De favoriete boeken van Dinie Bell

Dinie Bell schreef haar eerste werk voor een verhalenwedstrijd van de Kunststichting Eindhoven toen ze negentien was. Haar verhaal werd gepubliceerd in de bundel ‘Beeldspraak’. In 2011 debuteerde de Noord-Brabantse met de roman Alsjeblieft papa.... In 2013 publiceerde Palmslag haar eerste psychologische thriller Achtervolgingsdrift, in 2014 gevolgd door de thriller Hysteria.,daarna kwam haar derde spannende boek uit: Knekelhuis en onlangs verscheen Driest


De interesse voor lezen heeft in mijn vroegste jeugd wortel geschoten. Ik was een jaar of vier toen ik altijd met mijn moeder, die een verwoed lezer was, mee mocht naar de bibliotheek. Dat was niet meer dan een omgebouwde schuur bij iemand in de buurt. Voor mij lag het plezier van mee te mogen vooral besloten in het feit dat er bij die mensen een hond op de achterplaats lag met wie ik kon spelen, maar ik vond het ook leuk om langs de stellingen te lopen en de geur van al die boeken op te snuiven. Dan vroeg ik me af wat er allemaal in stond.

Toen ik in de eerste klas van de lagere school zelf leerde lezen, ging er een wereld voor me open. Lezen werd mijn grote passie. Ik verslond alles wat binnen mijn bereik kwam. Daar heb ik wel een leuk voorbeeld van: Elke week ging mijn moeder een middag met mij op bezoek bij mijn tante. Ook mijn jongere neefje las graag. Hij had alle boeken van De Kameleon-serie. Die werden in die tijd nog beschouwd als jongensboeken en ik kreeg alleen meisjesboeken zoals Toen Moeder Ziek Was en Hoe Trotskopje Genas, maar ik las wel graag over de avonturen die Hielke en Sietse beleefden in hun bootje De Kameleon. Zo gauw mijn neefje en ik naar zijn kamer gestuurd werden om te spelen, greep ik daar dan ook een exemplaar van die boekenreeks. Mijn verbazing was groot toen alle boeken op een keer verdwenen bleken te zijn. Op mijn vraag waar ze waren, antwoordde mijn neefje: ‘Die heb ik verstopt. Want als jij een boek hebt, zit je de hele middag te lezen en heb ik niks meer aan jou.’

Mijn liefde voor het geschreven woord is nooit verminderd. Nog altijd lees ik wanneer ik er maar de tijd voor heb. In feite is de liefde voor lezen er de oorzaak van dat ik auteur geworden ben.

Mijn lievelingsauteur is Virginia Andrews. Zij kan de dingen prachtig verwoorden en ik heb dan ook al haar boeken. De meesten maken deel uit van een serie maar één titel staat op zichzelf en dat vind ik ook het beste boek: M’n Lieve Audrina. 

Verder vind ik Stephen King een geweldige schrijver. Die man lijkt de verhalen uit zijn mouw te schudden en dan zijn ze nog goed ook. De Groene Mijl (The Green Mile) is mijn favoriet.

Daarnaast is er een boek dat ik heb gelezen toen ik een jaar of vijfenwintig was waarvan het hartverscheurende verhaal grote indruk op me heeft gemaakt en dat me altijd is bij gebleven;  Emmeline, geschreven door Judith Rossner, een waargebeurd verhaal over een dertienjarig

meisje uit een arm gezin dat naar haar oom en tante gestuurd wordt om in de plaats waar zij wonen te gaan werken in een fabriek. Ze raakt zwanger van haar baas en onder dwang van oom en tante staat ze het kind af. Als ze volwassen is en weer thuis woont, wordt ze verliefd op een jongere man die als seizoensarbeider voor haar vader komt werken. Ze liegt een paar jaar van haar leeftijd af en hij op zijn beurt doet zich ouder voor dan hij is. Ze krijgen verkering. Dan komen de oom en tante op visite. Zij horen de naam van de jongen, die de achternaam draagt van zijn adoptieouders, en beseffen dat hij Emmeline’s zoon is. De twee gaan uit elkaar. Het verhaal eindigt ermee dat Emmeline, nu in de tachtig, eenzaam en alleen in een huisje woont en dat ze af en toe een kaart krijgt zonder afzender. Zij weet dat die van haar zoon is.

Dit jaar las ik de thriller De terechtstelling van Val McDermid. Een boek van een paar jaar oud, maar met een geweldig verhaal. Het einde zag ik niet aankomen. Ik heb ervan genoten en het boek kan zeker op mijn lijstje van lievelingsboeken.

De favoriete boeken van Ronald van der Broek

Ronald van den Broek (1967) is in Utrecht geboren en woont in Amsterdam. Naast het schrijven van thrillers werkt hij als gezondheidswetenschapper en jurist bij de overheid en houdt hij zich bezig met het opsporen en bestrijden van fraude in de zorg. In 2014 debuteert Ronald met z'n psychologische thriller Varkensbloed in chocolade. In 2016 verscheen Berschermduivel, welk mooie recensies kreeg

Wij vroegen hem naar zijn favoriete boeken


De top 3 favoriete boeken van Ronald van den Broek

Toen Thrillerlezers vroeg naar mijn favoriete boeken, moest ik meteen denken aan een passage die ik nog geen week geleden aan mijn derde thriller met de werktitel Mijn kartonnen broer toevoegde: “Mila laat haar ogen over de lange rij met lastig uitspreekbare titels in de rijk gevulde boekenkast gaan. Overwegend wetenschappelijke werken op het gebied van de natuur- en scheikunde. Ze ziet voor zich hoe Joanne op het podium in de collegezaal een stuiterende menigte van overwegend mannelijke studenten met slungelige lichamen vol testosteron toespreekt. Ze moet innerlijk gniffelen. Een boekenkast onthult zoveel meer over iemand dan wanneer je met hem of haar een avond in de kroeg doorbrengt. Het toont zelfs de grootste charlatan zijn ware gezicht.”

Met die gedachte neem ik plaats voor mijn eigen boekenkast. Acht brede planken waarop de boeken door mijn partner, na een flinke discussie – want hoe onhandig – esthetisch verantwoord op kleur staan gesorteerd. Al snel word mijn oog naar een reeks dikke pillen getrokken: Een groene bloem. De fantastische trilogie van Floortje Zwigtman, niet voor niets door de Standaard der Letteren uitgeroepen tot de vrouwelijke Charles Dickens. De drie boeken leiden je op een meeslepende wijze door het levensverhaal van Adrian, een jongen van vijftien jaar die als prostitué terecht komt in de kringen van beroemde kunstenaars, waaronder Oscar Wilde. Een aangrijpend verhaal waarin de sfeer van het Londen – en Parijs – van weleer zo treffend wordt beschreven dat je bijna zeker weet dat de auteur over een geheime tijdmachine moet beschikken.

Als ik de drie zware boeken van ieder zo’n zeshonderd pagina’s op de salontafel heb gelegd om voor de derde keer te gaan lezen, valt mijn oog op een reeks donkere boekruggen. Mijn favoriete auteurskoppel Nicci French. Waarschijnlijk is het geen toeval, maar ook deze verhalen spelen zich af, op een enkel uitstapje na, in het vaak zwaarbewolkte en natte Londen. Ook hier worden door de auteurs veel woorden besteed aan het beschrijven van het – in dit geval hedendaagse – decor en wordt de stad door hen liefkozend aangeduid als een van de personages in hun boeken. Ik heb menig boek van Nicci French als reisgids meegenomen op een van mijn vele uitstapjes naar deze stad, op zoek naar ondergrondse rivieren en andere verborgen juweeltjes.

Een ander boek dat niet mag ontbreken in mijn persoonlijke top 3, of eigenlijk boeken, want ik verslind elk exemplaar van Michael Robotham en dan met name de reeks met in de hoofdrol de klinisch psycholoog O’Loughlin die lijdt aan de ziekte Parkinson. Ik kan enorm genieten van de onverwachte en verbluffende plotwendingen en voortdurende spanning. Een aanrader voor iedereen die van psychologische thrillers houdt. Ook hier spelen veel van de verhalen zich af in Londen waar deze Australische schrijver tien jaar heeft gewoond.

Ik kom zelf ieder jaar in Londen en ik heb me de laatste keer enorm vermaakt met het zoeken naar geschikte locaties die voorkomen in Mijn kartonnen broer. Het enige minpuntje aan deze stad is dat zij onbetaalbaar is geworden. Misschien moet ik toch eens contact opnemen met Floortje Zwigtman en vragen of ik gebruik mag maken van haar tijdmachine zodat ik met slechts enkele ponden op zak als een rijk man mijn entree kan maken in de door haar zo bloemrijk beschreven wereld.

De favoriete boeken van Max van Olden

Max van Olden won met zijn debuut Lieve edelachtbare de Schaduwprijs in 2016 voor het beste debuut, volgens een vakjury.
In 2017 kwam zijn tweede thriller uit De juiste man. Ik waardeerde dit boek met vier sterren. Maar wat zijn eigenlijk de favoriete boeken van Max zelf?


 Als advocaat bouw ik maar meteen een disclaimer in: de afwezigheid van een titel of schrijver in onderstaand overzicht betekent niet dat ik de betreffende boeken niet lees of niet waardeer. Het is alleen zo vreselijk moeilijk een selectie te maken… 

Maar laat ik bij het begin beginnen: Wipneus en Pim. Mijn vader las uit die boekjes voor en wow, wat heb ik daarvan genoten als klein jochie. Eigenlijk zou ik een paar oude exemplaren op de kop moeten tikken, nu ze nog zijn te krijgen. Toen ik iets ouder was las ik de reeks van ‘De Vijf’ van Enid Blyton, ‘Haas’ van Paul Biegel, de boeken van Roald Dahl en het geweldige ‘Kruistocht in spijkerbroek’ van Thea Beckman. Over die laatste: misschien dat ik het verhaal destijds niet eens helemaal begreep, maar het gegeven van tijdreizen was mindblowing. 

Op de middelbare school klaagde iedereen over de twintig boeken die je voor ‘de lijst’ moest lezen, terwijl ik er met gemak vijftig op had kunnen zetten. Dat deed ik niet want dat was natuurlijk niet cool. Een paar boeken van mijn lijst waarvan ik erg heb genoten: ‘De Aanslag’ van Harry Mulisch, het boek dat op iedere leeslijst stond, heeft grote indruk op me gemaakt. Je voelt de angst van de Tweede Wereldoorlog, de karakterontwikkeling van de hoofdpersoon is fantastisch uitgewerkt en er zit veel tijdsverloop in het boek – een gegeven dat ik vaak erg mooi vind en dat ik zelf in mijn laatste boek ‘De juiste man’ heb toegepast. 

‘Het Gouden Ei’ van Tim Krabbé beschouw ik nog steeds als een ideaal boek: een relatief eenvoudig plot dat toch ongelooflijk spannend is, met een verpletterend einde. En daarbij heeft het ook nog een aardig filosofische thema. Wie wil nou niet zoiets bedenken? Niet voor niets twee keer verfilmd.  

Van Willem Frederik Hermans las ik ‘De donkere kamer van Damokles’ en ‘Nooit meer slapen’. Hermans schrijft met een bepaald cynisme dat ik geen vijf boeken achter elkaar volhoud maar De donkere kamer kan ik iedereen aanraden vanwege het spannende plot. ‘Een vlucht regenwulpen’ van Maarten 't Hart is bijzonder omdat je niet vaak zulke mooie ‘thrillereske’ romans tegenkomt. Natuurlijk las ik ook ‘Turks fruit’ en ‘Kort Amerikaans’ van Jan Wolkers vanwege de rode oortjes die je ervan kreeg. Iedereen op school had het erover…’De trap’ van de Vlaamse schrijver Jef Geeraerts was mijn eerste kennismaking met het thrillergenre en van Kees van Kooten is vooral ‘Hedonia’ me bijgebleven: een licht boekje, geschreven in de relativerende, humoristische toon waar Van Kooten patent op heeft. 

In mijn studententijd ben ik de boeken van John Grisham gaan lezen – natuurlijk omdat dat zo lekker aansloot bij mijn studie. Grishams verhalen

worden dan misschien niet bevolkt door levensechte, volledig uitgewerkte personages maar ik vind de plots meesterlijk en zeer onderhoudend. Bovendien is het interessant om iets op te steken van het Amerikaanse rechtssysteem. Die andere Amerikaanse bestsellerschrijver, Stephen King, is wat mij betreft net zo goed als Grisham. Donker, eng en altijd origineel. Ongelooflijk wat die man allemaal bij elkaar heeft bedacht. Ik zie nog steeds Annie Wilkes voor me, de geschifte verpleegster uit Misery, Kings eerste boek dat ik ooit las.  

Nu naar een schrijver die ik zeer recent heb ontdekt. Gianrico Carofiglio, een Italiaanse anti-maffia magistraat, is groot in Italië maar (nog) niet bekend in Nederland. Met ‘De onbewuste getuige’ was ik meteen verkocht, en met ‘De volmaaktheid van het tijdelijke’ wist ik het zeker: deze schrijver is geweldig. Zijn boeken houden het midden tussen subtiele thrillers en uiterst scherp geschreven romans met veel ruimte voor zelfspot en melancholie. Lees deze man! 

Het lekkerste bewaar ik tot het laatst. Het prachtigste boek dat ik ooit las, een werk dat ik iedere paar jaar herlees is ‘Narziss en Goldmund’ van de Zwitser Herman Hesse: een monumentale roman over de vriendschap tussen de rationele, gedisciplineerde kloosterling Narziss en de onstuimige, dromerige gevoelsmens Goldmund. Lyrisch geschreven en gesitueerd in de Middeleeuwen. Een klassieker die iedereen gelezen zou moeten hebben. Mijn absolute nummer één. 

De favoriete boeken van Tamara Haagmans

Mijn állereerste gelezen woordje was er een in een Lecturama luistersprookje: ‘Majesteit.’
Ik was drie en half. Daarna ging het snel. ‘Oma! Geef me een echt boek! Deze ken ik al.’ Op mijn vierde mocht het dan eindelijk, om van het gezeur af te zijn gaf Oma me ‘Stijfkopje’ van Emmy von Roden. Ik ging tegen de verwarming zitten, en zes uur later gaf ik het terug. ‘Heb je nog een? Hij is uit.’ Niemand geloofde me. (Dit is een inleiding. Ik zweer je dat dit ergens heengaat. Stay with me)

Om mijn boekenhonger te stillen kreeg ik een biblotheek-abonnement maar omdat we maar een kleine bieb hadden en ik een grote leeshonger, had ik binnen een half jaar alle boeken op de kinder en jeugd afdeling meerdere keren gelezen. Ik smeekte mijn moeder om toestemming voor de ‘grote mensen’ afdeling. Het duurde even, en heeft heel wat overtuigingskracht gekost bij de biebmedewerkers maar uiteindelijk mocht het. En toen was het hek pas echt van de dam. Tien boeken per week, en af en toe was de stapel boeken hoger dan ik was en kreeg ik de rugzak met letters niet eens op mijn rug.

Mijn eerste volwassenen-boek was It van Stephen King. Volgens mijn moeder was ik zes. Ik was meteen verkocht. Daar, staand voor die kast waar ik niet eens bij de bovenste plank kwam, met een boek dat zo dik was dat ik het niet eens fatsoenlijk vast kon houden, werd mijn liefde voor Stephen King geboren, en die is altijd gebleven. Maar het duurde ook niet lang voor ik de meeste volwassen boeken gelezen had en de bouquetromannetjes ontdekte. Het was alleen zo jammer dat ik maar één uur over zo’n boekje deed. Ik heb honderden van die dingen verslonden. Van rommelmarkten, buren, of gewoon gejat van mijn moeder. Over mijn moeder gesproken…

Ze had op de logeerkamer een kast staan vol met Virginia Andrews boeken. Af en toe lag er eentje op haar nachtkastje en ik mocht ze niet lezen. Nu was ik echt heel braaf vroeger, dus het duurde een hele tijd voor ik -wanhopig op zoek naar iets te lezen- een van die boeken uit de kast durfde te pakken en hem stiekem begon te lezen. Laat ik het zo zeggen: Ik begreep wel meteen waarom mijn moeder liever niet wilde dat ik ze las. Inmiddels heeft mijn moeder de boeken weg gedaan (Ze staan allemaal in mijn kast en ik lees ze regelmatig terug, jaloers op hoe die vrouw kon schrijven…) maar vergeten doe ik die eerste keer nooit meer en ze is nog steeds een van mijn favoriete schrijfsters.

Ik ben nu 36 en ik heb duizenden boeken gelezen. Stephen King, Virginia Andrews. Robin Cook en Clive Barker, maar ook Nederlandse auteurs zoals Suzanne Vermeer, Lisette Jonkman, Astrid Harrewijn, Olga Hoekstra,en Lis Lucassen. Ik lees niet meer maar één genre per keer maar alles door elkaar.  Ik ben dol op James Patterson, maar ook Sophie Jackson en Colleen Hoover. Ik kan ontzettend enthousiast worden van een boek van Aspe, maar ook wegzwijmelen bij Abbi Glines of Maya Banks. Christina Lauren word ik blij van, maar ik huil de ogen uit mijn kop bij Jojo Moyes. Suzanne Peters laat me nadenken, terwijl Gaby Rasters me hardop aan het vloeken maakt en zo kan ik nog wel even doorgaan. Marijke f. Janssen, Aline van Wijnen en Thomas Olde Heuvelt. Petra Kruijt, Michael Berg, mijn lijst gaat maar door en ik denk niet dat er ooit een eind aan zou komen als je me mijn gang laat gaan.

Er zijn teveel auteurs (En boeken) op de wereld om je vast te leggen op maar één genre, en ik hou teveel van letters om iets uit te sluiten. Ik heb nog nooit een boek aan de kant gelegd dat ik  niet heb uitgelezen, en mijn smaak is net zo breed als ik zelf ben, kortom: Ik vind bijna alles leuk, Ik weet voor iedereen wel een geschikt boek als ze vertellen waar ze van houden en ik sta in mijn omgeving vrees ik ook wel bekend als een boekenwurm. En wat bén ik daar trots op!

Tamara