De favoriete boeken van Dinie Bell

Dinie Bell schreef haar eerste werk voor een verhalenwedstrijd van de Kunststichting Eindhoven toen ze negentien was. Haar verhaal werd gepubliceerd in de bundel ‘Beeldspraak’. In 2011 debuteerde de Noord-Brabantse met de roman Alsjeblieft papa.... In 2013 publiceerde Palmslag haar eerste psychologische thriller Achtervolgingsdrift, in 2014 gevolgd door de thriller Hysteria.,daarna kwam haar derde spannende boek uit: Knekelhuis en onlangs verscheen Driest


De interesse voor lezen heeft in mijn vroegste jeugd wortel geschoten. Ik was een jaar of vier toen ik altijd met mijn moeder, die een verwoed lezer was, mee mocht naar de bibliotheek. Dat was niet meer dan een omgebouwde schuur bij iemand in de buurt. Voor mij lag het plezier van mee te mogen vooral besloten in het feit dat er bij die mensen een hond op de achterplaats lag met wie ik kon spelen, maar ik vond het ook leuk om langs de stellingen te lopen en de geur van al die boeken op te snuiven. Dan vroeg ik me af wat er allemaal in stond.

Toen ik in de eerste klas van de lagere school zelf leerde lezen, ging er een wereld voor me open. Lezen werd mijn grote passie. Ik verslond alles wat binnen mijn bereik kwam. Daar heb ik wel een leuk voorbeeld van: Elke week ging mijn moeder een middag met mij op bezoek bij mijn tante. Ook mijn jongere neefje las graag. Hij had alle boeken van De Kameleon-serie. Die werden in die tijd nog beschouwd als jongensboeken en ik kreeg alleen meisjesboeken zoals Toen Moeder Ziek Was en Hoe Trotskopje Genas, maar ik las wel graag over de avonturen die Hielke en Sietse beleefden in hun bootje De Kameleon. Zo gauw mijn neefje en ik naar zijn kamer gestuurd werden om te spelen, greep ik daar dan ook een exemplaar van die boekenreeks. Mijn verbazing was groot toen alle boeken op een keer verdwenen bleken te zijn. Op mijn vraag waar ze waren, antwoordde mijn neefje: ‘Die heb ik verstopt. Want als jij een boek hebt, zit je de hele middag te lezen en heb ik niks meer aan jou.’

Mijn liefde voor het geschreven woord is nooit verminderd. Nog altijd lees ik wanneer ik er maar de tijd voor heb. In feite is de liefde voor lezen er de oorzaak van dat ik auteur geworden ben.

Mijn lievelingsauteur is Virginia Andrews. Zij kan de dingen prachtig verwoorden en ik heb dan ook al haar boeken. De meesten maken deel uit van een serie maar één titel staat op zichzelf en dat vind ik ook het beste boek: M’n Lieve Audrina. 

Verder vind ik Stephen King een geweldige schrijver. Die man lijkt de verhalen uit zijn mouw te schudden en dan zijn ze nog goed ook. De Groene Mijl (The Green Mile) is mijn favoriet.

Daarnaast is er een boek dat ik heb gelezen toen ik een jaar of vijfenwintig was waarvan het hartverscheurende verhaal grote indruk op me heeft gemaakt en dat me altijd is bij gebleven;  Emmeline, geschreven door Judith Rossner, een waargebeurd verhaal over een dertienjarig

meisje uit een arm gezin dat naar haar oom en tante gestuurd wordt om in de plaats waar zij wonen te gaan werken in een fabriek. Ze raakt zwanger van haar baas en onder dwang van oom en tante staat ze het kind af. Als ze volwassen is en weer thuis woont, wordt ze verliefd op een jongere man die als seizoensarbeider voor haar vader komt werken. Ze liegt een paar jaar van haar leeftijd af en hij op zijn beurt doet zich ouder voor dan hij is. Ze krijgen verkering. Dan komen de oom en tante op visite. Zij horen de naam van de jongen, die de achternaam draagt van zijn adoptieouders, en beseffen dat hij Emmeline’s zoon is. De twee gaan uit elkaar. Het verhaal eindigt ermee dat Emmeline, nu in de tachtig, eenzaam en alleen in een huisje woont en dat ze af en toe een kaart krijgt zonder afzender. Zij weet dat die van haar zoon is.

Dit jaar las ik de thriller De terechtstelling van Val McDermid. Een boek van een paar jaar oud, maar met een geweldig verhaal. Het einde zag ik niet aankomen. Ik heb ervan genoten en het boek kan zeker op mijn lijstje van lievelingsboeken.

De favoriete boeken van Tamara Haagmans

Mijn állereerste gelezen woordje was er een in een Lecturama luistersprookje: ‘Majesteit.’
Ik was drie en half. Daarna ging het snel. ‘Oma! Geef me een echt boek! Deze ken ik al.’ Op mijn vierde mocht het dan eindelijk, om van het gezeur af te zijn gaf Oma me ‘Stijfkopje’ van Emmy von Roden. Ik ging tegen de verwarming zitten, en zes uur later gaf ik het terug. ‘Heb je nog een? Hij is uit.’ Niemand geloofde me. (Dit is een inleiding. Ik zweer je dat dit ergens heengaat. Stay with me)

Om mijn boekenhonger te stillen kreeg ik een biblotheek-abonnement maar omdat we maar een kleine bieb hadden en ik een grote leeshonger, had ik binnen een half jaar alle boeken op de kinder en jeugd afdeling meerdere keren gelezen. Ik smeekte mijn moeder om toestemming voor de ‘grote mensen’ afdeling. Het duurde even, en heeft heel wat overtuigingskracht gekost bij de biebmedewerkers maar uiteindelijk mocht het. En toen was het hek pas echt van de dam. Tien boeken per week, en af en toe was de stapel boeken hoger dan ik was en kreeg ik de rugzak met letters niet eens op mijn rug.

Mijn eerste volwassenen-boek was It van Stephen King. Volgens mijn moeder was ik zes. Ik was meteen verkocht. Daar, staand voor die kast waar ik niet eens bij de bovenste plank kwam, met een boek dat zo dik was dat ik het niet eens fatsoenlijk vast kon houden, werd mijn liefde voor Stephen King geboren, en die is altijd gebleven. Maar het duurde ook niet lang voor ik de meeste volwassen boeken gelezen had en de bouquetromannetjes ontdekte. Het was alleen zo jammer dat ik maar één uur over zo’n boekje deed. Ik heb honderden van die dingen verslonden. Van rommelmarkten, buren, of gewoon gejat van mijn moeder. Over mijn moeder gesproken…

Ze had op de logeerkamer een kast staan vol met Virginia Andrews boeken. Af en toe lag er eentje op haar nachtkastje en ik mocht ze niet lezen. Nu was ik echt heel braaf vroeger, dus het duurde een hele tijd voor ik -wanhopig op zoek naar iets te lezen- een van die boeken uit de kast durfde te pakken en hem stiekem begon te lezen. Laat ik het zo zeggen: Ik begreep wel meteen waarom mijn moeder liever niet wilde dat ik ze las. Inmiddels heeft mijn moeder de boeken weg gedaan (Ze staan allemaal in mijn kast en ik lees ze regelmatig terug, jaloers op hoe die vrouw kon schrijven…) maar vergeten doe ik die eerste keer nooit meer en ze is nog steeds een van mijn favoriete schrijfsters.

Ik ben nu 36 en ik heb duizenden boeken gelezen. Stephen King, Virginia Andrews. Robin Cook en Clive Barker, maar ook Nederlandse auteurs zoals Suzanne Vermeer, Lisette Jonkman, Astrid Harrewijn, Olga Hoekstra,en Lis Lucassen. Ik lees niet meer maar één genre per keer maar alles door elkaar.  Ik ben dol op James Patterson, maar ook Sophie Jackson en Colleen Hoover. Ik kan ontzettend enthousiast worden van een boek van Aspe, maar ook wegzwijmelen bij Abbi Glines of Maya Banks. Christina Lauren word ik blij van, maar ik huil de ogen uit mijn kop bij Jojo Moyes. Suzanne Peters laat me nadenken, terwijl Gaby Rasters me hardop aan het vloeken maakt en zo kan ik nog wel even doorgaan. Marijke f. Janssen, Aline van Wijnen en Thomas Olde Heuvelt. Petra Kruijt, Michael Berg, mijn lijst gaat maar door en ik denk niet dat er ooit een eind aan zou komen als je me mijn gang laat gaan.

Er zijn teveel auteurs (En boeken) op de wereld om je vast te leggen op maar één genre, en ik hou teveel van letters om iets uit te sluiten. Ik heb nog nooit een boek aan de kant gelegd dat ik  niet heb uitgelezen, en mijn smaak is net zo breed als ik zelf ben, kortom: Ik vind bijna alles leuk, Ik weet voor iedereen wel een geschikt boek als ze vertellen waar ze van houden en ik sta in mijn omgeving vrees ik ook wel bekend als een boekenwurm. En wat bén ik daar trots op!

Tamara