Buiten haar boekje met Ellen de Vriend

Ellen de Vriend bracht onlangs Blond op Bonaire uit, wat door onze recensent Jacqueline graag gelezen werd. Vandaag vertelt Ellen over wat zij zelf graag las of juist wat minder graag.

*Welk boek heb je niet uitgelezen

Dat komt niet heel vaak voor, maar ik kom niet goed door Scandinavische thrillers heen met al die onmogelijke namen. Ik heb ook wel literaire boeken geprobeerd maar dat is ook niets voor mij. En de Escober boeken vindt ik als fan van Esther ook niet leuk.

*Welk boek geef je graag cadeau

Een van mijn eigen thrillers. Vooral ‘Vermist’ wordt veel gelezen en beluisterd.

*Welk boek had je graag zelf geschreven willen hebben

‘Alles te verliezen’ of ‘De kraamhulp’ van Esther Verhoef.

*Welk boek lees je graag voor aan je kinderen vroeger of nu

Vroeger las ik ‘De Vijf’ voor aan mijn dochter en ‘De olijke tweeling’. Ze is nu achtentwintig dus voorlezen hoeft niet meer, maar ik heb haar wel liefde voor lezen meegegeven. Mijn man, haar vader, houdt niet van lezen… Als ik dat toen geweten had J

*Welk boek las je vroeger stuk

‘De vijf en het kasteel van avontuur’ en mijn sprookjesboek van Grimm. En ik las ook de Tina. 

*Wat is jouw quilty pleasure op leesgebied

Vroeger las ik graag een veel Bouquetreeksboeken. Ik lees ook regelmatig boeken van Suzanne Vermeer en Kiki van Dijk en mensen kijken daar soms op neer. Ik vind dat je mag bewonderen wat zij bereikt hebben.

*Welk boek las je ivm een hype en vond je tegenvallen

Het meisje in de trein heb ik weggelegd en niet uitgelezen en ook door de Lucinda Riley boeken kom ik niet heen.

Samenvatting Ellens eigen boek:

Blond op Bonaire is gebaseerd op waargebeurde verhalen

Linda van Dam vertrekt met haar man Lex, dochter Luna (17) en haar vriendin Guusje voor een tropische vakantie naar Bonaire. Kort voor hun verblijf verdwijnen twee jonge vrouwen spoorloos, beiden blank en blond. Van de ene vrouw ontbreekt elk spoor, van de andere worden teenslippers en een fiets gevonden. Het gerucht dat ze zijn vermoord verspreidt zich als een lopend vuurtje over het eiland. De vakantie van de familie Van Dam verandert ingrijpend wanneer Guusje verdwijnt. Machteloos en met een enorm schuldgevoel tegenover Guusjes moeder, gaat Linda zelf op onderzoek uit. Lukt het haar de waarheid te achterhalen?

Esther Verhoef ondervraagd

Esther Verhoef...moet ik haar nog voorstellen? Nee toch? Elke lezer van spannende boeken kent altijd in ieder geval de drie meestverkopende Nederlandse auteurs: Saskia Noort, Simone van der Vlugt en Esther Verhoef.

In 2003 kwam Onrust uit. Het eerste deel van een trilogie over Sil Maier. Het is eerst verschenen onder de naam Esther Verhoef, later onder het pseudoniem Escober. Ik las het toendertijd direct bij uitkomen en ben de auteur gaan volgen sindsdien. Wat een diversiteit aan boeken kwamen er tot nu toe uit.

Esther stond bovenaan het lijstje van thrillerlezers om eens vragen aan te mogen stellen.  Leuk hoor Arlidge, Fitzek en noem ze maar op wie we al allemaal vragen hebben gesteld, maar deze dame moest er ook eens aan geloven. En gelukkig wilde ze daar tijd voor vrij maken!

1. Je zit middenin het schrijven van een nieuwe thriller. Je hebt door de jaren heen een mooie afwisseling van harde thrillers, de zogenaamde vrouwenthriller en romans.
* Is het lastig bedenken wat de lezer wil en het toch zo op papier te brengen hoe het in jouw hoofd zit? Hoeveel rekening houd je daar eigenlijk mee?

Het schrijfproces is heel intens. Ik trek minstens een half tot (zoals bij ‘Nazomer’) twee jaar 24/7 op met mijn hoofdpersonen. In een actieve schrijfperiode zit ik tien tot veertien uur per dag te typen of ben ik anderszins actief in mijn manuscript aan het werken. Dat red je niet als je de motivatie van buitenaf moet halen. Ik moet mezelf voeden en motiveren en dat lukt alleen maar als ik kan schrijven over waar ik op dat moment mee bezig ben of behoefte aan heb. Het komt er meestal op neer dat ik de contrasten opzoek, die afwisseling nodig heb. Pas als het hele manuscript rond is ga ik het met andere ogen lezen en dan kan het zijn dat er bepaalde scènes de eindversie niet halen, of dat een karakter wordt aangescherpt of afgezwakt. Manuscripten die sowieso al te ver verwijderd liggen van wat ‘de lezer’ – zo die bestaat – van mij verwacht, worden onder pseudoniem uitgegeven.

2. Je laatste boek Nazomer gaat over een modeontwerpster. Welke mode-item droeg je vroeger zelf en snap je daar nu niks meer van?

Ik was niet zo bezig met mode. Net als hoofdpersoon Claudia Konings in ‘Nazomer’ was ik heel mager, niets stond me. In de winter droeg ik vaak een mosterdkleurige skibroek naar school. Het zag er niet uit, maar het was wel lekker warm tijdens het fietsen.

Terugkijkend noem dan eens een item wat je nog steeds geweldig bedacht vindt

Oversized sweaters met boothals. Ik had er drie of vier, jarenlang waren dat mijn favoriete kledingstukken. Ruim dertig jaar later liggen zulke modellen gewoon weer in de winkels.

3. Je gaat naar de 50:
*is het een leeftijd waar je tegen op ziet?

Nee, helemaal niet zelfs. Ik voel me nu absoluut beter en gezonder dan tien, vijftien jaar geleden, ook mentaal. Vroeger zat ik hele dagen en nachten rokend achter de pc en at ik ongezond, bewoog nauwelijks. Ik voelde me altijd moe en mankeerde van alles. Een jaar of tien, elf geleden heb ik een knop in mijn hoofd omgezet. Ik ben gestopt met roken en ben me in voeding gaan verdiepen. Nu eet ik al jaren vrijwel geen vlees, kant-en-klare en melkproducten meer, wel veel groenten en noten, en ik sport behoorlijk veel. De klachten van toen zijn weg, ik heb veel meer energie. En natuurlijk ben ik ouder geworden, dat merk ik heus wel, maar zolang ik nog uit mijn dak kan gaan op een hardrockconcert voel ik dat nog niet zo hard.

4. Als je kijkt naar jouw schrijfcarriere kan je niet anders concluderen dan dat het schitterend is aan verkoopcijfers en allerlei prijzen (Juryprijzen als de Gouden strop, Diamanten kogel, maar ook bijvoorbeeld een NS Publiekprijs).
Levert dit naast trots ook een enorme druk op? Kan je op zich gewoon dat nieuwe schrijfproces steeds weer onbevangen in?

Gelukkig ervaar ik die druk zoals je die beschrijft niet. Waarschijnlijk omdat de drive bij mij van binnenuit komt. Ik ben zelf mijn grootste criticus, ik wil mezelf graag verbeteren en verrassen en leg de lat hoog. Er is dus wel druk, maar die leg ik mezelf op.

5. Je hebt een periode in Frankrijk gewoond en woont nu weer in je geboortestad Den Bosch.
*Wat miste je het ergst toen jullie daar woonden? Wat is een mooi pluspunt van de Fransen? Wat mis je erg van daar nu je al weer een poos hier woont?


We hebben van 2004 tot en met 2008 in Frankrijk een vervallen wijnboerderij gerenoveerd. In ‘Rendez-vous’ heb ik herinneringen verwerkt van het eerste jaar. Het allerfijnste is de absolute rust. Je zit midden in de natuur, er is geen industrie, er zijn geen snelwegen. We kennen iedereen in de verre omtrek en er heerst een ouderwetse gemeenschapszin.
Het enige wat ik miste in Frankrijk is dat alles ver weg is. De dichtstbijzijnde supermarkt is bijna een halfuur rijden en voor een beetje stad ben je twee uur onderweg. Bussen rijden er niet. En hoewel mensen in de basis hetzelfde zijn, zijn er wel culturele verschillen. De Fransen in de Dordogne zijn minder ondernemend en wat meer van de regeltjes dan Nederlanders.

6. Je schreef een paar boekenplanken vol met dierenboeken. En je werkte vroeger in een dierenwinkel.  Moet ik mij een huis in Brabant voorstellen met een lading huisdieren? Wat loopt er rond?

Als je dierenboeken schrijft en dieren fotografeert voor je vak blijft er weleens wat plakken. Drukte iemand me een dier in mijn armen dan nam ik het mee. We zochten er een goed tehuis voor of we hielden het zelf. Konijnen, honden, kippen, ganzen, pony’s, katten, vissen… we hebben echt allerlei soorten en rassen gehad en ook veel tegelijk. Vrijwel altijd volwassen afdankers dus. Oude dieren hechten zich net zo goed aan je en passen zich prima aan, is mijn ervaring. Nu hebben we nog maar één hond, een Spaanse windhond die naar Nederland is gehaald door een Nederlandse stichting. Er worden elk jaar weer vijftigduizend (!!) van zulke windhonden afgemaakt in Spanje, terwijl het de meest zachtaardige, inschikkelijke dieren zijn die je je maar kunt voorstellen.

7. Lees je zelf graag? 
Welke boeken behoren tot jouw favoriete boeken aller tijden en zou men echt eens moeten gaan lezen.

Aan welke boeken van vroeger heb je mooie herinneringen?
‘Papa is een hond’ van Guus Kuijer heeft op mij als kind veel indruk gemaakt. Het eerste boek dat ik las zonder happy end. De eenzaamheid, de uitzichtloosheid, ik was verslagen. Ik las ook veel non-fictie, was als kind al een informatiejunk en kwam minstens een keer per week thuis met twee volle fietstassen aan bibliotheekboeken. ‘Ik sprak met viervoeters, vogels, vissen’ van Konrad Lorenz heb ik stukgelezen. En ik was ook dol op de reisverslagen van Carolijn Visser. Later ben ik meer thrillers gaan lezen. Die van Felix Thijssen, maar ook Andy McNab en Greg Iles. Bij de geboorte van een schrijver sterft de lezer is een bekende uitspraak die ik helaas kan onderschrijven. Als ik nu een boek lees ben ik teveel aan het analyseren, dan kom je er niet meer lekker in.

8. Je wilt ooit nog een echt horrorboek schrijven las ik. Is dat een wens in de verre toekomst of ..?

Dat wordt wel verre toekomst denk ik.

Chaos van Escober

Escober is een pseudoniem van de bestseller schrijfster Esther Verhoef en haar man Berry Verhoef. Samen schrijven ze spannende actiethrillers met een psychologische diepgang. Chaos is hun debuut onder de naam Escober. Ze zijn samen al meerdere malen genomineerd voor verschillende prijzen. Van de Sil Maier- trilogie, Onrust, Onderdruk en Ongenade zijn zelfs de filmrechten verkocht.

Het Thrillerlezersteam las samen Chaos van Escober, lees je mee wat wij er van vonden?

 

Chaos was genomineerd voor de Diamanten Kogel in 2007

"Geen mens die besefte dat de oorlog, die voor hun gevoel zo ver weg was, ook hun schijnveilige wereld binnendrong, via de geesten, dromen en daden van hen die er waren geweest."

Hoofdpersoon in Chaos is de getraumatiseerde Alex Fisher. Wanneer Alex, een Britse militair terugkeert na zijn uitzending naar Bosnië kan hij de oorlog moeilijk loslaten. Daardoor heeft hij last van nachtmerries, black-outs en ongecontroleerde geweldsuitbarstingen. Mede hierdoor is zijn huwelijk gestrand met Helen. Hij zit met zichzelf in de knoop en besluit om naar Mexico te vluchten om letterlijk even alles van zich af te zetten en afstand te nemen. Na een avond stappen waarvan hij niet eens weet hoe hij thuis is gekomen, raakt hij in een levensbedreigende situatie, wat is er die avond gebeurd? Waarom wordt hij ontvoerd? En weer gaat hij op de vlucht alleen voor wie en waarom, het is voor Alex een raadsel. En wie is de mysterieuze dame met haar goede figuur die hij op het avondje stappen heeft ontmoet? En is zij wel te vertrouwen?

Cover

Er zijn verschillende covers van Chaos in omloop, de een heeft een mannenhoofd de ander heeft kogelflarden, tenminste daar lijkt het op, en de derde uitgave met als cover een vervallen pand.

Lydia: De cover: Het valt me op dat dit boek Chaos verschillende covers heeft. Ik vind bij deze thriller toch het beste cover met de man op de voorkant. Een man met een litteken. Ik zou haast denken dat dit de hoofdpersonage is van dit boek. De titel is goed gekozen want ik kan me voorstellen dat er chaos is in het hoofd en leven van de hoofdpersonage.

Juul: De cover van de versie die ik las laat een stapel hout en rommel tegen een muur zien. Het ziet er uit als een bouwval. De cover staat symbool voor het leven van de militair, maar ook voor de vreselijke dingen die hij, in het bijzonder, in Bosnië heeft gezien.

Caroline: Ik vind de cover niet bijzonder, ik denk dat het iets is wat ontploft. Dit kan met zijn dienstverleden te maken hebben.

Moon: Het heeft de uitstraling van een gehavende ingang van een pand met veel brok stukken. Als of er een bom is ontploft. In ieder geval heeft het een lugubere uitstraling en als ik de cover alleen zie zou ik niet weten waar het verhaal over gaat, je moet echt de achterflap lezen wil je duidelijkheid hebben. Toch heeft het wat deze cover, het vage en onduidelijke, ik zou deze zeker wel oppakken in een boekwinkel al is het maar om even te kijken waar het over gaat. De andere covers heb ik ook even gecheckt, alle drie hebben ze dezelfde uitstraling, al zijn ze alle drie heel verschillend maar bij allen heb je zoiets van: wat is het verhaal hierachter?

Het verhaal

Caroline: Het verhaal was erg boeiend, je krijgt inzicht in het getraumatiseerde leven van Alex. Wat er is gebeurd in Bosnië waardoor hij het PTSS (post traumatische stressstoornis)  heeft opgelopen. Mijn man is ook uitgezonden geweest naar een oorlogsgebied dus het verhaal trok mij wel aan. Je hoort wel vaker over PTTS en na het lezen van dit boek snap je een beetje hoe iemand dit kan krijgen.

Lydia: Chaos pakt je meteen. Zodra je begint met lezen, vliegen de kogels om je oren, het is een keiharde actie thriller. Chaos is in de ik vorm geschreven vanuit het oogpunt Alex. Dit boek heeft me wel aan het denken gezet. Ook in Nederland hebben we militairen die worden uitgezonden, voor een lange tijd en nemen ze afscheid van hun geliefden. En dan is het natuurlijk de vraag: hoe komen ze terug? Alex de hoofdpersoon in het boek heeft verschrikkelijke dingen gezien en is daardoor getraumatiseerd

Moon: Dit verhaal neemt je mee in een wereld vol met ellende het laat je zien wat een oorlog met je kan doen. Het verhaal is goed beschreven. Alex heeft een heel verleden achter zich, een rugzak vol ellende en is eigenlijk constant op de vlucht. In het begin word je meegezogen in het leven van Alex, de inwendige pijn die hij heeft van zijn uitzending naar Bosnië, daarna neemt het verhaal je mee in een rollercoaster van geweld en wantrouwen, wie kun je vertrouwen en wie vertelt er de waarheid tot het einde houd dit hele item je in zijn greep.

Juul: Ik vind het lastig om mijn mening over dit boek te geven. Het is goed geschreven, leest prettig. De PTSS van Alex is zeer goed en waarheidsgetrouw beschreven. Herkenbaar. Ik heb ooit op kamers gewoond in een huis waar ook een militair met PTSS woonde. Veel van de beschreven gedragingen en gedachten zag ik bij mijn huisgenoot ook. Mijn complimenten hiervoor, heel knap.

Conclusie

Juul: Ik vraag me wel af waarom er is gekozen voor een Britse militair en niet voor een Nederlandse? Of zou dat nog te gevoelig liggen? Het onderwerp van een militair met PTSS vind ik interessant. Maar toch sprak het verhaal mij niet aan. Ik hou niet zo van schieten om het schieten, omdat het stoer is. Al die details over wapens, het boeit me niet. Sterker nog: ik ben pacifist, heb niks met wapens, verafschuw ze ook. Wat opvalt, verschillende hoofdstukken beginnen ook met een citaat van een songtekst, het zijn vooral citaten van wat stevigere muziek, al past dat wel heel goed bij het gevoel van het boek.

Caroline: Het plot is echt heel anders dan ik had verwacht en ik werd verschillende keren op het verkeerde been gezet. Ik moet zeggen dat ik in het begin van het boek zo iets had van, nou ik denk niet dat ik dit een boeiend verhaal vind, maar naarmate het vorderde werd ik steeds mee geboeid door het leven van Alex.

Moon: Wat doet een oorlog met je. Raak je ooit alle beelden kwijt van de narigheid die je hebt gezien? Het verhaal is goed opgebouwd en heeft veel verrassende wendingen. Je bleef je afvragen waar gaat dit heen, dat was voor mij verrassend want het verhaal trok me niet. De vele details van de wapens en het hele verhaal op zich vond ik soms irritant, maar waarom ik het toch wel een goed boek vond is omdat er een deel van mij getriggerd bleef over het PTSS-verhaal en de ontwikkeling die Alex in het boek door maakte. Persoonlijk bleef ik daar erg mee bezig. Alex is heel duidelijk een man met een verhaal een verleden en heeft moeite om dit alles een plek te geven, hij heeft om 1 vrouw gegeven en ook haar heeft hij pijn gedaan.

Het verhaal maakt verrassende wendingen en het plot had ik niet zien aankomen. De spanning is enorm goed opgebouwd. En tot de laatste pagina had het voor mij nog een andere kant op kunnen gaan.

Beoordeling:

Caroline: Ik vind het een zeer goed boek en geef het 4 sterren, ik ben erg benieuwd naar de andere boeken van Escober en zet ze op mijn NTL.

Lydia: Esther en Berry hebben deze thriller goed geschreven. Chaos bevat onverwachte wendingen en een verrassend spannend en onvoorspelbaar einde. Ik geef chaos 3 dikke sterren. 

Moon: Jammer genoeg trok het verhaal mij op zich zelf niet zo heel erg maar door de personages werd het toch een heel interessant en fijn boek om te lezen. Plot: 5, Schrijfstijl: 3, Orginaliteit:3, Spanning en opbouw: 4, Leesplezier:3

Juul: Het verhaal vind ik soms ook wat ver gezocht, en vooral het einde is voor mij ongeloofwaardig. Toch was het boek wel ok. Geen hoogvlieger, maar ook geen bagger. Alleen niet helemaal geschikt voor mij... Toch 3 sterren, en dan vooral vanwege de goede beschrijving van de PTSS.

Totaal score voor Chaos:

Een dikke 3,5 sterren voor Chaos