Het gewicht van de haat van Jo Claes

Titel: Het gewicht van de haat
Auteur: Jo Claes
Uitgeverij: Houtekiet
Aantal pagina's: 407



Over de auteur:
Jo Claes (1955) debuteerde in 1985 met de verhalenbundel De Stenen Toren waarvoor hij in 1986 de Prijs voor het Beste Debuut ontving. Nadien volgden nog een achttal novelles en romans, tot hij in 2002, na de publicatie van de roman Quarantaine, stopte met het schrijven van fictie.
Van 2002 tot 2008 volgde een reeks non-fictie werken over mythologie, hagiografie en iconografie. Daarnaast is de auteur gespecialiseerd in de apocriefe literatuur, de religieuze kunst en de Romeinse sagenwereld. Thema’s die her en der opduiken in zijn recente romans.
In 2008 verscheen De zaak Torfs, de eerste misdaadroman met de Leuvense inspecteur Thomas Berg als hoofdpersonage. 

Het verhaal situeert zich tegen de achtergrond van de hedendaagse kunstvervalsing en –restauratie. In 2009 verscheen het tweede deel De blinde vlek. Ditmaal met de wereld van de archeologie als uitgangspunt, een voor de hand liggende keuze aangezien de Leuvense faculteit van archeologie baanbrekend werk verricht in het Turkse Sagalassos, één van de meest belovende archeologische sites ter wereld.
Jo Claes, die er in elk interview de nadruk op legt dat hij geen thrillers schrijft maar misdaadromans, begon aan de reeks na een weddenschap met vrienden die hem uitdaagden om in Leuven een nieuwe serie moordverhalen te situeren. De auteur ging op de uitdaging in en creëerde het personage Thomas Berg die, meer nog dan het eigenlijke moordonderzoek, het onderwerp uitmaakt van de verhalen.
Lezers, meent de auteur, zijn niet enkel geïnteresseerd in het ontrafelen van een moordzaak. Hoe belangrijk een spannend plot ook is, wat vooral telt is de figuur van de speurder zelf. Het is met hem dat een lezer zich wil identificeren. Het is over hem dat hij almaar meer te weten wil komen. Vandaar dat de auteur veel belang hecht aan de psychologische analyse van het hoofdpersonage en aan het beschrijven van zijn dagelijkse bekommernissen, zijn hobby’s, zijn kleinmenselijke kanten en zijn amoureuze escapes. Dát, samen met een spannend moordonderzoek, is volgens de auteur wat elke lezer zoekt in een goede misdaadroman.
In het dagelijkse leven is Jo Claes leraar Nederlands-Engels aan het H.-Hartinstituut in Heverlee. Lesgeven is volgens hem, net als schrijven, niet zomaar een job, het is een roeping. Vroeg of laat, beloofde hij ooit in een interview, zal zijn beroepservaring ertoe leiden dat de wereld van het onderwijs de achtergrond vormt van één van zijn misdaadromans. De auteur gaat immers uit van het principe dat je een verhaal enkel met succes in een bepaalde omgeving kan situeren als je die omgeving door en door kent. Geen enkele schrijver kan het zich permitteren een beroep te doen op kennis uit tweede hand, meent Jo Claes. Zoiets voelt een lezer meteen aan. En als dat gebeurt, is de magie weg en wordt het boek ontgoocheld terzijde geschoven. De nachtmerrie van elke schrijver.


Achterflap:
November 2015. Leuven engageert zich om tweehonderdvijftig Syrische vluchtelingen op te vangen, maar dat stuit op hevig protest. De buurtbewoners organiseren betogingen, de ultrarechtse partij Leuven Eerst zet het stadsbestuur onder druk, de bevolking valt uit elkaar in voor- en tegenstanders. 

Wanneer op enkele dagen tijd twee mensen in het opvangcentrum worden vermoord, krijgt hoofdinspecteur Thomas Berg de opdracht om de zaak te onderzoeken. Alles wijst erop dat de dader of daders de Syrische vluchtelingen uit de stad willen, tot een allochtone inwoner van Leuven wordt vermoord. 

Vanaf dat ogenblik vermoedt Berg dat er meer aan de hand is, zeker wanneer nog een Leuvenaar van vreemde origine om het leven wordt gebracht en hij een bizarre ontdekking doet: de moorden werden allemaal volgens een vast patroon gepleegd. Het motief dat zich langzaam maar zeker aftekent, is gruwelijker dan hij ooit voor mogelijk had gehouden.



Wat ik van dit boek vind:
Op de cover van Jo Claes zijn boeken met Thomas Berg in de hoofdrol, staat altijd een afbeelding die betrekking heeft op het verhaal. Op “Het gewicht van de haat” staat Het monument van de gesneuvelde van Louis Jotthier (1866-1934) en wordt waarheidsgetrouw beschreven in het boek. De stad Leuven leer je dankzij deze boeken beter kennen en je steekt nog wat op over mythe, sagen, religieuze kunst of welk onderwerp Jo verwerkt in zijn boek.


Leuven staat op zijn achterste poten als de gemeenteraad besloten heeft om 250 Syrische vluchtelingen op te vangen in een leegstaand gebouw. Bewoners gaan de straat op om te protesteren en het vuur wordt nog verder aangewakkerd door de ultrarechtse partij Leuven Eerst onder leiding van Dieter Demunt.
Als er brand uitbreekt in het opvangcentrum door molotovcocktails is de chaos compleet. Berg en zijn team worden op de zaak gezet om de daders te op te sporen en om te voorkomen dat de protesten verder uit de hand lopen.
Alles lijkt er op te wijzen dat de dader of daders de vluchtelingen uit de stad weg wil hebben, tot er een Leuvense inwoner van vreemde origine om het leven wordt gebracht. Dat veranderd de zaak en alle complottheorieën die er waren konden van tafel. Als er ook allochtone worden vermoord, heeft het dan wel met de vluchtelingen te maken? Is het rassenhaat die de kop opsteekt?
Thomas Berg en zijn team halen alles uit de kast wat mogelijk is om deze zaak, die steeds vreemder word, op te lossen. Als lezer ben je druk mee aan het puzzelen, maar hoe het zit, wie is er voor verantwoordelijk? Je komt er als lezer echt pas achter in de laatste bladzijden van het boek.
Thomas Berg legt ook nu weer linken bloot, die je niet aan had zien komen. Het is wederom een huzarenstukje van Jo Claes. Niet voor niets heeft dit boek de Hercule Poirotpublieksprijs gewonnen!


Wat ik zo geweldig vind aan deze serie met Thomas Berg in de hoofdrol, is dat je meegenomen wordt door de stad Leuven en alle prachtige plekken te zien krijgt. Je leert hoofdpersoon Thomas Berg steeds beter kennen, hij geeft zich steeds iets verder bloot. Je ziet zijn nukken, zijn hobby's en voorkeur voor intelligente vrouwen. Dat het in de liefde niet wil vlotten, ligt niet aan de prachtige slimme dames die Thomas ontmoet. Ook in dit boek zit er een kink in de kabel als het om de liefde gaat.

Jo Claes weet met zijn prachtige manier van schrijven je mee te nemen in de moeilijke opgaves die het team onder ogen krijgt en laat je als lezer mee puzzelen. Dat je er als lezer pas op het allerlaatst achterkomt hoe het zit, is een erg knap staaltje schrijfmanskunst. Jo Claes beheerst die als de beste. Maar goed, ik ben dan ook wel een fan van deze serie en ik kan me voorstellen dat niet iedereen er zo over denkt. Het feit dat Jo Claes er met grote regelmaat mythen, sagen of religieuze kunst bij haalt vind ik heerlijk. Zo steek ik ieder boek weer wat op. Het is interessant zonder dat het je uit het verhaal haalt.


Punten:
Originaliteit: 5
 Leesplezier: 5 
Psychologie: 4 
Schrijfstijl: 5 
Spanning: 4 

Gewicht van de haat krijgt van mij een dikke 4,5 kraai

Lilian

Moord op de boekenbeurs - Jan-Willem Geerinck & Walter Damen

De cover:

Een pan met kokend bloed op de omslag van het boek Moord op de Boekenbeurs. Luguber als je weet dat het om een moord op een TV-kok gaat. Ik ben nieuwsgierig naar dit boek, A: omdat ik toch wel heel zachtjes aan fan ben geworden van Vlaamse schrijvers, B: gewoon al om de titel, dat brengt toch allerlei ideeën in je hoofd. De cover is er niet eentje waar ik helemaal enthousiast van word, maar dat neem ik op de koop toe.

Het verhaal:

Ik sluit kwaad opzet niet uit.

Wanneer op de 79e editie van de Vlaamse Boekenbeurs iedereen braaf staat te luisteren naar de openingsspeech, klinkt er plotseling een bijna dierlijke gil. Er ligt een lijk in de herentoiletten. Gelukkig is de Antwerpse Hoofdinspecteur Kris Vandamme ook aanwezig bij de opening van de boekenbeurs en hij stelt gelijk alle sporen veilig. Het blijkt om Jeroen Meus te gaan, de bekende TV-kok welke op de boekenbeurs zijn zesde boek zou gaan promoten. Wanneer er op het Twitterkanaal van de Boekenbeurs berichten worden gezet getekend door ModB met hints naar een volgend slachtoffer, lijkt het of er geen top-chef meer veilig is.

Het wordt voor Kris Vandamme zijn eerste echte moordonderzoek en hij doet er alles aan om de dader te achterhalen.

Who`s Killing the Great Chefs of Flanders?

Mijn mening:

Mijn voornemen om in 2016 meer Vlaamse schrijvers te promoten gelijk maar goed van start laten gaan, dacht ik zo op Tweede Kerstdag. De titel van dit boek trekt me enorm en alleen al daardoor gaan er allerlei scenario’s door mijn hoofd. Het verhaal begint vlot en al gauw zit je midden op de plaats delict, wat gelijk pakkend is.
Door de woordkeuze/schrijfstijl, merk je al gauw dat je te maken hebt met een Vlaamse schrijver, in dit geval het duo Jan Willem Geerinck en Walter Damen die samen al meerdere boeken hebben geschreven, maar Moord op de Boekenbeurs is hun eerste fictieve boek.

Wat ik erg grappig vind is dat het dit jaar de 79e editie is van de Boekenbeurs en dat het een fictief verhaal is en het idee is ontstaan toen een aantal jaar geleden op de Antwerpse Boekenbeurs, Damen, Geerinck en de topkok Jeroen Meus naast elkaar zaten te signeren. En juist dit jaar kwam de topkok niet signeren, dus een origineel idee voor een thriller met de namen van meerdere bekende Vlaamse topchefs. Helemaal leuk.

Het boek leest erg fijn, korte hoofdstukken, snelle vlotte schrijfstijl en een heel origineel idee. Wel lees ik soms een zin terug om te checken wat er nu precies staat maar vooral hoe het staat en dan merk je toch dat de Vlaamse taal net even anders is. Maar dit is zeker niet irritant, het laat me erg vaak glimlachen tijdens het lezen. De personages maken me nieuwsgierig, de jonge hoofdinspecteur en zijn liefdesleven tussen alle onderzoeken door, maar ook de anderen van het bureau van Antwerpen, ik ben wel benieuwd of we nog meer van ze gaan horen/lezen.

Ik merk dat ik het boek net ff anders vind dan andere thrillers, het is geen hoogstaande thriller met gruwelijke details en ook geen hoogstaande literatuur maar het heeft iets, de fijne makkelijke manier van lezen, de leuke hoofdinspecteur van de Antwerpse federale en het onderwerp, het maakt dat ik erg genoten heb van het boek, door wilde lezen terwijl ik eigenlijk iets anders moest doen.

Het plot was toch wel verrassend, sommige dingen had ik aan zien komen maar zeker niet het einde. De manier van schrijven van Geerinck en Damen, maakt mij nieuwsgierig naar meer delen met Hoofdinspecteur Kris Vandamme in de hoofdrol.

Spanning: 4

Plot: 4

Originaliteit: 5

Leesplezier: 4

Schrijfstijl: 3

Psychologie: 3

Moord op de Boekenbeurs krijgt van mij zeker 4 sterren.

Moon

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Nieuwe column van Christine Bols

GOOGLE EARTH / STREET VIEW

Een erg handig instrument van onze moderne tijd. Niet alleen voor de vakantiegangers onder ons die al een voorproefje willen van de uitverkoren plek van bestemming, of om restaurantjes of pubs te vinden binnen loopafstand van het hotel.

Nee, het is vooral handig voor een auteur die nog nooit op de plaats is geweest die hij, in dit geval zij, haar verhalen situeert.

Precies, voor diegenen die mijn boeken kennen, de Verenigde Staten, meer bepaald de stad Corvallis en omgeving in de staat Oregon.

Maar kan je op Google Earth de sfeer opsnuiven van parken in een stad, van joelende kinderen op een pleintje, van toeterende auto’s en rinkelende fietsbellen? Nee, natuurlijk niet. Ik heb ook nooit beweerd dat het ideaal is, maar het is gewoon handig als je de personages de juiste straat kan insturen of de juiste afslag op een snelweg kunt laten nemen. Meer nog, hen zeker niet de verkeerde richting in een eenrichtingsstraat insturen. Waarschijnlijk zal niemand in Vlaanderen of Nederland gaan controleren of mijn gegevens allemaal kloppen, maar voor die ene die het wel doet, moet het kloppen. Meer nog, het moet kloppen voor mezelf.

Dat doet me weer denken aan een leuke anekdote die ik toch even met de lezer wil delen.

In de lange periode die ik heb gewacht op antwoord van uitgeverijen voor mijn eerste manuscript, heb ik mijn debuut vertaald in het Engels en als e-boek op Amazon.com gezet voor een schappelijk prijsje. Groot was mijn verbazing toen er meer dan 6.000 keer gedownload was. Er werd ook commentaar gegeven, soms goed, soms minder goed. Eén commentaar is me altijd bijgebleven. Dat was van iemand die toevallig in Corvallis woonde. Ter verduidelijking… ik had mijn speurdersduo in een pizzeria aan een tafeltje aan het raam gezet met uitzicht op de rivier.

Het commentaar: ‘If you want to write about Corvallis, make sure you get your facts right. There are no tables in that pizzeria. It’s a take away.’

Ahhh…. Street View doet precies wat zijn naam zegt: de straat bekijken.

Dat was trouwens zijn enig commentaar, wat ik maar al te graag beschouwde als een goedkeuring voor al de rest.

Een heel gelukkige auteur dus.

Maar net omwille van die opmerking kreeg ik zin om zelf eens naar Corvallis te trekken. Verwoed begon ik op internet naar prijzen van vluchten te zoeken. Ik viel bijna steil achterover.

Nee, dank je. Dan toch maar Google Earth en Street View. En wie weet…. als ik ooit de staatsloterij win, ziet die man me misschien wel eens verschijnen in de take away pizzeria. 

Christine Bols

Bram Dehouck tekent contract

Vandaag meldde Bram op zijn facebookpagina dat hij een contract tekende voor de Engelse vertaling van Een zomer zonder slaap bij Word Editions.
Eerder werd al een contract getekend voor een Duitse vertaling en een Franse vertaling. 
Ieder die het boek boek Een zomer zonder slaap heeft gelezen, kent de beroemde scene met de beroemde paté van de plaatselijke slager.

"2017" - Rudy Soetewey

2017. Europa worstelt zich nog steeds van crisis naar crisis. In België is de sfeer tussen Vlaanderen en Wallonië onder het vriespunt gezakt, nadat de VEP de absolute meerderheid heeft behaald in het noorden. Verwijten vliegen over en weer. Geweld steekt de kop op, en men wijst elkaar almaar agressiever met de vinger.

Als Michel Lepaire, een ontslagen klokkenluider, ontdekt dat zijn vader, een voormalige paracommando van Waalse komaf, op een onverklaarbare manier uit het rusthuis is verdwenen, gaat hij op zoek naar de waarheid achter de waarheid. Maar een vlieg die zich in het spinnenweb waagt, weet vaak niet waaraan ze begint.

Want niets is wat het lijkt...

Het is al tijden onrustig in België, de politieke strijd tussen Vlaanderen en Wallonië neemt steeds heftigere vormen aan. Er hebben zich zelfs twee actiegroepen opgeworpen die de strijd aangaan door middel van het plegen van aanslagen. ‘De Vlaamsche Goedendag’ en ‘Le Coq Solidaire’ eisen om en om de aanslagen op. In deze onrustige omgeving krijgt Michel Lepaire het bericht dat zijn dementerende vader is ontsnapt uit het exclusieve tehuis waarin hij al een aantal jaren verblijft. Michel snapt er niets van, een bejaarde demente man die ‘zomaar’ op een onbewaakt moment ontsnapt uit een goed beveiligd verzorgingstehuis? De verklaring waarmee de directrice komt wekt argwaan bij Michel maar echte antwoorden krijgt hij niet, sterker nog, hij blijft met nog meer vragen rondlopen. Het is ook wel heel ‘toevallig’ dat hij op dat moment een betalingsachterstand bij het tehuis had…..  Hij besluit op zoek te gaan naar zijn vader die schijnbaar ergens in Antwerpen ronddwaalt. Hij roept de hulp in van de politie, zijn vorige werkgever, maar die neemt hem niet echt serieus. Zijn reputatie als klokkenluider zit hem behoorlijk in de weg nu. De waarheid spreken is bij sommige instanties blijkbaar ‘not done’. En dus staat hij er nu nagenoeg alleen voor.

Michel is echter vastberaden zijn vader te vinden en gaat op zoek in de stad, vader kan toch niet zomaar in het niets zijn verdwenen? Precies op dat moment meent hij in de menigte zijn vader te herkennen. Michel zet de achtervolging in en op de Wapper aangekomen roept hij zijn vader. Wat er vervolgens gebeurt kan hij maar niet bevatten, hij ziet zijn vader vervolgens létterlijk in rook opgaan. Geheel in verwarring van wat er zich voor zijn ogen heeft afgespeeld beschuldigt de politie Michel vervolgens van betrokkenheid bij deze, waarschijnlijk, terroristische aanslag. Hij is tenslotte van Waalse komaf en wel héél toevallig op de plek des onheils aanwezig. Rechercheur Solleyl is er heilig van overtuigd dat Michel iets met de aanslagen te maken heeft en bijt zich hier dan ook in vast. Michel is op zijn beurt er van overtuigd dat er heel veel niet klopt. De verdwijning van zijn vader, de opeisingfilmpjes op Youtube, de aanslagen en de vermeende rol daarin van zijn vader. En dan gaat alles ineens wel heel erg hard……..

Met een zucht sla ik het boek dicht. Het heeft absoluut grote indruk gemaakt. De hoofdpersoon Michel is een alledaagse man die het nastreeft om eerlijk en trouw te handelen. Hij had dan ook nooit kunnen vermoeden dat dit nobele streven hem op een gegeven moment juist zou gaan tegenwerken. Zijn dochter ziet hij nauwelijks, zijn vorige werkgever heeft hem uitgekotst omdat hij gevoelige zaken, terecht, ter discussie heeft gesteld maar ook sociaal valt het hem allemaal niet mee. Rudy Soetewey bezit de gave om de personen in zijn boeken tastbaar te maken, ‘de mens van alledag’ in zijn verhalen te plaatsen. Daardoor komen zijn boeken ook heel dichtbij, je kunt je als lezer goed voorstellen dat het jezelf overkomt. De omschrijvingen van locaties en gebeurtenissen maar zeker ook de gedachtegang en handelwijze van de betrokkenen zijn zo herkenbaar en goed beschreven dat het geregeld ‘oh´- en ‘ah’- momenten oplevert. De politieke onrust in tweetalig België en het daarbij verdeelde politieke klimaat zijn van vandaag de dag en maken het spannende scenario daardoor niet geheel ondenkbaar. Wat er vervolgens gebeurt is dat je ‘in het verhaal zit’ en meegevoerd wordt in de spanning. Niet dat deze er continu is maar door het gehele verhaal heen is zij wel sluipend aanwezig.

Ik heb recent, tijdens een ontmoeting met de schrijver, nog verkondigd dat ik de schrijfstijl van Soetewey duidelijk herkenbaar vind, dat hij een ‘Bourgondische´ schrijfstijl machtig is. En dat alles als absoluut compliment bedoeld. In dit boek is het niet anders. Je zou als lezer een fles rode wijn kunnen opentrekken om bij de ´deux omelettes truffées ´ je ogen te sluiten om vervolgens te genieten van de geuren en smaken in de omschreven ambiance. Want dát overbrengen kan hij zo overtuigend. Neem daarbij het Vlaams en (soms) Frans taalgebruik, wat heel subtiel maar wél effectief aanwezig is, een dosis spanning, behoorlijk wat cynisme, droge humor en een onuitgesproken boodschap et voilà; het perfecte recept voor een unieke schrijfstijl met een dito boek. Ik denk ook dat juist daarom zijn werk zo heerlijk wegleest.

Inmiddels heb ik nagenoeg alles van Soetewey gelezen. “2017” heb ik voor Kramat mogen lezen als recensieboek, dank daarvoor! Ik vind het oprecht jammer dat Rudy’s boeken in Nederland nog niet zo bekend zijn. Want wat is dat een gemis voor de ware (thriller)liefhebbers! Voor mij behoort hij echt bij de beste Nederlandstalige schrijvers. En ik ben er van overtuigd dat als anderen eenmaal kennis hebben gemaakt met zijn werk, dat met mij zullen delen! Als het goed is verschijnt eind 2014 begin 2015 zijn nieuwe boek. Ik wacht met gepaste spanning af en ga het zeker lezen!

"2017" krijgt van mij 5 dik verdiende sterren!!

Patrice van Trigt

Kramat Uitgeverij

Paperback €19,95

ISBN 9789079552924

Maart 2013

"Vergeet mij niet" - Anja Feliers

In “Vergeet mij niet” van Anja Feliers lijken Wim en Saskia met dochter Bo (uit de eerdere relatie van Saskia met Karel) en hun gezamenlijke zoontje Fenne (opmerkelijk is overigens dat Fenne in Nederland een meisjesnaam is) een gelukkig gezin te vormen. Langzaamaan ontstaan er barstjes in het geluk. Fenne is een huilbaby en dat drijft zijn ouders vooral ’s nachts soms tot wanhoop. Voor wie dat heeft meegemaakt, is dat zeer herkenbaar.

Saskia slaapt veel te weinig en Wim gebruikt slaappillen omdat hij anders zijn werk niet vol kan houden. Dan voltrekt zich een vreselijk drama . Op weg naar zijn werk pleegt Wim zoontje Fenne naar de oppas te brengen. Als Wim op een zomerse dag na zijn werk het portier van zijn auto opent om naar huis te gaan ziet hij tot zijn verbijstering zoontje Fenne in de Maxi Cosy op de achterbank. Het kind is dood, kennelijk gestorven door de hitte in de afgesloten auto. Blijkbaar is Wim vergeten zijn zoontje bij de oppas af te zetten. Een traumatische ervaring, die helaas ook in het echte leven wel eens voorkomt. De lezer krijgt meteen het gevoel dat er iets niet klopt, maar wat?
Wim wordt verteerd door schuldgevoelens en Saskia door ingehouden woede. Hun relatie staat daarmee op springen. Wim gaat in therapie bij de psychologe Kathleen, de moeder van hun oppas Julie. Saskia wil van therapie niets weten.
Dan krijgt de lezer een onthullende inkijk in het verleden van Saskia. Haar relatie met Karel die zo mooi begon, loopt op de klippen en er gebeuren vreselijke dingen, te ontdekken door de lezer. Intriges volgen elkaar snel op.

Anja Feliers heeft een vlotte en mooie schrijfstijl en zet de personages fraai neer. Het verhaal zit boordevol emoties en psychologische aspecten. De plot is zeer ingenieus bedacht en uitgewerkt. Feliers laat zien waartoe mensen zoal in staat zijn als het water hen aan de lippen staat. En waar wraakzucht toe kan leiden, je houdt het niet voor mogelijk maar na het lezen van dit mooie boek lijkt alles mogelijk. Wat een fantasie heeft de schrijfster!
De ontknoping is zeker na het gevoel dat de lezer in het begin van het verhaal bekruipt, verrassend. Een fraai boek dat naar meer smaakt! 

Charles