De boekenkast van Roelant

Hoe begon jouw leesavonturen?
 Ik begon denk ik met Arendsoog, Karl May, de Vijf. Daarna de (school) literatuur. Tien heb ik echt heel veel gelezen. Voor zowel NL aks Engels als Frans had ik 3 complete literatuur lijsten gedaan; ik zei toen : kiest u maar ( beetje arrogant was ik toen wel- sorry, wel lang geleden). Bij mijn studie nauwelijks (ontspannings) boeken gelezen. Allemaal vak literatuur en studie boeken. Daardoor helemaal het lezen kwijtgeraakt. Langzaam begon ik dat jaren later weer op te pakken , maar dan uitsluitend met thrillers. En in die fase zit ik nog steeds.

Wat zijn jouw favoriete boeken?
Van vroeger nog steeds de short stories van Hemingway. Van recentere datum:
Het Dossier van Anya Niewierra en Ken mij niet van Nadine Barroso.




Wat staat er voornamelijk in je kast?
In mijn kast staan dus literatuur van vroeger (Hemingway, Graham Greene) en de rest is thriller  ( Child, Slaughter, Connelly., Coben zijn schrijvers waar ik alles van koop) de laatste tijd is mijn focus meer op de Nederlandse thriller gericht waar ik naast veel matig werk ook enkele pareltjes heb
gevonden.

Wat als de planken allemaal vol staan?
Als mijn kast vol is koop ik een nieuwe kast, maak ik een 2e rij boeken of vervoer ze naar een andere plek ( Friesland, Frankrijk of thuis). 

ps:  ja , ik vergeet de Scandinaviërs: ik heb een hele boekenkast vol met thrillers van die bodem. Ik sorteer dus op land en op schrijver

Op de thee bij...Nadine Barosso

Ik denk dat bijna iedereen ze wel kent: de labeltjes die aan de zakjes van de Pickwick thee. Terwijl je het theezakje in je mok hangt, geef je antwoord op de vraag die je net las. Daar de vragen totaal willekeurig zijn, kan dat verrassende antwoorden geven. Thrillerlezers startte met Teatopics en stelt een auteur volkomen willekeurig uit al die labeltjes vijf vragen.

Dit keer is Nadine Barosso aan de beurt.
Nadine Barroso (1981) studeerde Engelse taal en Cultuur in Leiden. Ze woonde een aantal jaren in Groot-Brittanië en Rusland. Vooral in het buitenland ontwikkelde zij een originele kijk op het leven waarvan zij elementen in haar boeken verwerkt. Ze heeft een levendige fantasie en voor haar is schrijven een manier om vorm te geven aan haar kijk op de wereld. Zij schreef Ego en Ken mij niet. Dit laatste boek krijgt alom door lezers positieve reacties.



1. Als je alle tijd van de wereld had, wat zou je dan doen?
Als ik alle tijd van de wereld had dan zou ik mijn derde en vierde boek afschrijven. Tijd (en rust) is precies waar het me momenteel aan ontbreekt met drie kids waarvan de jongste van nog geen twee altijd bij mij is. Maar als ik dan toch álle tijd van de wereld had zou ik ook graag de wereld rondreizen. Maar daar heb je dan ook weer geld voor nodig, hahaha!

2. Ben je liever populair of ben je liever slim?
Absoluut liever slim. Als er nou ‘geliefd’ stond i.p.v. ‘populair’ dan was het een ander verhaal. Populariteit is vaak gebaseerd op oppervlakkige dingen, niet op wie je echt bent. Daarnaast is het van voorbijgaande aard. Intelligentie, daar heb je heel je leven wat aan en niemand voor nodig.

3. Heb je vandaag een complimentje gekregen?
Nog niet. Wel gegeven. Maar mijn twee oudste zoons zeggen minstens een keer per dan dat ik ‘de liefste’ ben dus ik verwacht dat het nog komt.


4.Hou je meer van honden of van katten?
 Ik geloof niet dat ik een echte voorkeur heb. Ik ben met beide niet opgegroeid en heb op dit moment genoeg aan de zorg voor de drie aapjes die ik zelf heb voorgebracht, haha. Ieder beestje heeft zijn eigen karakter. Een echte kroelpoes die lekker knus bij je wilt zitten, lijkt me best gezellig, en het idee van lekker naar buiten met een hond lijkt me ook wel wat. Dus nee, ik kan niet kiezen.

5. Lukt het jou om een dag je telefoon uit te zetten?
Op dit punt in mn leven moet ik toegeven dat ik het niet kan. Maar ik wil daar wel langzaam weer naar toe. Zo besteed ik momenteel weer veel minder tijd aan social media dan een paar maanden terug. Het doet me goed om me af en toe helemaal af te sluiten van de buitenwereld. Het brengt me dichter bij mezelf en geeft rust.

Boekenduel Ken me niet van Nadine Barroso

Twee lezers, twee meningen in een boekenduel. Deze aflevering gaan Ann en Ink het duel aan met het volgende boek:

Titel : Ken mij niet 
Auteur : Nadine Barroso
Uitgeverij : Uitgeverij Aspekt
Publicatiedatum: April 2017
Aantal pagina’s : 235

Achterflap

Tessa is op de vlucht. Ze is doodsbang dat de man die haar voor het leven getekend heeft, haar opnieuw vindt. Daarom moet ze steeds een nieuwe identiteit aannemen. Overal waar ze komt vallen doden. Wat hebben die met Tessa te maken? Is het mogelijk voor iemand die zo beschadigd is, opnieuw te beginnen? Ken mij niet is een ijzersterke thriller met een originele plot.

Ann ging het boek lezen op aanraden van boekenmaatjes die het goed vonden. Ink om dezelfde reden. Afgaande op de omslag hadden beiden het namelijk nooit gaan lezen.

De omslag:
Ann: Het kaft zelf zit er pal op. Het oogt niet mooi, maar is wel erg passend bij het verhaal. Een dame met bikini en slip gebodypaint zodat ze één is met een boomstam. Een dame die onopvallend door het leven wil gaan, zonder identiteit, als niemand. In de rechterbovenhoek een beetje groen … misschien het licht in de duisternis ?

Ink: Ik moest echt wel even goed kijken wat ik nu zag op de omslag. Een vrouw die probeert op te gaan in de boom. Als een camouflagegedachte.  Zonder weet van het verhaal is de omslag niet echt erg mooi te noemen. Na het lezen van het boek snap je het idee. Echter mensen zien altijd natuurlijk eerst een omslag.

Het verhaal
Ann: Barroso vertelt in ‘Ken mij niet’ het verhaal van Tessa. Op 9-jarige leeftijd werd het meisje door een onbekende ontvoert om daarna jarenlang op zowel emotioneel, seksueel als fysiek vlak te worden mishandeld. Overal waar ze komt vallen er doden, overal waar ze komt wordt ze geconfronteerd met onrecht.

“Het leven is een samenspel van gebeurtenissen en de vrije wil. Ik kan geen toeschouwer zijn in het leven. Dingen overkomen mij niet zomaar meer, ik speel de kaarten die me worden uitgedeeld.”

Ink: .Het boek start met een krantenknipsel uit 2007 over een moord en een mogelijke ontvoering. Tessa heeft weten te ontsnappen , maar is nu doodsbang dat hij  haar zal gaan vinden. Ze meldt zich bij een vrouwenopvang. Na deze verblijfplek volgen er nog velen waar zij steeds een andere identiteit aan neemt, zodra de kans op ontdekking komt.

 Ann: In het begin is het even wennen aan de opbouw. Als lezer snap je nog niet wat de bedoeling is van de krantenartikelen, de andere meisjesnamen die vermeld worden aan sommige hoofdstukken, … maar beetje bij beetje creëert de auteur meer zicht op het geheel en komen er out of the blue een pak gevoelens op je af. Ècht wel een bundel emoties om U tegen te zeggen, die je versteld doen staan, die je doen huiveren, die je koude rillingen geven. Het is een hard, heftig boek waar je de tijd voor moet nemen, niet ééntje om zomaar op een strand te lezen. 

Ink: het boek is op een bijzondere manier geschreven: in de derde persoon en de eerste, maar ook met krantenknipsels die ergens naar verwijzen. Ik ben onder de indruk van de hoofdpersoon die Barroso heeft neergezet. Krachtig, maar terecht angstig. Ik voel echt mee met de vrouw.. Als de laatste bladzijdes gelezen zijn, komt er een vorm vantriestheid van je heen. Indrukwekkend bedacht en gedaan door de schrijfster.

Ann: Het verhaal van het hoofdpersonage palmt je in en laat je zelfs na het lezen moeilijk los. Barroso laat je als lezer zodanig de spanningsboog opkruipen waardoor er soms geen ruimte is om al het leed van de jonge vrouw te kunnen verwerken. Het Dutroux-gehalte is tamelijk hoog, een gegeven dat alles nog beklemmender maakt en je af en toe het gevoel geeft dat je eigen strot wordt dicht genepen door de misselijkmakende realiteit die tientallen jaren in België rondzweefde en sindsdien nooit echt verdwenen is. 

Conclusie:
Ink: Het boek leest vlot weg, is spannend, mysterieus en intrigerend. Want bij stukjes wordt duidelijk wat er allemaal aan de hand is. Je bent onderweg zelf ook flink aan het puzzelen door de signalen die afgegeven worden. Als je dan tegen het einde van het boek bijna meejuicht als ze hem terug ziet en het heft in handen neemt, denk je aan wat een mooi einde. Maar het boek heeft een staartje...een triest staartje. En om  dat staartje blijf ik nog wel even aan het boek door denken

Ann: De schrijfster hanteert een zeer mooie schrijfstijl. Geen overtolligheid aan nutteloze beschrijvingen, korte hoofdstukken, juiste dosering van personages, mooie bewoordingen zorgen voor een zekere vlotheid. 

‘Ken mij niet’ zou je best wel eens kunnen bestempelen als literaire psychologische thriller. 
Sidder, walg, zet je schrap … dit verhaal laat je niet zo vlug los en blijft gegarandeerd een tijdje in je hoofd nazinderen. 

Ink geeft vier sterren en Ann 5 en zo komen we uit op een mooie 4,5 sterren voor Ken mij niet