De beste boeken volgens Ink

 Ik vind het altijd leuk om terug te kijken op wat je allemaal in een jaar gelezen hebt. Mijn gevoel was dat het niet een heel goed boekenjaar geweest is en als ik mijn leeslijst doorloop kom ik eigenlijk nauwelijks tot 10 hele of vrij goede boeken. En dat vind ik weinig.

Ook las ik zelfs een paar boeken helemaal niet uit, maar laten we naar het positieve gaan kijken.

Drie buitenlandse boeken sprongen er uit voor mij. Twee een dikke 5 kraaien en de derde schurkt er hard tegen aan.

De schurker is Nele Neuhaus met Eeuwige vrienden. Wat een geweldige auteur is zij. Haar debuut in Nederland Sneeuwwitje moet sterven hoort nog steeds bij mijn favoriete boeken allertijden in thrillerland.

Dan Karin Slaughter met Gewetenloos. Een auteur die erg geliefd is, maar waar ook dit jaar veel mensen onder de positieve berichtjes over het boek moesten schrijven dat ze haar niet meer goed vonden.
Waar ik mij dan altijd afvraag hoezo niet goed. Het kan je smaak niet zijn, maar deze vrouw kan absoluut goed schrijven. Ik vind haar laatste paar boeken zelfs beter dan al het werk daarvoor.
Maar alles is persoonlijk. Ik heb het boek bij uitkomen opgepakt en het moest uit. Een boek waarin je ingedoken zat en niet wilde loslaten.

Zo ook met Spin van Lars Kepler. Wat een klapper en klepper was dit. Heerlijk dik en nog kwam het te snel aan zijn eind. Een spanningsboog die je naar het einde laat snellen. Wanneer kwam het volgende deel?



Dan twee boeken uit eigen landen:

Hugo Luijten met Het bloed van de zwaan.
Ik las Hugo's vorige boeken en was al heel enthousiast, maar met dit boek sluit ik mij aan bij zijn fanclub. Of word er voorzitter van.

Vlot en tekend taalgberuik met flink wat cynische humor.

En tenslotte ook een geweldig boek:

Het verkeerde meisje van Angelique Haak.

Ik kan elk jaar hetzelfde zeggen over deze dame. Elk boek wordt nog steeds beter. Het allermooiste vind ik nu zelfs dat ze een hele andere kant laat zien. Ik vond dit echt best een gruwelijk verhaal en het geeft een heel ander beeld dan de doorsnee vrouwenthriller.

Dan nog een klein psje: Het boek van Marie- Jose Verweij Met onbedachte rade kwam helaas uit bij een kleine uitgeverij, die niet erg bekend staat om oa zijn promotiekwaliteiten. Bij toeval kreeg ik het boek in handen en was verrast. Ik hoop dat deze auteur snel op de plek komt waar ze de aandacht krijgt die ze verdient en met een knal tweede boek komt.

Boekentop 3 van 2022 van Jantsje

 

 

Het was moeilijk om 3 boeken uit te kiezen voor Thrillerlezers.

Er waren een stuk of vijf bij die ik eigenlijk allemaal in de top 3 wilde zetten.
Ik heb gekozen voor de boeken die het meeste indruk op me hebben gemaakt en zijn blijven hangen.

1.Mama liegt, door Marion van de Coolwijk

Verleden, Elizabeth is 15 jaar als ze in januari 1945, tijdens de tweede wereldoorlog, vanuit haar woonplaats Amsterdam op transport wordt gezet naar een dorp op het platteland. Haar moeder wilde dat ze met het transport meeging. Er is namelijk bijna niks meer te eten in de steden, en op het platteland is er nog voldoende. Ze wordt opgevangen in een gezin wat vreemd voor haar is.
Dit gezin wil graag helpen en heeft zich aangeboden om een kind uit de stad op te vangen.  
Heden, Amsterdam jaar 2020: Aisa, de kleindochter van Anna, neemt voor haar oma Anna contact op met Emma.
Emma is de zus van Anna en ze hebben elkaar sinds hun vijftiende niet meer gezien. Anna is weggelopen van huis en was sindsdien onvindbaar.
Na het overlijden van Aisa’s oma Anna, neemt Aisa een oude tas mee naar huis die van Anna is geweest, met daarin persoonlijke bezittingen.

Het verhaal rond die tas was heerlijk spannend beschreven. Zo erg dat ik op het puntje van mijn stoel zat en de tas wel uit haar handen wilde grissen. Ik wilde weten wat er in zat. En dat gebeurde niet meteen in het boek. Dus ik moest even geduld hebben. Maar ik leefde mee met de personen. Ze waren zo levendig beschreven dat ik het idee had dat de personen hadden geleefd en dat het mijn eigen voorouders betrof.

Normaal gesproken ben ik niet zo’n fan van oorlogsverhalen. Maar omdat het verhaal zich in de tegenwoordige tijd en in de oorlogstijd afspeelt is het toch anders. Ik vind het fijn om te lezen hoe het verder gaat met een persoon. Meestal houdt dit op na de oorlog.
Na ongeveer 80 bladzijden wordt er gesproken over een groot geheim. Dat maakt me nieuwsgierig.
Hoe kan het dat de twee meisjes die allebei op 15 januari 1946 zijn geboren, zusjes zijn. Emma is blank, en Anna is een halfbloed. Mijn fantasie begint een eigen leven te leiden.
Het kan alle kanten op.
Het is een fantastisch mooi verhaal over de intriges tijdens de tweede wereldoorlog en de familiebanden. Ook de verschrikkelijke dingen zoals wat de SS allemaal doet en het op transport worden gezet, het wordt in het boek beschreven.
Ik heb erg van het boek genoten. Het was soms zo spannend dat ik wel de hele nacht door wilde lezen om te weten hoe het nu zat. Er gebeuren veel plotwendingen in die ik niet aan zag komen. Het is levensecht beschreven.
Een prachtig spannend boek, ook als je niet van oorlogsverhalen houdt.

 

 

 

2. Bloed van de zwaan, door Hugo Luijten

“Als een naaimachine, zo ging je tekeer. Het mens bloedde als een rund”

 

Bij mij is Hugo Luijten vooral bekend vanwege zijn boeken ‘Undercover’
Ook met het boek ‘Het bloed van de zwaan' laat hij weer zien wat een geweldige auteur hij is.
Dit keer geen maffiapraktijken zoals in Undercover, maar een boek gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.
Het is het verhaal van Peter Kürten, ‘de vampier van Düsseldorf’.
Het speelt zich af rond 1929.
In Düsseldorf worden een reeks moorden gepleegd. Mannen, vrouwen en ook kinderen.
Maar waar is het bloed gebleven van de vermoorde personen?
Rechercheurs Richard Meisters en Kaspar ‘Piszko’ Piaszkowski  gaan proberen om de zaak op te lossen en de dader gevangen te nemen.

Sommige dingen zijn tegenwoordig nog niet veranderd. Hoe mensen aankijken tegen iemand die is verkracht bijvoorbeeld.

Het boek leest heerlijk vlot. Door de niet te lange hoofdstukken.
Je weet vanaf het begin wie de dader is maar dat is niet storend.
Op deze manier lees je hoe hij uit handen van de politie weet te blijven.
Het is daardoor spannend want wanneer hebben ze hem eindelijk door, en wordt hij gearresteerd of niet.
Er is geen moment geweest dat het verhaal instortte of saai werd.
Luijten heeft de karakters goed beschreven en het tot een spannend geheel gemaakt.

 

3.Verknipt, door Sandra J. Paul

“Ik kan doen wat je wilt, Zoey, als je me genoeg tijd geeft om de skeletten te vinden”

‘Verknipt’ is een psychologische thriller die gaat over Zoey, die bij een roofoverval haar kind verliest.
Ze raakt in een zware depressie en vervreemd van haar man Philip.

Ze leert in Central Park Vivian kennen en de twee worden dikke vriendinnen. Elke keer wanneer Zoey Vivian nodig heeft is ze er. Als Philip aankondigt te willen scheiden gaat het steeds slechter met Zoey.
Ook het contact met haar ouders is niet zo goed zodat ze ergens alleen opnieuw moet beginnen.
Gelukkig leert ze hier ook de nodige mensen kennen.
En ze heeft haar vriendin Vivian.

Wauw, ik had niet verwacht dat Sandra J. Paul een boek kon schrijven dat ik nog beter vond dan ‘Mijn waarheid’ en ‘Paniek’.
Wel dat is naar mijn idee zeker gelukt.
Hoe ze alles beschrijft, de gedachtegang van Zoey, haar grillige gedrag, zo duidelijk, met zoveel gevoel.
Je gedachten gaan van spanning, woede, medelijden, naar verbazing.
Het boek is erg spannend en daardoor moeilijk aan de kant te leggen en je vliegt door de pagina’s heen.
En net als je denkt te weten hoe het in elkaar steekt, volgt er weer een wending.
Sandra hield mijn aandacht het hele boek vast en ik zag dan ook de laatste wending totaal niet aankomen.

Dit is een boek wat je nog lang bezighoudt.

.

Jantsje

Top 3 thrillers gelezen voor Thrillerlezers van Hilona

1: Het bloed van de zwaan – Hugo Luijten
Hugo heeft een fijne schrijfstijl en het boek leest met zijn korte hoofdstukken heerlijk weg. Door de beeldende schrijfstijl komt het verhaal behoorlijk bij mij binnen, want Kürsten, de hoofdpersonage kan er wat van verkrachting tot pyromanie tot de meest gruwelijke moord. Niks is hem te gek. Wat ik zeker ook wil benoemen is de heerlijke dosis cynische humor die Luijten gebruikt. Het geeft, voor zover mogelijk, enig balans aan de toch wel best beladen thema. Het boek is spannend en ik kan het maar moeilijk weg leggen, nieuwsgierig naar hoe het verder gaat. Het kruipt onder mijn huid, laat me gruwelen en er komen verschillende emoties voorbij. Weerzin, verdriet, boosheid, tot gek genoeg ook empathie en medelijden. Ik was al fan van de boeken van Hugo en ik ben daarom ook verheugd dat dit het eerste deel van een nieuwe serie is. Ik kijk nu al uit naar het volgende deel in deze serie en ben benieuwd met welke seriemoordenaar ik dan mag kennismaken.

2: Verknipt – Sandra J. Paul
Met verknipt heeft Sandra J. Paul weer een dijk van een psychologische thriller geschreven. Ik las eerder al haar boeken kwijt, mijn waarheid en paniek en ik durf toch wel te zeggen dat ik een groot fan ben. Iedere keer denk ik dat het laatste boek niet te evenaren lijkt, maar toch flikt ze het hem maar weer mooi. Haar plotwendingen zijn meesterlijk en ik vind het razend knap hoe zij in het hoofd van haar personages weet te kruipen en hun emoties en gevoelens in woorden weet te vatten.

3: De ziener – Kevin Valgaeren
Kevin heeft een fijne schrijfstijl. De proloog grijpt direct en maakt nieuwsgierig. Dan volgt vertraging en langzaam ontvouwen zich het verhaal en de personages. Heden en verleden wisselen elkaar af en de sfeer is zoals je mag verwachten bij een gothic novel, duister en mysterieus. Het verhaal is gebaseerd op historische feiten, wat het extra leuk maakt. Opvallend vind ik ook de grote humor die in het boek verwerkt is. Regelmatig moet ik grinniken om de cynische humor. De Ziener weet mij vanaf de 1e tot de laatste bladzijden geboeid te houden en verschillende emoties bij mij op te wekken. De plot twist komt voor mij onverwacht en raakt me tot op het bot om me bij het lezen van de laatste zinnen verbijstert achter te laten. Hongerig naar meer, uitkijkend naar het vervolg.

Nominaties voor de Hercule Poirotprijs 2022 zijn bekend gemaakt

De zes genomineerden voor de 25ste Hercule Poirot-prijs zijn bekend. De jury selecteerde met Jos Pierreux, Dominique Biebau en Jan Van der Cruysse drie ex-winnaars en die krijgen het gezelschap van Piet Baete, Hugo Luijten en Anne-Laure Van Neer. Toni Coppers ontvangt een lifetime-achievement Award.

De Knack Hercule Poirot-prijs is aan de 25e editie toe en is hiermee een van de langstlopende boekenprijzen in Vlaanderen. De prijs bekroont het beste Vlaamse spannende boek van het afgelopen jaar.

De jury kiest de winnaar uit de Vlaamse misdaadromans die verschenen na 1 september 2021 en voor 30 september 2022. Dit jaar kwamen 60 boeken in aanmerking voor de prijs. De vrouwelijke auteurs waren met 13 inzendingen goed voor 22 procent van het totaal.

De genomineerden op een rijtje:

Besloten stad-Jos Pierreux (Vrijdag)

Het mollenfeest-Dominique Biebau (Vrijdag)

Win Win-Jan Van der Cruysse (Manteau)

Superhelden sterven niet-Piet Baete (Manteau)

Josephine-Anne-Laure Van Neer (Vrijdag)

Het bloed van de zwaan-Hugo Luijten (Pelckmans)

Thrillerlezersfavoriet!

Op zaterdag 29 oktober wordt tijdens  ‘Boektopia’ in Kortrijk Xpo bekend gemaakt wie de 25e Knack Hercule Poirot-prijs, het daaraan verbonden bedrag van 5000euro en de gepersonaliseerde pen van Montblanc wint.

Ter gelegenheid van de 25e editie van de prijs wordt voor de vierde keer een Lifetime achievement award uitgereikt. De eer valt deze keer te beurt aan Toni Coppers, die met ‘Jacht’ zijn 25e boek publiceerde. Met dit boek bevestigt Coppers eens te meer zijn talent en vakmanschap.

Eregasten op deze jubileumeditie is het beroemde schrijversduo Nicci French. Zij worden in de bloemetjes gezet voor de 25e verjaardag van hun succesvolle samenwerking.

persbericht van Roularta  Mediagroup

Win een gesigneerd exemplaar van Het bloed van de zwaan

 

Februari 1929. Düsseldorf wordt opgeschrikt door een reeks moorden, op zowel mannen, vrouwen als kinderen. De slachtpartijen zijn even afgrijselijk als raadselachtig, want waar is het bloed van de slachtoffers? Rechercheurs Richard Meisters en Kaspar ‘Piszko’ Piaszkowski krijgen de zaak om de moordenaar op te sporen. Verdachten en getuigen komen en gaan, maar de sadistische beul houdt niet op. Ondertussen zweept een hysterisch geworden pers het publiek én de autoriteiten op, zodat het alleen nog maar moeilijker wordt om de dader te pakken. Het bloed van de zwaan is gebaseerd op waargebeurde feiten in Düsseldorf in 1929, tegen de achtergrond van economische crises en de opgang van de nazi’s. Dit is het eerste deel in een thrillerreeks waarin beruchte seriemoordenaars uit de geschiedenis centraal staan. Deel één vertelt het verhaal van Peter Kürten, ‘de vampier van Düsseldorf’. 

Het boek gaat over een seriemoordenaar. Wat is zijn bijnaam?

Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Het bloed van de zwaan.

Als je nog geen lid ben van onze facebookgroep, moet je dat wel even worden. De winacties zijn nl omdat we een mijlpaal behaalden.

Kort geding met Het bloed van de zwaan van Hugo Luijten, deel 1

 

Hugo Luijten, ‘Het Bloed van de Zwaan’, is gebaseerd op ware feiten.

‘Meneer de onderzoeksrechter, u kunt het zo opvatten als u wilt, maar geloof me, als ik u de gehele waarheid vertel zult u verschrikkelijke dingen van me horen.’ (Peter Kürten)

Jacqueline:

Vanuit het perspectief van seriemoordenaar Peter Kürten, die zich ook wel uitgeeft als Fritz Baumgarten wordt een tal van de vreselijke daden verteld. Wat hij doet en wat voor gevoel het bij hem oproept wordt duidelijk uiteengezet. Wanneer hij van zo’n gruwelijk daad een bevredigend gevoel heeft kan het maar zo zijn dat hij daar een tijdje op kan teren en zich voor een bepaalde periode gedeisd houdt.

Door moord op kinderen, vrouwen en mannen, aanrandingen en verkrachtingen staat het hele politieapparaat op scherp. Natuurlijk wil de norse en dominante hoofdcommissaris Momberg zo snel mogelijk de moorden opgelost zien zodat de rust terugkeert in de Düsseldorf. Commissaris Meister en hoofdinspecteur Piszko worden op de zaak gezet. Al snel komen ze bij een nogal labiele verdachte uit, die onder druk alles bekend.

Schokkend vind ik het te moeten lezen dat in die tijd de aangerande en verkrachtte vrouwen geen aangiften durfden te doen tegen een vreselijk manspersoon die er een neus voor had om zijn slachtoffers uit te zoeken. Bang dat ze veroordeeld zouden worden omdat ze toch eerst wel gecharmeerd waren van de hoffelijkheid die de dader vertoonde om daarna zijn slag te kunnen slaan. 

De auteur heeft met ‘Het bloed van de zwaan’ een realistische en niet weg te leggen thriller geschreven waar ik graag de nachtelijke uurtjes lezen voor over heb gehad.

5 Kraaien / Inktpotjes

Jantsje:

Kürten is een man die een onbedwingbare lust tot moorden heeft.

Doordat hij op verschillende manieren moordt en verschillende slachtoffers, mannen, vrouwen, kinderen heeft, hebben ze bij de politie eerst niet door dat de verschillende moorden door één persoon zijn gepleegd.

Politiecommissaris Meisters heeft het moeilijk met zijn baas, Hoofdcommissaris Momberg. Momberg is erg racistisch. Het speelt zich hoofdzakelijk af begin jaren dertig en zelfs nu voel je de opkomst van de nazi’s. Vooral door Momberg die een hekel aan joden heeft.

Sommige dingen zijn tegenwoordig nog niet veranderd. Hoe mensen aankijken tegen iemand die is verkracht bijvoorbeeld. Het zal wel haar eigen schuld zijn want dan had ze niet met een vreemde mee moeten gaan.

Het boek leest heerlijk vlot. Door de niet te lange hoofdstukken. Je weet vanaf het begin wie de dader is maar dat is niet storend. Op deze manier lees je hoe hij uit handen van de politie weet te blijven. Het is daardoor spannend want wanneer hebben ze hem eindelijk door, en wordt hij gearresteerd of niet. Er is geen moment geweest dat het verhaal instortte of saai werd. Luijten heeft de karakters goed beschreven.

Het is weer een knap staaltje werk van Hugo Luijten en ik kijk uit naar het volgende boek.

Ik geef het 5 kraaien

Sharon:

Je leest dit verhaal vanuit meerdere personages in het vertel-perspectief, onder andere vanuit de dader, Peter Kürten. Dit maakte dat het voor mij direct aanvoelde als een boeiend en meeslepend verhaal.

De schrijfstijl van dit verhaal vond ik namelijk wel bijzonder. Omdat zich in het vroegere Düsseldorf afspeelt zijn er bepaalde benamingen en dergelijke niet helemaal van deze tijd. Doordat de personages zich afwisselde bleef de schrijfstijl wel gelijk, maar werd het niet eentonig. Ik denk als ik vanuit één personage dit verhaal had moeten lezen dat ik het wellicht niet uit gelezen had, omdat ik het te overweldigend vond.

Wat mij het meest verbaasde aan dit verhaal, of beter gezegd wat ik me het meeste afvroeg: hoe heeft Peter zo lang door kunnen gaan met deze moorden zonder ook maar één keer gepakt te worden?

Ik vond het meest bizarre ook nog dat dit verhaal gewoon volledig op de waarheid gebaseerd is.

Ik wil deze recensie afsluiten met dat ik wel bij mijn mening blijf dat ik dit boek zelf niet snel zou kopen. Het verhaal vond ik gruwelijk en geweldig beschreven, maar voor mij was het ook weer overweldigend en had ik soms wat moeite om sommige dingen op me in te laten werken.

Dit boek krijgt van mij dan ook 4 sterren. Ik houd namelijk enorm van een uitgebreide schrijfstijl en vele personages alleen was het op dit vlak misschien soms net iets teveel van het goede.

Interview met Hugo Luijten

 

copyright Koen Broos

Hugo Luijten heeft een nieuw boek uit: ‘Het bloed van de zwaan’.  Met dit boek bijt de auteur de spits af van een nieuwe reeks rond seriemoordenaars.  Naast schrijver van thrillers is Hugo ook auteur van opiniestukken, columns en kortverhalen, is hij historicus en toont hij zich bedreven in het gebruik van streektaal/dialect.  Niet onder één hoed te vangen dus, deze auteur.  Hij had zelfs nog tijd om op een aantal vragen te antwoorden voor Thrillerlezers!.

Dag Hugo

• Je bent inderdaad een wel heel bezige bij!  Hoe hou je al die ballen in de lucht?

Ochja, ik ben fulltime schrijver en de schoorsteen moet roken hè. Verleden jaar schreef ik twee (allez, anderhalf) boeken, een toneelstuk en maakte ik een documentaire. Dan is het dit jaar met één boek (allez, een half) nog rustig.😅 Wel staat er dit jaar nog een non-fictieboek ‘in opdracht’ gepland, en natuurlijk begin ik aan deel twee van de reeks over seriemoordenaars.

Bijschrift foto oldtimer: voor een lokale omroep maakte Hugo een docuserie over een oude tramlijn en plooide zich dubbel in een Y-Ford

 

• Hou je al deze ‘bezigheden’ goed gescheiden van elkaar of werk je soms aan meerdere projecten tegelijkertijd?

Ik probeer alles gescheiden af te werken, maar dat lukt niet altijd. Nu heb ik bijvoorbeeld de rust om pr/marketing voor Het Bloed van de Zwaan te doen, dat moest verleden jaar voor Undercover-2 bijvoorbeeld tijdens het schrijven. Dat vind ik dan wel eens vervelend, maar het is niet anders.

Wel ben ik tussendoor vaak al bezig met een volgend project. Ook om even de focus te verleggen, maar het levert altijd wat op.

• Je bent historicus en inderdaad, geschiedenis is nooit ver weg in jouw werk.  ‘Geschiedenis’ is zo’n wijd begrip.  Hoe beslis je over je onderwerp?  Welke soort geschiedkundige feiten en figuren kunnen op jouw interesse rekenen?

Kortweg ‘alles waar in gevochten wordt’. Of waar op zijn minst één personage overhoop gestoken wordt. Dat klinkt wat gruwelijk misschien, maar ach: dit interview is natuurlijk gericht aan lezers met dezelfde interesse…

Verder maakt het mij niet veel uit of het in de Middeleeuwen of de Napoleontische Tijd is, letterlijk alles heeft mijn interesse. Ook de decors: van bouwstijl, tot menu’s en het model schoeisel.

Wel moet er in een onderwerp een verhaal zitten. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want lang niet alle ideeën zijn groot genoeg om een verhaal te dragen. En dan moeten ze nog aan de ijzeren wetten van de verhaalstructuur voldoen. Veel seriemoordenaars zouden maar saaie fictie opleveren als het alleen over die moorden zou gaan. Vaak zijn die zaken al bekend bij het publiek, waardoor het verhaalperspectief ‘politie jaagt op moordenaar’ al vlug eentonig is.

En dan is er nog de uitgever. Gek veel langer dan pakweg 100 jaar geleden, daar trapt geen thrilleruitgever in. En tegenwoordig is bijna iedereen thrilleruitgever, dus een verhaal dat speelt in de Romeinse Oudheid krijg je moeilijk verkocht. Het zijn nichemarkten die aanleunen tegen fantasy, en dat is kennelijk nogal specifiek qua marketing.

Op de achtergrond bem ik dus bezig met een episch verhaal in vijf kloeke delen – op waarheid gebaseerd – dat speelt in de Middeleeuwen. Dus als iemand nog een uitgever weet die hier een fatsoenlijk voorschot tegenaan wil smijten… 😅

• Cool!

• Waar ligt de kiem voor jouw liefde voor geschiedenis?  Hoe is het ooit zo ver gekomen? 😊 Was het een leraar, een historische figuur, gebeurtenis of periode?

Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik heb het al van kinds af aan, zo lang ik mij kan herinneren. Een groot deel zal te maken hebben met het feit dat ik een beelddenker ben. Ik heb het moeilijk met abstrahismen, en vooral bij geschiedenis kun je door beelden ook ingewikkelde verbanden zien. Het was de enige manier om mijn honger op intellectueel niveau te stillen, want voor wiskunde of handelsrekenen was ik te ‘dom’, zoals men toen nog gewoon hardop zei.

Daarenboven hou ik van verhalen vertellen. En in de geschiedenis zitten prachtige, ontroerende, grappige, gruwelijke en spannende verhalen.

• Breng je veel tijd door in archieven en bibliotheken, op het internet om over feiten te leren en op te zoeken?

Archieven en bibliotheken nauwelijks. Bibliotheken zijn niet gespecialiseerd genoeg meer om datgene wat ik nodig heb te leveren. Universiteitsbibliotheken misschien, maar daar mag ik als niet-student/medewerker weer niet binnen. Maar waarom zou je? Online is tegenwoordig is vrijwel alles beschikbaar. Ik spreek vier talen vloeiend, dus dan moet het al gek lopen wil ik iets niet kunnen vinden. Wel moet ik soms een antiquarisch boek (dat zijn ze al vanaf een jaar of tien oud) bestellen, of een boek over een bijzonder technisch onderwerp. Bijvoorbeeld ‘Lijkschouwing in de praktijk’ of het Wetboek van Strafvordering. Maar zonder internet was ik nooit van het bestaan van zo’n boek op de hoogte geweest of had ik niet geweten waar het te koop is.

Wel laat ik zo’n boek dan scannen. Ik moet er wel op woord in kunnen zoeken hè!

• Wat betekende dit concreet voor jouw nieuwste boek ‘Het bloed van de zwaan’?

Eh… dat ik een eerste druk van ‘Karl Berg – Der Sadist’ (de samengevatte interviewsessies met Peter Kürten door de gerechtspsychiater, 1931) eerst volgekliederd heb met notities en verminkt met ezelsoren, en toen toch maar losgesneden en naar de copyshop heb gebracht.

● Het is het eerste deel in een reeks over seriemoordenaars uit de geschiedenis.  Hoe kwam je op het idee om een reeks over seriemoordenaars te schrijven?

Deze Peter Kürten dook op in de slipstream van de research van mijn eerste boek, de oorlogsroman Offer voor een Verloren Zaak. Ik bleef met het idee zitten, maar vond er tot nu toe nooit een uitgever voor. Het verhaal bevat alles om er een kloeke thriller uit te halen, en dat was uitgeverij Pelckmans tenslotte roerend met mij eens.

● Hoeveel delen plan je te schrijven?

Ik heb een contract voor drie boeken, daarna zien we wel weer.

● Hoe viel jouw keuze wat de eerste seriemoordenaar betreft op Peter Kürten?

Het verhaal is dermate veelzijdig, dat je er ook in fictie iets mee kan. Dat is erg belangrijk, veel schrijvers vertillen zich daaraan. De reden dat oorlogsromans veel actie/geweld bevatten maar door te weinig plot toch al gauw saai worden, is een voorbeeld van ‘geschiktheid voor fictie'.

Gelukkig heb ik nog twee van zulke verhalen, dus ik kan even vooruit!

● Kan je voor wie ‘Het bloed van de zwaan’ nog niet las, een beetje duiding geven bij deze historische seriemoordenaar?

Zonder spoilers? Oei… Wel, het verhaal speelt in 1929, in Düsseldorf. Achtergrond is een woelig Duitsland, met zijn politieke onrust, de opkomst nazi’s, etc. In deze grauwe industriestad, kon een seriemoordenaar acht moorden lang (en tientallen aanrandingen en moordpogingen) zijn gang gaan, zonder dat de politie zelfs maar een idee had waar te zoeken. De knapste rechercheurs werden ingezet, zelfs de buitenlandse pers sprong erop en het is deze case waarin het begrip ‘seriemoordenaar’ werd gemunt.

● ‘Het bloed van de zwaan’ is gebaseerd op ware feiten, dus de waarheid dient gerespecteerd te worden.  Tegelijkertijd giet je die feiten in thrillervorm.  Welke zijn de valkuilen waarvoor je moest uitkijken?

Dat het spannend moet blijven. Dat is de enige opgave, en die is zo duidelijk dat het zowel een last als een geluk is. Het geluk is dat het daardoor het nooit een geschiedenisboek zal worden, maar de valkuil is dat het iets er tussenin wordt. Dat zou helemaal zouteloos zijn, dus dat is wel een grote valkuil om te vermijden. De vuistregel ‘show, don’t tell’ helpt hierbij. Alles wat je wil vertellen (over de kantoorinrichting of de werking van een telefooncentrale) moet functioneel zijn, anders moet je het weglaten. Dat is in zoverre jammer, dat ik vaak gewoon even wil vertellen hoe een tweekamerappartement er toen uit zag. Maar dat moet uit de handelingen blijken, anders wordt het saai en ‘uitleggerig’. Voor een historicus is dat wel eens een last. Maar ach, als dat alles is…

● De misdaden gepleegd door de vampier van Düsseldorf zijn gruwelijk.  De moordenaar maakt geen onderscheid tussen kind, vrouw of man.  Is dat iets waar je mee moest zien te dealen onder het schrijven?  Wat deed het met jou?

In dat opzicht was dit het zwaarste boek om te schrijven. Ik denk dat iedereen die ouder is (ik heb een zoon van 12) dat herkent: leed aan kinderen toegebracht is totaal onverteerbaar. Toch heeft Kürten in totaal vier jonge kinderen op zijn geweten. Ik zou die slachtoffertjes geen recht doen door ze weg te laten, wat sommige schrijvers die alleen het ‘thema Kürten’ gebruikten zonder dat het boek over hem ging (zoals Nesbø (‘De dorst’) of King (‘Bezeten stad') bijvoorbeeld wel deden. Dus moesten ze erin, maar ik heb het met de meest mogelijke piëteit gedaan. De manieren bedenken hoe dat dan in vredesnaam moest, daar heb ik wakker van gelegen. Ook omdat het aan mij vrat. Maar het is wel gelukt, denk ik.

● Ondanks de gruwel leest het boek ontzettend vlot, niet in het minst door jouw zeer kleurrijk taalgebruik.  Het is genieten geblazen voor ogen, neus en oren.  Is dat een weerspiegeling van jouw temperament?

Ik denk het wel 😅 Ik kon dan wel niet rekenen, maar was als kind al een ongelooflijke fantast. Een beelddenker, dus dat soort indrukken blijven mij heel goed bij. Gelukkig heb ik een zekere aanleg om dat dan ook nog met enig succes op te schrijven.

• Het boek is tevens heel representatief voor wat Vlaamse en Hollandse woorden en uitdrukkingen betreft.  Is dat bewust gewenst of is jouw taal een fijne mix van beide?

Ik heb altijd ‘ruzie’ met redacteuren en correctors, omdat mijn taal vaak als ‘te weinig standaardtaal’ wordt ervaren. Maar ik ben nu eenmaal een Zuid-Nederlander, ik zeg ‘pakken’ in plaats van ‘nemen’, om maar iets te noemen. Als het om de couleur locale gaat, ben ik streng: dit moet er zo in, anders is het geen boek dat in Duitsland/Vlaanderen/Nederland speelt. Daarom staan in dit boek bijvoorbeeld ook Duitse woorden. Maar verder is het tamelijk onkreukbaar Nederlands, ook omdat typisch Vlaamse woorden zouden misstaan in een Duits decor

Ook moet het zo zijn dat iedereen het kan begrijpen, en dat het niet ophoudt met lezen. Maar ik rol wel eens met mijn ogen, als ik mails van lezers krijg die zich stoorden aan ‘goesting’ of ‘pintje’, of zelfs beweren dat ze dat moesten opzoeken. Wat dat betreft vind ik dat Vlamingen/Zuid-Nederlanders wat fierder mogen zijn. Waarom zou ‘patat’ wel mogen, en ‘friet’ niet? Het standaard-Nederlands is geen exclusief recht voor mensen van boven de rivieren.

Verder krijg ik nog wel eens de opmerking dat er teveel gevloekt wordt in mijn boeken. Tot nu toe altijd van Nederlanders boven de rivieren. Vloeken zal iets katholieks zijn, zeker? Soit, ik vloek lekker verder, maar mijn uitgesprokenheid in taalgebruik, levert dus ook wel eens reacties op. Dat geeft niet, ik ben een geboren provocateur dus ik kan wel wat terugkaatsende ballen hebben.

● Taal is nog een andere passie van jou?  Op social media zie ik regelmatig posts van jou voorbijkomen in één of andere streektaal/dialect.  Hoe belangrijk is dialect voor jou en welke initiatieven onderneem je precies om dat soort taal levendig te houden?

Ik ben inderdaad een dialectfanaat. Naast mijn vier talen, spreek en schrijf ik nog vloeiend Limburgs (inclusief de tientallen varianten) maar ook plat Antwerps. Voor mij was dat niet moeilijk om te leren, en alleen Vlamingen die weten dat ik uit Limburg kom, zeggen dat het te horen is. Maar hoe vaak ik op een verjaardag mijn ID moest laten zien, omdat ze niet geloofden dat ik van origine Nederlander ben?

Ik heb er ook een duivels genoegen in om goed te luisteren waar iemand vandaan komt. ‘Jij bent van Kruibeke’, zeg ik dan tot hun stomme verbazing. Of ‘Ik hoor dat je uit Stevensweert komt’. Op zijn minst hebben ze dan ouders of grootouders die daar vandaan komen. Ook bij de jongere generatie is dat vaak nog goed te horen, zelfs als ze (denken dat ze) standaard-Nederlands spreken.

• Trek je jouw liefde voor geschiedenis ook door in jouw dagelijkse leven?  Ik zag je op Facebook ook posten over het poetsen van antieke zilverlingen.

Dat is het koningszilver van het schuttersgilde, een hobby van mij. Daar zitten inderdaad oude platen tussen, en ik ben er echt fier op om dat te mogen dragen.

(Zie foto, een optocht samen met mijn koningin-vriendin Jolanda)

Ik realiseer mij misschien meer als een ander, hoe oud het is (de oudste plaat is van 1528), wat dat zilver doorstaan heeft, hoe het vroeger bij een herenboer onder de kast lag, of hoe het verstopt werd tijdens een van de vele oorlogen die het gebied teisterden.

Zo bezien maakt de geschiedenis nog altijd een groot deel van mijn dagelijks leven uit, zonder dat ik daarin doordraaf. Maar als ik in Limburg van A naar B moet, neem ik vaak de route die vrijwel identiek is aan de oude Romeinse heerweg. Daar kan ik dan echt bij wegzwijmelen, wie daar allemaal al over die weg gegaan is, en wat de oude lindenbomen al gezien hebben.

 • Rest er jou nog tijd voor ontspanning?  Om zelf een boek te lezen, bv.? Welk soort boeken lees jij dan?  En dan gebeurt het dat je inspiratie opdoet voor een nieuw boek?

Ik lees vrijwel alleen spannende verhalen. Liefst wat realistischer, niet al te gelikt. Het rauwe, ruwe van het bestaan vind ik plezierig om te lezen. Nu ben ik bijvoorbeeld Mo Hayder aan het lezen, en Sebastian Fitzek ligt klaar. Ik lees voornamelijk Europese schrijvers. Amerikanen vind ik vaak ‘plastic’, nep. Net als hun films.

Inspiratie is een rebelse vogel, daarvoor hoef je niet per se te lezen. Dat komt in de dagelijkse gang der dingen ook genoeg voorbij.

Maar ik lees wel, om in een bepaalde sfeer te komen bijvoorbeeld. Deze keer was dat  Volker Kutscher (romanserie die speelt in de jaren 20-30, verfilmd onder Babylon Berlin). Ook kan ik wel eens een boek nemen om te zien welke techniek een schrijver voor bepaalde scènes gebruikt.

Het meeste inspiratie krijg ik nog door vakliteratuur. Een verhandeling over pakweg de bouwvoorschriften van zwembaden in Duitsland in de jaren ’20-’30 levert altijd ideeën op.

• Staat deel 2 in de reeks reeds deels op papier of ben je nog volop in de onderzoeksfase?

Ohlala, nee! Pas in de prille onderzoeksfase. Deze keer blijf ik wat dichter bij huis en is het ook niet zo gek lang geleden. Ik kan nog nabestaanden spreken, en met dat te organiseren ben ik nu druk bezig.

● Tot slot, wie wordt de volgende seriemoordenaar die je op het lezerspubliek zal loslaten?  En over welke seriemoordenaars zullen we nog lezen in de toekomst?

Dat zeg ik nog liever niet. Marketing gaat vooral over verrassing, dus dat wachten jullie maar mooi af.

Dank je wel voor jouw tijd, Hugo.  ‘Het bloed van de zwaan’ is een geslaagd begin van wat zonder twijfel een succesvolle reeks gaat worden. Die marketingtruc werkt nu al, want ja, ik zal nu wel niet de enige zijn die razend benieuwd is naar de identiteit van jouw volgende seriemoordenaar.  Dichter bij huis, zeg je, en nog niet zo heel lang geleden??  Interessant … Misschien moet ik er maar een paar boeken op na slaan, evenwel zonder ze vol te kliederen of ezelsoren te maken! 😊

Veel succes met jouw onderzoek en veel schrijfplezier gewenst!

Anita

Het bloed van de zwaan van Hugo Luijten

 

Het zachte ruisen van het bloed

‘Het bloed van de zwaan’ is het eerste deel in een reeks over waargebeurde feiten met seriemoordenaars in de hoofdrol.

In dit deel neemt historicus, verhalenverteller en schrijver Hugo Luyten de lezer mee naar het Duitse Düsseldorf anno 1929. Het is de periode waarin serial killer Peter Kürten angst, terreur en dood zaaide in de industriestad.

De titel van het boek verraadt niks. De combinatie van ‘bloed’ met de sierlijkheid die het woord ‘zwaan’ oproept, suggereert tegelijkertijd gruwel en schoonheid.

In het Düsseldorf van eind de jaren twintig valt aan schoonheid weinig te ontdekken. De tijdsgeest – onder andere de opkomst van Hitler - wasemt op de achtergrond. Tegelijkertijd vallen de parallellen met de tijd van nu niet te ontkennen: racisme tov minderheidsgroepen, vrouwen die nog steeds geen aangifte van aanranding/verkrachting durven te doen. De in het Ruhrgebied gelegen industriestad is het grauwe, onder de steelkooldampen puffende decor waarin een roofdier op gezette tijden op zoek is naar een slachtoffer, - kind, man of vrouw -, om zijn lusten op bot te vieren of om ‘aan zijn gerief te komen’, zoals in het boek wordt gezegd.

‘Het bloed van de zwaan’ telt vier delen. Elk hoofdstuk wordt voorafgegaan door de naam van het personage dat zijn perspectief geeft op de gebeurtenissen. De belangrijkste zijn Kürten en Meisters. Hoewel het onderzoek naar de aanrandingen/verkrachtingen en moorden slechts moeizaam vordert, draaien deze twee personages van bij het begin van het boek om elkaar heen. Ze delen de plaatsen delict als jager en prooi. Het vraagt dan ook maar het keren van een bladzijde om éénzelfde gebeurtenis door de ogen en gedachten van de twee zo verschillende mannen te beleven.

Het boek is heel suggestief geschreven en is een explosie van beeld en klank. Voeten ‘stampen’ de trappen op, kroonkurken ‘tzjitsjen’ van de bierflesjes. De stralen bloed die de ‘vampier’ gulzig tot zich neemt laten niks aan de verbeelding over. De misdaden, soms beschreven tot in het detail, zijn weerzinwekkend, afschuwelijk, luguber en mensonterend.

In het zwakke maanlicht zag hij een bloedstraal spuiten. Pompend. Nog een straal. Het ruiste zacht, zoals alleen bloed kan ruisen. Hij moest het proeven, het moest. Hij bukte zich en voelde hoe een zwakke puls direct in zijn mond gutste. (p. 64)

Naarmate het verhaal voortgaat, krijgt de lezer een steeds betere inkijk in de psyche van het ‘beest’. Zijn perspectief op het verhaal bereikt de lezer hoofdzakelijk via Kürtens gedachten. Zijn ‘gesprekken’ met Frau M leggen een verleden bloot van misbruik dat hem zelf ten deel viel. Hij wordt gereduceerd tot een roofdier dat enkel nog gebrand is op het bevredigen van zijn eigen lusten.

Het contrast met de twee rechercheurs Meisters en Piszko kon niet groter zijn. Hun inlevingsvermogen, ondanks dat het leven ook hen niet heeft gespaard en veel heeft ontnomen (zelfs hun toekomst!), maakt van hen meer dan commissaris en hoofdinspecteur bij de ‘Kriminalpolizei’. Hun complexe relatie wordt mooi uitgediept. Hoofdcommissaris Momberg daarentegen blijft de karikatuur van de diender die ten alle koste zijn eigen imago wil veiligstellen al moet hij daarvoor het onderzoek de compleet verkeerde richting uitsturen.

Ondanks het zwaarwichtige onderwerp, leest ‘Het bloed van de zwaan’ heel soepel. Daar speelt natuurlijk het vlotte, tekenende taalgebruik door de auteur een grote rol in. Hugo Luyten bezigt krachtige taal gekruid met een dosis cynische humor wat de rauwheid van het verhaal beter verteerbaar maakt. De taal is bovendien een mooie evenwichtige mix tussen ‘Hollands’ en ‘Vlaams’. Je zou kunnen beginnen twijfelen: is Hugo nu een Vlaming of een Nederlander?

‘Het bloed van de zwaan’ vertelt een waargebeurde gruwelijke geschiedenis die door Hugo Luyten in een goed uitgebalanceerde thriller werd verwerkt.

5 kraaien!!

Anita

Het debuut van Hugo Luijten

 

In 2022 maakt Thrillerlezers! tijd en plaats om auteurs met hun debuut nog eens onder de aandacht te brengen!

 

Wanneer kwam jouw debuut uit?   Was dat ook tijdens de afgelopen tien jaar of ben je al langer bezig met het schrijven van thrillers?

Mijn thrillerdebuut kwam in 2018, met ‘Verast’. Dat was de eerste in de serie rond commissaris Stef Cools, waarvan er uiteindelijk drie verschenen zijn. Voordien was ik niet echt met thrillers bezig. Mijn debuutroman was een oorlogsverhaal (Offer voor een verloren zaak) en ik ontdekte toen dat ik wel een aanleg had om spannende verhalen te schrijven. De stap naar een thriller was vervolgens niet zo heel groot meer, en ik heb nog altijd geen spijt dat ik ‘m gezet heb!

 

Was je voor je thrillerdebuut uitkwam al langer met schrijven bezig?

In 2015 verscheen ‘Baby C’ een boekje met korte verhalen over mijn zoontje. Dat was het eerste, in 2017 volgde de oorlogsroman. Zo heel lang ben ik dus nog niet bezig, jaar of vijf. Wel schreef ik tot die tijd regelmatig bijdragen voor vakbladen, vrijwel allemaal over geschiedenis.

 

Wie was jouw eerste uitgever?   Wat betekende het voor jou dat deze uitgever met jou in zee wou gaan?

Mijn eerste thrilleruitgever was Lannoo. Bij House of Books kreeg ik na de oorlogsroman geen contract meer, dus ik was naarstig op zoek. Gelukkig had de ‘Offer’ zeer goed verkocht, op die basis kwam ik dus bij Lannoo binnen. Natuurlijk was ik erg content, want als ik geen uitgever had gevonden was het ‘over and out’ geweest voor mijn schrijverscarrière.

 

Is jouw debuut nog altijd van speciale waarde voor jou?  Gebeurt het nog wel eens dat je het terug vastpakt en passages herleest?

Als ik de laatste punt gezet heb, aan het einde van het redactieproces, lees ik nooit meer wat ik allemaal geschreven heb. Soms een flard, als ik iets moet opzoeken voor een interview of zo. Dan denk ik vaak: ‘Heb ik dat geschreven’? Dat maakt mij ook een slechte uitvoerend artiest (ook daar heb ik een bescheiden carrière in). Na de productie heb ik geen enkele interesse meer in wat ik gemaakt heb. De prooi is gevangen dus is de lol eraf, zoiets.

 

Blijft het boek voor jou van speciale waarde?  Ben je er nog steeds trots op?

Natuurlijk ben ik wel trots op mijn boeken, het zijn allemaal kindjes van me! Sommige stukken kan ik ook nog uit het hoofd herhalen, of ik weet op welke bladzijde iets leuks staat. Dat ik het nooit meer lees wil niet zeggen dat ik er niet fier op zou zijn, eerder in tegendeel!

 

Zou je het verhaal weer zo schrijven?

Ik heb mettertijd geleerd om korter te schrijven, dat zou ik niet graag meer afleren. Mijn wat dikkere eerste boeken hadden zeker succes, veel lezers vonden die lange verhalen prachtig. Maar tegenwoordig vind ik het belangrijker dat een verhaal vaart houdt, dus doe ik het wat korter. Ik zou mijn eersteling dus niet meer zo schrijven. Wat niet wil zeggen dat ik het niet goed meer vind (haastte hij zich te zeggen!), wel dat ik het nu anders zou doen. Misschien in twee delen of zo?

 

Weet je nog hoe het publiek reageerde op jouw debuut?  Was het een groot succes qua leesreacties, verkoop?  In Vlaanderen?  In Nederland?

Recensies en reacties zijn tot nu toe zonder uitzondering lovend geweest, ook van mijn debuut. Verkoop is altijd ‘een dingetje’, om maar een neologisme te gebruiken. Het aanbod – vooral van vertaalde boeken – is zo enorm, dat het erg moeilijk is om op te vallen. Je moet eerst je plekje veroveren, pas na een paar jaar begint de verkoop wat te lopen. Geduld is dus een belangrijke eigenschap voor een schrijver, een eigenschap die ik overigens compleet mis.

 

Kwam het boek in de VN thrillergids en hoe werd het boek daarin beoordeeld?  Hecht je daar belang aan?

Ik hecht zeker belang aan recensies in de mainstream media, dus ook in de VN-thrillergids. Daar werd het werk goed besproken, meteen drie sterren. Hooguit vond ik de tekst wat lovender dan het aantal sterren deed vermoeden, maar allez. Voor een debuut was dat zeker niet slecht.

 

Tante Mie, wie ken her nie over Ramkraak

 Tante Mie is in 2022 nieuw bij Thrillerlezers. Met haar gezellige tongval en eigengereidheid zal zij op eigen wijze haar gelezen boeken bespreken.

Vandaag Ramkraak van Hugo Luijten

De boeken van 2021 van Jacqueline

 

Mijn keuze voor de top 3 van 2021 was niet eenvoudige want ik heb een paar keer een boek 5 Kraaien gegeven en nu moet ik daar 3 uit kiezen. Eigenlijk verdienen ze allemaal de eerste plaats maar ik moet kiezen heJ

1) De Nachtdienst van Esther Verhoef
2) Ramkraak (Undercover 2) van Hugo Luijten
3) Evi van Tjeerd Langstraat

Nummer 1:
De nachtdienst van Esther Verhoef
Esther Verhoef heeft een fijne schrijfstijl dat vlot wegleest, mij de adem beneemt van spanning, mij laat glimlachen van de ontluikende romantiek en mij bijna van verbazing laat na het lezen van het plot! Voor mij heeft De nachtdienst alle facetten waarvan ik enorm van genieten.

Nummer 2:
Ramkraak (Undercover 2) van Hugo Luijten
De humor die Hugo Luijten in Ramkraak heeft Vlaamse inslag maar ik heb er enorm om kunnen gelachen, heerlijk. Ook wordt er in Ramkraak stevige taal gebruikt, dit past bij het verhaal want de criminelen zijn geen doetjes. Door spanning en humor leest het verhaal als een tierelier dat het niet weg te leggen is. En het einde? Natuurlijk een onverwachte en de mogelijkheid voor een vervolg!

Nummer 3:
Evi van Tjeerd Langstraat
Tjeerd Langstraat weet mij vanaf het begin stevig te raken met hoe hij emoties in zijn verhaal omschrijft.  Die emoties zijn puur en prachtig verwoord, inclusief de donkere emoties. De worsteling met het leven beschreven in de brieven die in het verhaal voorkomen, zijn zo realistisch geschreven en komen echt binnen, ze raken me diep! Evi is dan ook een thriller die nadat ik het uit gelezen had nog een aantal dagen in mijn hoofd rondspookt.

Niet een heel goed boek:
Zijdelings van Sophie Ester
Sophie Ester heeft een makkelijke schrijfstijl waardoor het verhaal vlot wegleest.  Ondanks dat Zijdelings op zich een redelijk boeiend en spannend boek is, zitten er in het verhaal tegenstrijdigheden die voor mij te ongeloofwaardig zijn. Maar ook de keuze die de auteur heeft gemaakt door op het einde een personage in het verhaal ten tonele te laten verschijnen snapte ik niet en baalde daar erg van en was ook teleurgesteld. 

Op naar een prachtig jubileumjaar, het 10^e van Thrillerlezers! waarin er vast weer mooie pareltjes ons allen aan de leesstoel vastpint!

Jacqueline

Karin K. haar boekenjaar 2021

 

Alweer bijna een jaar voorbij en dan is het tijd om eens terug te kijken op wat het jaar 2021 heeft gebracht aan mooie boeken. Mooie boeken van buitenlandse auteurs, maar ook veel mooie boeken van Nederlandse en Vlaamse bodem. En helaas ook minder mooie boeken.

Wat waren mijn persoonlijke hoogte punten, en diepte punten?

Favorieten van 2021:

1: Valentijn van Elizabeth Wetmore

2: Zwanenzang van Karin Fossum

3: Evi van Tjeerd Langstraat

Beste boek van Nederlandse bodem: Evi van Tjeerd Langstraat (leesclub Thrillerlezers!)

Beste boek van Vlaamse bodem: Undercover 2, Ramkraak, van Hugo Luijten (leesclub Thrillerlezers!)

Meest vreselijke boek 2021: Valse Getuige van Karin Slaughter

Een kleine toelichting is misschien wel op zijn plaats.

Eerlijk is eerlijk, eigenlijk is er voor mij een gedeelde nummer 1 voor de boeken van Elizabeth Wetmore en Karin Fossum. Dat ik heb gekozen om het boek van Elizabeth Wetmore de 1^e plaats te geven en Karin Fossum de 2^e heeft er mee te maken dat het voor Elizabeth Wetmore haar debuut was, en dat vind ik zo ongelooflijk knap en sterk gedaan dat zij voor mij daardoor net dat kleine extra stukje verdiend boven Karin Fossum die al ruim 20 jaar schrijft.

Het boek van Tjeerd Langstraat, Evi, heeft mij dagen niet los gelaten. Het ontroerde mij en schokte mij. Een waar pareltje van Nederlandse bodem.

Het boek van Hugo Luijten, Undercover 2, Ramkraak, is een heerlijk boek met een geweldige dosis zwarte humor. Een spannend pareltje van Vlaamse bodem.

En dan het slechtste boek van 2021. Ik heb dit jaar gelukkig geen echt heel slechte boeken gelezen. Wel een boek wat ik beduidend minder vond en dat was voor mij Karin Slaughter met Valse Getuige. Ik heb in het verleden veel boeken van haar gelezen, maar de recentere konden mij op een gegeven moment niet meer zo bekoren. Toch probeerde ik het nog eens met deze Valse Getuige, en ook dit keer maakte Karin Slaughter het voor mij niet waar. Geen slecht boek dus, voor mij wel een beduidend minder boek. Tja, smaken verschillen zullen we dan maar zeggen!