Best verkochte boeken in 2017

Het boek wat het meest over de zogenaamde toonbank ging vorig jaar is Oorsprong van de Amerikaan Dan Brown.
Maar liefst  243.770 exemplaren werden sinds de uitkomst in oktober verkocht. 

Als tweede eindigde Judas van Astrid Holleeder, met 118.496 verkochte exemplaren. Dit boek was in 2016 het best verkochte boek van dat jaar. Het blijkt ook een jaar later nog zo goed te verkopen dat het op een tweede plek staat.
 Op drie volgt Goede dochter van Karin Slaughter, dat 102.555 keer in de Nederlandse vertaling werd aangeschaft.
De vierde plek is ook voor Astrid Holleeder die met haar Dagboek van een getuige dik tegen de 100.000 exemplaren verkocht.
Op vijf staat de eerste niet thriller/spannend boek en wel Pogingen iets van het leven te maken van Hendrik Groen.

Wat ik een opvallend iets vind, is toch wel de enorme verkoop van spannende boeken. Het lijkt dan alsof die de boekhandels veel plezier zouden moeten geven. Echter, hoe is het in jouw boekhandel gesteld? Bij Van Kemenade en Hollaers in Breda lagen de thrillers meestal in een kast wat aan de zijkant en waren nooit echt heel erg bij met nieuwe titels. Er stond vaak naast de al bekende titels, veel ouder werk. Ik weet niet hoe het tegenwoordig is, want ik had er weinig te zoeken, dus kom er nooit meer. Alles moest toch altijd besteld worden wat ik wilde. Tips kreeg ik nooit. Men is daar ingesteld op de literatuur. Eigenlijk die met hoofdletter L.
En dat zie je heel vaak in de boekhandel: literatuur ligt mooi uitgestald op de tafels en de winkeliers staan graag klaar voor tips. Ik moet zeggen dat Boekhandel Buitelaar in het centrum van Breda een mooie uitzondering is en middenin de winkel een mooie grote kast heeft staan, waar ook ik nog vaak verrast wordt met titels die ik nog niet kende.

En het CPNB, de organisatie die oa met deze cijfers naar buiten komt en dus zeker moet weten hoe populair de spannende boeken zijn, schafte vorig jaar de Avond Van het Spannende Boek (AVSB) af. Het jaar daarvoor mocht er al geen publiek meer komen en vorig jaar was het helemaal foetsie. Het beste spannende boek van het jaar werd in een tv uitzending afgeraffeld.
Voor de literatuur is er jaarlijks een groot boekenbal en mooie grote geldprijzen te winnen. Het irriteert mij mateloos dat neerkijken op het spannende boek. Alsof het weinig voorstelt om een goed plot te bedenken en de lezer in de greep te houden. In plaats van dankbaar te zijn dat door de inkomsten van de spannende boeken er toch heel wat uitgaves met een erg lage verkoop gecompenseerd kunnen worden.
Maar, als wij als lezer gewoon met plezier datgene lezen wat jezelf fijn vindt, is het goed he.

In 2017 is in totaal voor 530 miljoen euro aan boeken verkocht. Voor dat bedrag werden zo'n 41 miljoen exemplaren aangeschaft; 7,4 procent als e-book. Dan zou je zeggen dat het wel goed zit met de inkomsten. We horen altijd zo'n gemopper over illegale downloads. Maar dat staat er los van natuurlijk.

Lenen uit de bibliotheek gebeurt ook nog vaak: 65 miljoen papieren boeken en 3,2 miljoen e-boeken.

Bron:CPNB en NU.nl

Oud en alleen…Pogingen te wandelen

Momenteel ben ik aan het lezen in het boek ‘Pogingen iets van het leven te maken’, van Hendrik Groen. Beetje laat, want het boek is al meer dan 170.000 keer verkocht en won al, als kers op de taart, de NS-publieksprijs.

Zucht….daar ben ik dan toch echt stiekem een beetje vriendschappelijk jaloers op. Maar…. wat niet is, kan zeker nog komen, want per slot van rekening ben ik nog lang geen 83 ¼ jaar oud. Wat dat aan gaat hoef ik zelfs niet eens op te schieten.

Best typisch dat ik dit boek begin te lezen in waarschijnlijk toch alvast één van de koudste vries-weken die 2017 zal kennen. Want voor hetzelfde geld, was ik er in de zomer aan begonnen en dan had ik me zomaar veel minder kunnen voorstellen bij het wel en wee van de oudjes. Over dat ze zo balen van de sneeuw en gladheid. En wat een moeite het kost om 500 meter te lopen zonder te pauzeren op een bankje. Over dat genieten op je oude dag geen verre reizen maken betekent, maar de dag zonder kleerscheuren doorkomen, liefst met een koekje en thee. Eigenlijk best gek, want wij zijn heel ons leven hard bezig toe te werken naar die oude dag. Zodat we het dan goed hebben, het “voor elkaar hebben”, en van alles kunnen ondernemen.

Dit zet me dus al langer aan het denken, maar met de woorden van Hendrik Groen in mijn hoofd kan ik het allemaal nog beter visualiseren. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik deze week alleen al vier(!!!) oudjes gezien heb die problemen ondervonden van de gladheid of opstaande stoeptegels. De eerste was een man die de hoge afstap van het rommelige trottoir naar de straat niet durfde te maken, bang om uit te glijden.

Oude lefgozers op pad in Breda…Daarna een bejaarde op de parkeerplaats van de Formido. Hij was uitgegleden over de kinderkopjes bij het instappen van zijn autootje. Zijn voet lag akelig achter zijn voorwiel, en de auto bleek niet op de handrem, waardoor deze achteruit bolde en zijn voet beklemde. Was nog best spannend… Bij deze oude meneertjes schoten we vriendelijk te hulp, en na zo’n daad voel je jezelf opslag een beter mens. Een krakkemikkige ‘dankjewel’, is eigenlijk best veel waard.

Later in de week, kwam ik uit op een oudere man die klaarblijkelijk gestruikeld was bij een zebrapad. Hij had daar te zien aan de zakdoek die hij tegen zijn gezicht hield een flinke bloedneus aan overgehouden en wie weet nog meer. Het ambulance personeel was hem nog aan het controleren op overige kwetsuren.

Op diezelfde dag stopte er op de hoek van de Nassausingel ook een ambulance. Toen ik daar voorbij liep, zag ik dat er inmiddels een mager oudje op de brancard lag, hulpeloos onder een deken met een zuurstofmaskertje op.

In elk van deze oudjes zag ik dus een Hendrik Groen. Wat een lef hadden ze eigenlijk allemaal toch gehad om de kou van deze week te trotseren, terwijl je alle zeilen moet bijzetten om je broze lichaam en botten nog warm gestookt te krijgen. En je jezelf steeds moet blijven concentreren op het moeizaam optillen van je benen en afwikkelen, zo ver dat nog gaat van je voeten. Misschien lopen ze inderdaad ook nog wel met een volle luier aan. Nooit bij stilgestaan eigenlijk, of misschien wilden ze juist een stapje bijzetten omdat ze plots aandrang voelden en vervolgens struikelden over één van de vele opstaande stoeptegels die Breda rijk is. Wat zei ik ook alweer? Goeie, mooie ouwe dag?

Nu geloof ik stellig dat deze vier oudjes niet de enige waren met een valpartij in Breda. Zou wel heel toevallig zijn dat ik op alle uitglijers in Breda kom uitgelopen.

Oud en alleen, verdient respect…

Wat me wel opviel is dat ze allemaal alleen op stap waren. Logisch, want ook dat lees ik in het boek, hun clubje vrienden en familie dunt in een rap tempo uit. Waar het op neer komt is dat ik me heb voorgenomen om wat geduldiger te zijn en deze mensen vaker een helpende hand uit te steken. Geduldig te wachten wanneer ze het mandje van hun rollator inladen bij de kassa. En vooral te behandelen als volwassen weldenkende mensen, ook al horen ze niet meer zo goed. Of vergeten ze wel eens wat.

Tenslotte is dit de generatie die de oorlog heeft meegemaakt, ze verdienen respect, tijd en zorg. Veel meer dan dat ze nu krijgen. Voor wie nog niet overtuigd is? Kan ik het boek van Hendrik Groen van harte aanraden.

PS

Deze blogumn gaat niet over de babyboomers hé…..die komen later nog eens uitgebreid aan bod! Dan gaat het gas er op.

Linda Jansen is auteur van de romans Onder Water en Boven Water en woont met haar man en twee kinderen in Breda

Verscheen ook op Breda.nieuws

Hendrik Groen steelt al in 17 landen harten

Geen thriller, maar absoluut een van mijn lievelingsboeken van de afgelopen 12 maanden:

Het boek van Hendrik Groen met pogingen iets van het leven te maken is al aan 17 landen verkocht. Nu ook aan Noorwegen. De hele wereld leest straks de avonturen van Hendrik in het bejaardenhuis. Las jij het boek al van Hendrik? Hij zet de boel op stelten en vindt een klein groepje die hetzelfde denken  met wie hij dagjes op pad organiseert. Het leven in het bejaardenhuis komt over alsof je in de een soort van hel terecht komt, waar iedereen zeurt en mekkert. Hendrik schudt de boel los met een flinke dosis vileine humor. Het boek laat je veelvuldig lachen, maar ook ergeren en angstig worden voor je eigen toekomst om daar ooit terecht te moeten komen en als je het dichtslaat heb je zeker wat tranen weggepinkt. In een zeer toegankelijke schrijfstijl steelt Hendrik Groen je hart. Als hij de jouwe nog niet heeft, wordt het tijd dit boek te lenen of te kopen en te lezen. Je gaat hier zeker geen spijt van krijgen!