In gesprek met Nathalie Pagie

 Nathalie Pagie haar nieuwe boek Camping Oosthoek kwam in de afgelopen week uit. Wij mogen en een exemplaar verloten (zie winactie) en hadden een interview met de auteur.

  Je nieuwste boek speelt opeens weer af in Nederland, is dit een bewuste keuze?

Ja. Mijn vorige boek, Helsinki, heb ik vanwege Corona moeten schrijven op basis van papieren en digitale research. Ik kon er niet naar toe, heb mijn vliegtickets moeten annuleren. Erg jammer, want ik ga het liefst ter plekke, om de sfeer van een land of stad op te snuiven. Ik denk dat dat het schrijfproces en het uiteindelijke verhaal ten goede komt. Om te voorkomen dat het virus opnieuw roet in het eten zou gooien en ik weer een reisje zou moeten cancellen, koos ik dit keer voor Brabant als decor. Hier ben ik geboren en getogen, de sfeer hoef ik niet meer op te snuiven, die zit al 46 jaar in mijn neus 😉

 

  Er wordt veel Brabants in Camping Oosthoek gesproken. Heb je tijdens het schrijven hardop zitten oefenen?

Klopt! Dat was af en toe erg grappig. Ik praat zelf niet ‘plat’, maar versta het goed. Mijn ouders, opa en oma vroeger spraken wel in Waalwijks dialect. Voor mij voelt het vertrouwd, als thuiskomen. Om dat taaltje op papier te krijgen was best lastig. Ik wilde toch dat iedereen het zou begrijpen, ook mensen die niet uit Brabant komen. Toen mijn Amsterdamse redacteur zei dat ze het prima kon lezen, en de persklaarmaker ook, vertrouwde ik erop dat het goed zat.

Na het schrijven kwam ik op het idee het luisterboek zelf in te spreken. Een zachte g was een must, en daarnaast praten sommige personages in het boek in dialect. Ik ben geen stemacteur, dus wilde eerst een stemtest doen. Die ging goed, half september duik ik de studio in. Een nieuwe ervaring waar ik veel zin in heb.  

 

Welke reacties verwacht je op het Brabants?

Dat is afwachten, ik hoop natuurlijk dat het boek in de smaak valt. Het Brabantse sausje maakt dit verhaal wel heel eigen en anders dan mijn vorige boeken. Ik weet dat bijvoorbeeld Kluun in zijn boeken ook gebruik maakt van Brabants dialect, al is dat Tilburgs, toch net weer anders, en dat daar goed op is gereageerd. Dat hoop ik voor Camping Oosthoek ook.

Ben je zelf een kampeerder?

Niet meer. Vroeger heb ik het wel veel gedaan, met mijn ouders en mijn zus Sabine naar campings in Nederland of Spanje. Eerst nog met een vouwwagen, later met de caravan en een tentje ernaast. Daar heb ik goede herinneringen aan, maar toch geeft ik nu de voorkeur aan een kleinschalig hotelletje of een b&b, zoals deze zomer in de Piemonte, Italië. Lekker rustig.

Kampeer je dan met een tent of een caravan?

Als ik echt moet kiezen, dan een caravan. Die waait niet zo snel weg in een storm. (Ik herinner me een gigantisch onweer op een camping in Trier, het was doodeng. Ik was een jaar of twaalf. Steeds als we dachten dat het slechte weer wegtrok, kwam het terug. Mijn vader hing aan de tentstokken omdat we bang waren dat de voortent het niet zou houden. Dat hoef ik echt niet nog een keer mee te maken).

 Welk gerecht kook je het liefste op de camping?

Een visje op de bbq, salade, stokbrood, wijntje. Zon erbij, niks meer aan doen 😊

Welk gerecht maak je zelf nooit en eet je liever in een restaurant?

Mag een frietkot ook? Daar rij ik de grens graag voor over. Vlaamse frieten met echte Belgische mayo, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken. 

 

 Het verhaal lijkt gebaseerd op een beruchte camping in de buurt van Breda. Is dat zo en heb je een bezoekje gebracht aan die camping?

Je bedoelt Fort Oranje. Met die camping heb ik te maken gehad toen ik bij de gemeente Zundert werkte als communicatieadviseur. Ik ben er meerdere keren geweest, ook tijdens een grootse handhavingsactie met de politie erbij. Camping Oosthoek is niet dezelfde camping, maar de indrukken die ik er destijds heb opgedaan heb ik bij het schrijven zeker gebruikt; enerzijds het criminele aspect, maar anderzijds ook de warme contacten, het zorgen voor elkaar.  

 

 

Welk land gaat nog voorkomen in een volgend thrilleravontuur?

Er staan er nog best wat op mijn lijstje. Landen waar ik al geweest ben en/of waar ik nog graag een keer heen ga. IJsland lijkt me een mooi decor voor weer een ‘koud’ verhaal, Suriname was ook inspirerend. Maar de VS zou ook kunnen, Schotland, Ierland, Nieuw Zeeland… Elk nieuw boek begint voor mij met het kiezen van de locatie. Ik volg daarbij mijn gevoel, als ik enthousiast word en de ideeën binnenstromen, is het raak.

 

 Kunnen we al uit kijken naar de nieuwe Tara en Diego of laat dit nog even op zich wachten?

Ze komen echt nog een keer terug! Na Paradijsvogels, Casa Familia, Rio Grande en De Trip, moeten ze hoognodig weer op avontuur. Ik heb het al vaker beloofd, dat weet ik, en steeds dringen andere personages en verhalen voor. Helaas kan ik maar één boek tegelijk schrijven. Tara is inmiddels pislink, dat begrijp je. Ik hoop volgend jaar weer met ze aan de slag te gaan.

Nathalie Pagie ondervraagd plus winactie voor gesigneerde Helsinki GESLOTEN

 

Interview Nathalie Pagie

‘Wat drijft een seriemoordenaar?’

 

Met HELSINKI heeft thrillerschrijfster Nathalie Pagie dit najaar haar negende thriller afgeleverd. Hoog tijd om haar weer eens nader aan de tand te voelen. Lees mee, er wacht je een leuke verrassing!

Het verhaal speelt zich af in Helsinki, hoe kwam je op het idee om het daar plaats te laten vinden?

Ik wilde mijn Scandinavische rijtje volmaken: IJsengel speelt in Zweden, Noordkaap in Noorwegen, dus nu was Finland aan de beurt. Omdat IJsengel grotendeels op een eiland is gesitueerd en Noordkaap in een desolaat gebied, wilde ik dit keer voor een stad gaan. Vandaar Helsinki. Daarbij vond ik de naam ook heel geschikt als titel voor een boek. Je vraagt je meteen af: wat gebeurt daar dan, wat is daar aan de hand?

Ben je in Helsinki geweest? En hoe kwam je op het idee om het daar plaats te laten vinden. En wat vond je het mooiste van Helsinki?

Helaas niet! Het liefst bezoek ik een locatie voordat ik erover schrijf, omdat dat de sfeer van het verhaal ten goede komt. De tickets voor Helsinki waren al geboekt, ik zou er dit voorjaar met mijn beste vriendin heengaan, maar toen gooide Corona roet in het eten. Ik heb wel veel over de stad gelezen en bekeken, zo veel zelfs dat ik het gevoel heb dat ik de stad ken. Dat is voelbaar in het verhaal, hoor ik terug van mensen die het boek al uit hebben. Zodra het weer kan, ga ik er graag heen. Om te kijken of mijn indruk klopt, en uiteraard om de locaties te bezoeken waar ik ‘mijn lijken’ heb neergelegd, haha!

(De echte Finse Fazer-chocola schijnt trouwens onweerstaanbaar te zijn, die moet ik sowieso proberen).



Ben je tijdens het schrijven van Helsinki tegen momenten aangelopen dat je vastliep in het verhaal en dat je uit frustratie bij wijze van spreken de laptop dicht knalde of je schrijfboekje door de kamer slingerde? Of had je het verhaal al zo compleet in je hoofd zitten dat je het eigenlijk achter elkaar uit kon schrijven?

Beide niet. Ik begon met het idee van een seriemoordenaar (daar had ik nog nooit iets mee gedaan en het spreekt wel zeer tot mijn verbeelding) en een vrouwelijke rechercheur met een vermiste tweelingzus. Dat was de basis. Daarna ga ik mezelf vragen stellen: wat zou een seriemoordenaar kunnen drijven? Wat doet het met je als je zus al acht jaar vermist wordt? Hoe kan de rechercheur op het juiste spoor belanden? Etc. etc. Zo groeit het verhaal, al schrijvende. Ik weet hoe ik wil dat het afloopt, de rest ontstaat organisch. Van frustraties heb ik geen last, maar natuurlijk gaat het de ene dag lekkerder dan de andere. De fijnste momenten zijn die waarin ik de tijd vergeet, alleen maar schrijf en opeens uren verder ben.

Hoe ben je op het idee van de kunstzinnige gruwelijke verminking van de slachtoffers gekomen?

Door de locatie van het eerste lijk. Het kunstwerk waaraan dat is opgehangen bestaat echt (wil ik zeker nog bezoeken). Ik las erover en wist meteen dat ik daar mijn eerste lijk wilde plaatsen. Vraag me niet waarom, daar komt mijn overschot aan fantasie om de hoek kijken. Maar na die eerste moordlocatie leek het logisch de lijn van de kunst in de rest van het verhaal vast te houden.

Wat vond je het moeilijkste, heftigste, mooiste en ontroerendste moment dat je schreef voor Helsinki?

Ik vind de brieven in het verhaal aangrijpend. Vreemd misschien, omdat ze ook gruwelijk en bizar zijn, maar toch… In mijn boeken probeer ik aannemelijk te maken waarom mensen doen wat ze doen, wat maakt dat ze hun boekje te buiten gaan, van het rechte pad afwijken. In IJsengel, bijvoorbeeld, was dat ook zo; de hoofdpersoon ontvoert zijn stiefvader, iedereen weet dat dat een criminele daad is en toch begrijp je waarom deze hoofdpersoon dat doet. Je voelt met hem mee en kunt je een beetje voorstellen dat jij in zijn plaats misschien wel hetzelfde zou doen. Dat medeleven probeer ik in Helsinki ook op te roepen. Of dat gelukt is, hoor ik graag van de lezers. 

Welke situatie/ gebeurtenis heeft jou het meeste bezig gehouden zowel voor, tijdens als na het schrijven?

Het hele verhaal houdt me bezig totdat het af is. Talinn, de hoofdpersoon, draag ik als het ware op mijn rug met me mee. Dat gewicht wordt zwaarder naarmate het boek vordert en aan het einde moet het echt af, dan kan ik er niets bij hebben, ben ik ook niet meer gezellig voor mijn omgeving, mijn hoofd zit dan (te) vol. De opluchting na de laatste punt is dan ook steeds heel groot (en niet alleen bij mij!)

In dit verhaal komen tweelingen voor. Hoe ben je op dit idee gekomen? Heb je zelf ervaring met de band die tweelingen kunnen hebben?

Ik ben zelf geen tweeling en heb geen ervaring met de band die er tussen tweelingen bestaat. Maar: ik ben ook geen seriemoordenaar en heb er geen in mijn kennissenkring (voor zover ik weet). Wat ik wel heb is fantasie en inlevingsvermogen. Mix dat met een flinke dosis research en ik maak er een verhaal van.

Het gegeven van de twee-eenheid tussen tweelingen fascineerde me. Wat blijft er over van die connectie als je de twee uit elkaar haalt? (Ergens weet ik hoe akelig dit klinkt, maar ik kan er niets aan doen, dit soort naargeestige dingen boeit me enorm. Hoe langer ik schrijf, hoe erger het lijkt te worden…)  

Welk boek van jezelf zou je heel graag verfilmd willen zien?

IJsengel, Noordkaap en Helsinki. In mijn hoofd heb ik de films al gezien, dat gun ik anderen ook 😉

Zat het schrijven je al jong in het bloed? Wist je vroeger al dat je auteur wilde worden of had je hele andere ideeën over wat je later wilde worden?

Zeker, op school was ik fan van opstellen schrijven. Op de middelbare school gaf mijn leraar Nederlands eens de opdracht een kort horrorverhaal te schrijven. Al mijn klasgenoten gruwden ervan, maar ik vond het fantastisch. Ik dacht toen overigens dat ik journalist zou worden. Na de opleiding Journalistiek & Voorlichting heb ik kort bij de krant gewerkt. Daarna volgde banen als commercieel tekstschrijver en communicatieadviseur, daarnaast schreef ik al boeken. Sinds vier jaar schrijf ik alleen nog maar. Heerlijk.  

Welke vraag is nog nooit aan je gesteld en zou jij zeker stellen wanneer jij de interviewer zou zijn?
Klopt het dat je in een van je boeken wraak hebt genomen op iemand die jou in het verleden een streek heeft geleverd, door haar op brute wijze een kopje kleiner te maken en voelde dat enorm lekker en bevrijdend? (Eh, wilde je hier ook een antwoord op?)

Met wie zou jij graag nog een goed gesprek willen voeren, waarover en waarom?

Met Stephen King, mijn voorbeeld en inspirator. Over fantasie, spanning en het schrijven van horror (ga ik me ooit nog aan wagen), maar ook over het leven in de VS onder Trump (omdat King daar nogal uitgesproken ideeën over heeft). Het lijkt me een eer hem te ontmoeten.

En mijn laatste vraag........ heb je al ideeën voor een nieuwe thriller? En wil/kan je daar al iets over delen?

Altijd! Ik schrijf al aan de volgende, wederom een standalone die ergens volgend jaar het licht zal zien. Van dit verhaal maak ik ook een scenario, zodat het geschikt is voor verfilming. Recent heb ik wee korte spannende verhalen geschreven, waarvan het ene te lezen is in The Guide (bijlage bij Veronica Magazine, december) en het andere in Libelle (januari). Natuurlijk vergeet ik ook Tara & Diego niet, mijn seriepersonages gaan (na Paradijsvogels, Casa Familia, Rio Grande en De Trip) snel weer op pad voor hun vijfde avontuur. Je ziet wel, ik hoef me voorlopig niet te vervelen 😊

 

WIN HELSINKI

Ben jij ook zo nieuwsgierig naar HELSINKI? Nathalie verloot een exemplaar, met handtekening! Laat hieronder in de facebookgroep weten wat jij een geschikte locatie vindt voor een van Nathalie’s volgende boeken en waarom. Ken je nog meer thrillerlezers die je dit spannende boek gunt, tag hem/haar dan in je reactie. De winnaar maken we na het weekend  bekend. Succes!

Helsinki van Nathalie Pagie

 

Titel: Helsinki

Auteur: Nathalie Pagie

Uitgeverij: Boekerij

Jaar uitgifte: oktober 2020

Recensie door: Jacqueline

Kraaien: 5

 

Cover

De voor mij een aantrekkelijke cover met de donkere wolken, een kleurrijke stad op de achtergrond en een waterpartij met daarop enkele kapot gevaren ijslaagje. Ik kan dit boek dan ook niet laten liggen, de aantrekkingskracht dat het uitstraalt is te groot.

 

Mijn mening

In Helsinki wordt elk jaar in oktober een gruwelijke moord gepleegd waarbij het slachtoffer op een beestachtige wijze wordt verminkt. Politie en justitie willen, nadat de jaarlijkse moord opnieuw is gepleegd, dit het liefste voor de inwoners én in verband met de kans op imagoschade voor de stad Helsinki, verzwijgen. Maar of dat gaat lukken?

 

Sinds de tweelingzus Reval van rechercheur Talinn Ilves verdween, inmiddels acht jaar geleden, is Talinn niet meer in Helsinki geweest. Maar waar Talinn ook naar toe gaat, de onopgeloste verdwijning van Reval blijft aan haar knagen en volgen. Talinn vindt het dan ook tijd om terug te keren naar Helsinki. Ze solliciteert bij de politie daar en wordt aangenomen. Tijdens het werk gaat ze ook uitzoeken wat er met haar zusje gebeurd is. Het moment van Talinns verhuizing had niet slechter getimed kunnen zijn. Ze begint namelijk met haar nieuwe baan wanneer in oktober de herfstbladeren van de bomen dwarrelen......

 

In het verhaal wordt de politieke druk (zowel door de plaatselijke als door de landelijke) op de politieorganisatie geloofwaardig. Wanneer er ook nog vertrouwelijke informatie naar de pers wordt gelekt, wordt die druk steeds hoger waardoor de plaatselijke politiek zelfs een arrestatie voorstelt zodat de rust dan terugkeert in Helsinki. Of de commissaris het daar mee eens is of niet, hij is verplicht om er een aantal van zijn rechercheurs op te zetten. Maar of die rechercheurs bij de juiste dader(s) uitkomen....

 

Inmiddels is Talinn bezig met het forensisch onderzoek naar de moord en probeert ze meer informatie over de verdwijningszaak van haar zusje boven tafel te krijgen. Talinn loopt er tegen aan dat het dossier een vertrouwelijke status heeft waardoor het verkrijgen van die informatie nogal stroperig verloopt. Dan wordt uit een onverwachte hoek hulp geboden, worden er linken gelegd tussen het verleden met het heden en verder onderzoek volgt, dat niet zonder gevaar is........

 

Wat een goede en gruwelijk spannende thriller heeft Nathalie me voorgeschoteld! Want door de goed gedetailleerde omschrijvingen zie ik verschillende vreselijke beelden op mijn netvlies verschijnen. Met regelmaat denk ik ook even van ‘iiiieeuwww’ maar dit weerhoudt me niet om verder te lezen. Na het lezen van haar vorige boek ‘Noordkaap’ wat ik, ook door Nathalie Pagie haar prettige en toegankelijke schrijfstijl, zeer kon waarderen zijn mijn hoge verwachtingen uitgekomen. Helsinki heeft me van het begin tot het einde geboeid en krijgt van mij dan ook 5 kraaien.

 

 

Spanning: 5

Psychologische ontwikkeling: 4,5

Leesplezier: 5

Schrijfstijl: 5

Plot: 5

Originaliteit: 4,5

 

Win Helsinki van Nathalie Pagie GESLOTEN

 Elk jaar in oktober gebeurt het opnieuw. Als de dagen korter worden en de inwoners de warme veiligheid van hun huizen opzoeken, wordt ergens in de stad een lichaam gevonden – vermoord en gruwelijk verminkt. Politie en justitie houden de zaak stil, zij vrezen imagoschade voor Helsinki, juist nu steeds meer toeristen de weg naar de Finse hoofdstad weten te vinden.

Rechercheur Talinn Ilves mijdt de stad sinds haar tweelingzus Reval er jaren geleden is verdwenen. Maar waar ze ook heen gaat, het verlies van Reval volgt haar overal. Na acht jaar besluit Talinn terug te keren naar haar geboortestad en een laatste poging te wagen om uit te vinden wat er met haar zusje is gebeurd. Haar timing had niet slechter kunnen zijn. Want als de nachten langer worden en de herfstkou in je botten kruipt, betekent dat maar één ding. Het is bijna oktober.

De vraag die je moet beantwoorden is:

Wat is maakt de cover van Helsinki anders dan alle andere boeken van Nathalie Pagie. Mocht je geen flauw idee hebben, mag je een hint vragen in de grote facebookgroep. Als je nog geen lid ben, kan je dat via deze link heel makkelijk worden: Thrillerlezers! facebookgroep

Maar denk niet te moeilijk!

Mocht je het antwoord weten, dan kan je dat sturen naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Helsinki

Verwacht in oktober, deel 2

 

2 oktober

Een jaar na de dood van zijn vrouw Sarah, ontvangt Jericho Blackwell, vooraanstaand lid van de Society for Psychic Investigation and Education, een brief van haar met de boodschap:

Kom naar Scarlington, waar we elkaar voor het laatst hebben gezien. Ik heb je nodig en wacht op jou.

Voor altijd de jouwe.

Met de hulp van zijn rechterhand, archivaris John Dawkins, gaat hij op zoek naar dat mysterieuze dorpje, dat op geen enkele kaart staat aangeduid. Net op dat moment wordt Scarlington een week lang in een ondoordringbare mist verzwolgen. En dan gebeuren er vreemde dingen 

13 oktober

Elk jaar in oktober gebeurt het opnieuw. Als de dagen korter worden en de inwoners de warme veiligheid van hun huizen opzoeken, wordt ergens in de stad een lichaam gevonden – vermoord en gruwelijk verminkt. Politie en justitie houden de zaak stil, zij vrezen imagoschade voor Helsinki, juist nu steeds meer toeristen de weg naar de Finse hoofdstad weten te vinden.

Rechercheur Talinn Ilves mijdt de stad sinds haar tweelingzus Reval er jaren geleden is verdwenen. Maar waar ze ook heen gaat, het verlies van Reval volgt haar overal. Na acht jaar besluit Talinn terug te keren naar haar geboortestad en een laatste poging te wagen om uit te vinden wat er met haar zusje is gebeurd. Haar timing had niet slechter kunnen zijn. Want als de nachten langer worden en de herfstkou in je botten kruipt, betekent dat maar één ding. Het is bijna oktober.

13 oktober

Dit horrorverhaal kan je je nachtrust kosten...

'Wat kijk je bang,' zegt het meisje. 'Je ziet eruit alsof je een geest ziet.'

Voor de derde keer vraag ik het en nu zonder te stotteren.

'Wie ben jij?'

Ik kijk in haar donkere, lege oogkassen. Ze houdt haar hoofd schuin en schenkt me een lieve glimlach.

'Je weet wie ik ben,' zegt het meisje. Haar stem is slepend, alsof de woorden aan elkaar plakken.

'Je hebt me drie keer opgeroepen.'

Iedereen in Westerdam weet het: het Woud van Westerdam moet je mijden zodra het donker is. 's Nachts schijnen er vreemde, onverklaarbare dingen te gebeuren. Maar wanneer Samira en haar vrienden met Halloween de unieke kans krijgen om in het verlaten landhuis te kijken, wint de nieuwsgierigheid het van de angst. Ze zijn gewaarschuwd: wie te lang in het huis blijft, begint dingen te zien die er niet zijn…

13 oktober

Op het eiland Bornholm wordt het lichaam gevonden van Susan, die in 1995 vermist raakte tijdens een schoolreis. Journaliste Camilla Lind gaat op bezoek bij Pia, die op school heeft gezeten met Susan. Maar Pia blijkt diezelfde ochtend zelfmoord te hebben gepleegd.

Hoofdinspecteur Louise Rick is met haar gezin op sabbatical als ze hoort dat haar broer zelfmoord heeft proberen te plegen nadat zijn vrouw Trine hem heeft verlaten. Louise reist gelijk terug naar huis en gaat zoek naar Trine. Tussen haar spullen vindt ze een foto met daarop Pia, Trine en Camilla, tijdens dezelfde schoolreis.

20 oktober

Ooit was Blackwood Bay een drukbezocht kustplaatsje. Maar nu, geplaagd door teruglopende toeristenaantallen en economische malaise, is het nog maar een schim van wat het was. Het is een spookstadje geworden, en daarmee de perfecte locatie voor filmmaker Alex om haar nieuwe documentaire te schieten. Maar de hechte dorpsgemeenschap is achterdochtig over haar motieven. Want er gebeurt nooit wat in hun dorp, dus waarom zou ze hier filmen? Of is er iets? Weet zij meer dan ze zegt, en wie is ze eigenlijk?

Wederom gebruikt SJ Watson het psychologische spel waarmee hij met Voor ik ga slapen miljoenen mensen aan de bank gekluisterd hield en hij combineert dit op geraffineerde wijze met het claustrofobische gevoel van een kleine dorpsgemeenschap waar iedereen elkaar kent.

15 oktober

Thriller over diamantsmokkel, het lijk van een zwarte man en een worst

Julien is een zware autist en een mensenschuwe vrijgezel die al vijfentwintig jaar als lijkenwasser op zijn eentje werkt in het mortuarium van een Antwerps ziekenhuis. Zijn leven is doodsaai en routineus. Tot hij bij zijn 15.672ste corpus een condoom met diamanten ontdekt in de aars van een overleden Nigeriaan. Julien verbergt de diamanten, zonder te weten wat hij er mee wil aanvangen. Maar zowel een Nigeriaanse smokkelbende als de politie zijn naarstig op zoek naar de bloeddiamanten en belanden bij Julien. Dankzij zijn hyperanalytische geest is Julien hen steeds een stapje voor.

29 oktober

Op een hete zomerdag verdwijnt de hoogzwangere Julie uit haar appartement. Ze wordt wakker in een grauwe kelder, ingericht met spullen die ze kocht voor haar baby. Haar ontvoerder is een man die ze nooit eerder heeft gezien. Of vergist ze zich?

Al snel verdenkt de politie haar vriend Tom van de moord op zijn zwangere vriendin. Maar een jonge journalist legt een link naar Julies verleden. Zijn onderzoek leidt hem naar Oscar Plessers, een jongen die als tiener hopeloos verliefd op haar was. Na een drama waarbij Oscar op het nippertje aan de dood ontsnapte, is Julie hem uit het oog verloren.

Maar waarom zou Oscar haar na al die jaren iets aandoen, en wat is hij met haar en haar baby van plan?

Naarmate Julies bevallingsdatum nadert, neemt de druk om haar te vinden toe. De klok tikt genadeloos verder.

Getiteld met Nathalie Pagies Noordkaap

Deze spannende thriller speelt zich af aan de Noordkaap, wat ik even heb moeten opzoeken om zo te ontdekken dat dit het meest noordelijke punt is van Europa. Het is ook het derde  boek van jou dat zich in de sneeuw afspeelt. Daarnaast reis jij ongetwijfeld heel veel, gezien bijna al jouw boeken zich ergens anders dan in Nederland afspelen.
Daarom willen we je graag wat vragen stellen met betrekking tot aardrijkskunde en jouw fascinatie voor andere landen.


1. Warme of koude landen?
Beide zijn fijn, maar als het echt moet, kies ik voor koud.

2. Noordkaap of Zuidpool?
Op de Zuidpool ben ik nog nooit geweest, dus ik kan niet uit ervaring spreken. De Noordkaap bezocht ik afgelopen zomer en dat was prachtig, maar ik wil zeker in de winter nog eens terug, alleen al voor de live ervaring van het noorderlicht. Daarom kies ik nu voor Noordkaap.

3. Pinguïns of ijsberen?
IJsberen spreken meer tot mijn verbeelding.

4. Stel: je komt een ijsbeer tegen in een ijskoud land, waar je bent met je man en je beste vriend of vrienden, en je hebt niets bij om je mee te verdedigen. De beer valt je aan, omdat jij de eerste in de rij bent, voor je man en je vriendin. Wat doe je?
Vechten?! Een andere optie heb je op dat moment niet, lijkt me.

5. Stel: je kunt kiezen tussen een betaalde reis naar Groenland of research te doen over het noorderlicht, of je krijgt een all-inclusive reis naar Nieuw-Zeeland aangeboden, maar dan komt de deadline van je boek in gevaar. Waar kies je voor?
Nieuw Zeeland is fantastisch, ik was er een jaar of twaalf geleden en ga heel graag nog eens terug. Je hebt er alles: van regenwoud, tot vulkanen, besneeuwde bergen en tropische stranden, de ideale setting voor een mooi spannend verhaal. Daar kies ik voor, al komt mijn deadline in gevaar. Een paar avonden of nachten doorhalen en het komt met die deadline ook wel goed.

Nieuw- Zeeland

6. Je zit op Aruba. Ga je voor de bikini of het badpak?
Bikini om in te zonnen, badpak om in te zwemmen.

7. Stel: je bent aan het snorkelen op Aruba en daar zwemt een gevaarlijke haai die een schattige dolfijn in het vizier heeft. Jij kunt hem redden, maar dan breng je wel jezelf in gevaar. Wat doe je?
Ik laat de natuur zijn gang gaan. Het is niet aan mij daarop in te grijpen.

8. In je nieuwe boek Noordkaap zitten ontzettend veel Noorse, voor ons ingewikkelde namen, omdat je hebt gekozen voor een verhaal met veel personages. Je nieuwste boek speelt zich af in Nederland, maar je krijgt als opdracht van je uitgever om met unieke Nederlands klinkende namen te komen die niet bestaan op dit moment. Maak een lijstje van vijf (of tien als je inspiratie groot genoeg is!)
Dit is ook weer een hypothetische vraag, toch? Mijn volgende verhaal speelt namelijk niet in Nederland, en mijn uitgever geeft me geen opdrachten, maar goed, ik wil best meegaan in dit gedachtenexperiment… Wat dacht je van Annegret, Wollien, Freegje, Marjoen en Simelle?

Helsinki

9. Stel dat je zelf mag kiezen in welk land je volgende boek zich zal afspelen en je daarvoor een ongelimiteerd reisbudget hebt. Welk land kies je en waarom?
Ik ben volledig vrij in mijn keuzes voor een verhaal en voor het decor waarin het zich afspeelt. Mijn volgende standalone is een verhaal over een seriemoordenaar die actief is in Helsinki, Finland. Omdat ik daar nog nooit geweest ben, ga ik er in april op citytrip. Sfeer opsnuiven, het leukste dat er is!
Daarna blijft er nog genoeg te wensen over, zo ga ik graag nog eens naar Argentinië, Mongolië, IJsland, Luilekkerland…. De lijst is oneindig!

10. Heb je nog vragen over deze vragen?
Nee hoor, bedankt!