Ilaria Tuti nog een keer ondervraagd

C: Beatice Mancini

Na haar eerste boek Kind 39 met commissaris Teresa Battaglia, kwam zij dit jaar met het boek The sleeping beauty. Het boek ontving al mooie recensies en ook onze recensent is onder de indruk van de mooie poetische zinnen.

 Wij mochten haar wat vragen stellen:

Is De slapende nimf geïnspireerd op een bestaand schilderij?

De slapende nimf heeft het gezicht van twee foto's genomen door een Chinese fotograaf, Zhang Jingna. Toen ik die twee portretten zag, begon ik me een nieuw verhaal in te beelden. 

Zoniet, waarom koos je een schilderij als vertrekpunt van deze thriller?

Ik hou van visuele kunst en schilderen was mijn eerste passie: vanaf het moment dat ik in staat was een borstel in mijn hand te houden, begon ik te schilderen en dat heb ik mijn hele leven gedaan. Later besefte ik dat de portretten en de landschappen die ik aan het schilderen was, een visualisatie waren van de de personages en settings van de verhalen die ik mezelf aan het vertellen was, ze groeiden in mijn gedachten. Visuele kunst was een deel van het pad dat me naar het schrijven heeft geleid. 

Het boek leest als een schilderij.  De levensechte, mooie en  gedetailleerde woordschilderijtjes van de natuur maken dat je als lezer de indruk hebt zelf in het bos aanwezig te zijn.  Ooit de ambitie gehad om woord in beeld om te zetten?

Dankjewel. Ja, ik probeer woorden in verbeelding te brengen en verbeelding in woorden. Ik hou van het mixen van kunstvormen, waarbij ik de gebieden van creativiteit met elkaar besmet. Ik denk dat mijn liefde voor schilderen en fotografie voelbaar is in de manier waarop ik schrijf: licht en schaduwen, transparantie die suggesties creëert, om zo de lezer in mijn wereld te brengen en diepte te brengen aan de illusie.

Onder het lezen gaat de lezer van de ene mooie beschrijving over naar de volgende.  Echt poëzie.  Is poëzie een passie van jou?

Ja, zeker. Ik lees veel poëzie terwijl ik mijn boeken schrijf. Het helpt om mijn gevoelens naar boven te brengen, ik moet geraakt worden door woorden. Ik hou van haku poëzie, (enz)

Schrijf je naar het voorbeeld van een auteur die je bewondert?

Ik respecteer en hou van veel auteurs, ze zijn allemaal referenties die ik dag per dag bestudeer, maar degene die me het meest heeft beïnvloed is Stephen King, door velen onterecht beschouwd als een horror-only auteur. Hij kan een mens en de wereld beschrijven zoals er maar zelden kunnen.

C: Zhang

Bij het schrijven van een boek, heb je dan van meet af aan een goed idee over hoe en waar het verhaal heen gaat of is het zoals Battaglia het omschrijft in De slapende nimf: een draadje dat je op- of afrolt dat je naar de ontknoping leidt, aanwijzing voor aanwijzing?

Ik schrijf volgens een hele precieze volgorde. Ik spendeer veel maanden aan het opbouwen van het verhaal: hoofdstuk per hoofdstuk. Ik markeer alle kruispunten, fragmenten van dialoog, suggesties van dingen die ik wil scheppen … Zoals Teresa Battaglia ben ik bang om te vergeten, dus schrijf ik alles neer dat me te binnenschiet. Ik doe dit vanaf de proloog tot de epiloog en dan check ik dat alles werkt, voor ik aan het schrijven van het boek begin.

In Kind 39 gebeurt een gruwelijke moord in een Italiaans bergdorpje in de Alpen.  In De slapende nimf speelt alweer een afgelegen bergdorp Val Resia een rol. Bovendien is Slovenië ook niet veraf.  Is deze keuze beïnvloed door ankerpunten in jouw eigen leven?

Mijn land – Friuli – is erg belangrijk voor me, het gevoel van daar te horen is erg sterk. Mijn bergen, de natuur zijn belangrijke symbolen die ik gebruik om tot de lezer te spreken. Het bos was de eerste vorm van menselijkheid en bewaarde veel geschiedenis van onze voorouders. Ik probeer dit allemaal te beschrijven met dat gevoel van bewondering dat ik als kind voelde.

Waarom kies je met Battaglia voor een commissaris op leeftijd die bovendien kampt met gezondheids- en geheugenproblemen?

Ik wilde een stem geven aan het type van vrouw die gewoonlijk geen krijgt. Teresa Battaglia is duizenden vrouwen in één. Ze vertegenwoordigt de schoonheid van normaal-zijn, de kracht dat het vergt om het leven onder ogen te komen wanneer er zaken niet goed lopen. Ze komt niet overeen met de standaard esthetische waarden die onze maatschappij op ons legt en worstelt elke dag met de realiteit van een maatschappij die nog altijd niet aan gelijkheid van geslachten doet. Ze vecht tegen ziekte, eenzaamheid, veroudering, net als miljoenen anderen. Maar ze heeft het innerlijke vuur om er elke dag weer te staan.

c: Zhang

Had je iemand voor ogen bij het uittekenen van haar personage?

Voor haar gezicht, voor de drang naar vrijheid en voor de magnetische aantrekking van een leider werd ik geïnspireerd door Letizia Battaglia, een van de belangrijkste fotografes ter wereld. Letizia Battaglia was de eerste vrouw in Italië die fotojournaliste werd in het Palermo van de jaren zeventig, een stad die verwoest werd door maffia criminaliteit. Maar ze is ook een uitzonderlijk en uiterst verfijnd fotografe, een artieste die de wereld vat in haar zwart-witte shots.


Terwijl ze door haar slecht werkende geheugen allerlei trucjes moet gebruiken om haar greep op haar heden en verleden niet te verliezen, speelt het verleden en de geschiedenis van een volk in De slapende nimf een belangrijke rol.  Geschiedenis, nog een passie van jou die je in je boeken verwerkt?

Geschiedenis is een grote passie van me. Ik investeer er veel in door de herinneringen van mensen: persoonlijke herinneringen die samen één grote vormen, en uiteindelijk historisch worden. Het omvat mysterie, het suggereert emotioneel onderzoek. Geschiedenis vertelt ons waar we vandaan komen.

Ilaria Tuti quetioned (again)

Copyright: Beatice Mancini

After her first book Kind 39 (Dutch title) with commissioner Teresa Battaglia, this year her book The sleeping beauty came out. The book already received great reviews and our book critic is also impressed by the beautiful poetic phrases.

We were allowed to ask her some questions.



Is The Sleeping Nymph based on an existing painting?

Actually, The Sleeping Nymph has the face of two photos shot by a Chinese photographer, Zhang Jingna. When I saw those portraits, I started imagine a new story to write.
If not, why did you choose a painting as starting point for this thriller?
I love visual arts and painting was my first passion: since I was able to hold a brush in my hand, I started painting and I’ve continued my whole life. Later I realized that the portraits and landscapes that I was painting were the characters and settings of the stories that I was already telling myself, they were growing in my mind. Visual arts were part of a path that was leading me to writing.


The book reads like a painting. The real life, beautiful and detailed words that describe nature makes you want to be in those woods yourself. Did you ever have the ambition to turn word into image?

Thank you so much. So, yes, I try to turn words into imagines and imagines into words. I love mixing arts, contaminating the territories of creativity. I think my love for painting and photography feels a lot in the way I write: I use colors, lights and shadows, transparencies to create suggestions, to bring the reader into the world I am telling, to give depth to the illusion.

While reading, the reader goes from one beautiful description onto the next one. Real poetry. Is poetry a passion of yours?

Yes, it is. I read a lot of poetry while I’m writing my novels. It helps my feelings to arise, I have to be touched by words. I love haiku poetry, Alda Merini,  Wisława Szymborska, Mariella Mehr…
Do you write based on an example of an author that you admire?
I respect and love many authors, they all are references that I study day by day, but the one that most of all influenced me is Stephen King, wrongly considered by many to be a horror-only author. Actually, he can describe the human being and the world like few others.

While writing a book, do you have a pretty good idea from the start what the story is about and how it will evolve, just like Battaglia describes it in The Sleeping Nymph: a thread that you follow that leads to the conclusion, lead by lead?

I write following a very precise lineup. I spend many months building the story: chapter by chapter, I mark all the junctions, excerpts of dialogues, suggestions that I want to create ... Like Teresa Battaglia, I'm afraid to forget, so I write down everything that comes to my mind. I do this from the prologue to the epilogue and I check that everything works, before starting writing the novel.

In Child 39 a gruesome murder happens in an Italian mountain village in the Alpes. In The Sleeping Nymph another distant mountain village Val Resia plays a part. Slovenia also isn’t that far away. Is this choice influenced by anchor points in your life?

My land – Friuli – is very important to me, the feeling of belonging is very strong. My mountains, the nature are arcane symbols through which I speak to the reader. The forest was the first cradle of humanity and preserves ancestral memories. I try to describe all this with the sense of wonder that I felt when I was a child.

Why did you choose an older detective like Battaglia that also deals with health and memory issues?

I wanted to give voice to a type of woman who generally doesn't have one.
Teresa Battaglia is a thousand real women in one. She represents the beauty of normality, the strength that it takes to face life when things are not going well. She does not correspond to the aesthetic standards that society imposes and struggles every day to assert its competence in a world that has not yet achieved gender equality. She fights against disease, loneliness, advancing age, like millions of people. But she has the inner fire to get back into the game day after day.

Did you have someone in mind while you designer her character?

For her face, for the desire for freedom and for the magnetic charm of a leader, I was inspired by Letizia Battaglia, one of the most important photographers in the world. Letizia Battaglia was the first woman in Italy to be a photojournalist, in the Palermo of the 70s, a city devastated by mafia crimes. But she is also an exceptional and highly refined photographer, an artist who captures the heart of the world in her black and white shots.

While she uses all sort of tricks to get a grip on her bad working memory in order not to lose her present and her past, the present and history of a people plays an important part in The Sleeping Nymph. Is history another passion of yours that you use in your books?

History is a great passion of mine. I often investigate it through people's memories: personal memory that becomes collective, and finally historical. It encloses mystery, it implies also emotional investigation. History tells us about our origins.


Copyright pictures Beatice Mancini