Tot op het bot is een duo met A haunting in Venice

 

Karin K. en Ink K. hadden begin dit jaar afgesproken regelmatig een boek samen te lezen. Het kan een interessante nieuwe zijn, een boek dat vaak getipt wordt door leden in de groep of, zoals nu, een plotselinge verfilming van een klassieker:

A Haunting in Venice van Agatha Christie, in 1969 uitgebracht als De versierde bezemsteel.

 Een kinderfeestje rond Halloween eindigt in moord nadat de 13-jarige Joyce er loopt op te scheppen dat ze ooit een moord heeft gezien. Het meisje zal het niet nogmaals vertellen. Hercule Poirot wordt gevraagd om de zaak te onderzoeken.

‘Oude zonden hebben lange schaduwen.’

Ink
Meer dan 50 jaar later komt De versierde bezemsteel opnieuw uit nav een verfilming. De trailer van de film laat creepy stukjes zien... en laat mij de film gelijk in de agenda zetten.
De film heet Haunting in Venice, in het Nederlands De versierde bezemsteel... klinkt bijna als een kinderboek en Agatha Christie eng?

 

Karin

Ik heb de trailer gezien van die film en die is wel écht eng. De cover van deze heruitgave is trouwens ook mooi en duister, maar als ik de cover van dit oude boek zie dan weet ik het nog niet. Ik heb in het verleden ook weinig Agatha Christies gelezen. Moord in de Oriënt Express, denk ik, maar ik ben meer van de films, en daarin vond ik Poirot soms een erg vervelend en betweterig mannetje. meisjes die in de spiegel hun toekomstige echtgenoot konden zien, mijn Oma heeft dat vroeger namelijk ook gedaan. Op bezoek bij de waarzegsters van de Kermis in hun dorp, en haar zus kreeg geen man maar een vogeltje te zien. Grappig genoeg is die zus ook nooit getrouwd, maar ja, toeval dus want het is klinkklare nep.

Ink
Noem het maar toeval! Toeval bestaat niet, zegt men dan. Bij mij verscheen vroeger een hondenhoofd ipv een man. Maar misschien is dit dan wel klinkklare nep.

Karin: Ik vond het op zich wel prettig lezen. Rustige opbouw en het leest ook snel weg. Gelukkig ook niet al te kneuterig in de zin van gekeuvel en een hoop gemoedelijke dorpsvrouwen gedoe.

Ink
Wat is er mis met kneuterig Karin?

Karin: Ik krijg daar soms de kriebels van. Dat kneuterige gedoe van appeltaartjes bakken... of koekjes of een oubollige kerstfilm kijken met Kerst. Niet omdat het een goede film is maar omdat het Kerst is... Is niks mis mee hoor, maar is ook niks voor mij.

Karin K.

Ink
Ik begin dus aan het boek met de verwachting dat ik het niet goed onthouden heb. Op het einde blijkt dat het hele verhaal nieuw was voor mij. Of mijn geheugen wordt slecht, want dacht ze toch allemaal gelezen
te hebben.

Karin
Alleen dat einde vond ik wel erg ver gezocht. Tja, net alsof er nog even een ingewikkelde climax toegevoegd moest worden. En dan wordt het ook nog eens helemaal aan de lezer uitgelegd want anders snap je er geen hout van.

Ink
Ach, het heet tegenwoordig cosy crime. Zachte misdaad op een rustig tempo en altijd helemaal uitgelegd.
En dan bedenken dat dit 1969 is en een nieuwe stijl was. Ik las ook dit keer weer graag een Agatha Christie. Maar ik ben dan ook fan. Jong begon ik aan de boeken en elk jaar herlees ik er wel een stuk of 3.
4 kraaien voor deze cosy crime. Voor dit genre spannende boeken blijft zij nog steeds meedraaien.

Ink K.

Karin: Op zich niks mis mee maar ik ben niet echt fan. Die film wil ik wel zien, daar verwacht ik toch heel wat meer van.  
Ik geef het 3 / 3,5 kraaien.

 

Duo met Vlijmscherpre tranen

 

Mijn boekenmaatje Karin K en ik hadden begin van het jaar afgesproken regelmatig een boek samen te lezen. Het kan een interessante nieuwe zijn, of een boek wat vaak getipt wordt door leden in de groep of door 1 van ons zoals nu:

Vlijmscherpe tranen van S.A. Cosby.

Een verhaal over 2 ex-bajes klanten van wie de zoons een gay relatie met elkaar hebben. De jongens worden doodgeschoten en beide pappa’s laten het er vervolgens niet bij zitten. Ze willen antwoorden maar nog liever wraak.

‘Het moment waarop zijn knokkels contact maakten met de brede, hoekige kaak was het gelukkigste dat hij in maanden had beleefd.’

Karin: VN Thriller van het jaar én heel vaak getipt op Thrillerlezers! Het verhaal spreekt me bovendien aan en ik heb zin in een steengoede en spannende thriller. Hoog tijd dus voor onze vlijmscherpe blik en dito recensie.

Ink: Een paar kernwoorden: geweld( veeeeeel), queer en racisme dan heb je een goed beeld van dit boek.

Karin: In het begin vond ik het best wel lekker weglezen. De sfeer werd goed neergezet, het verdriet, de onmacht en ook de woede. Wel voelde ik meteen dat typische wat je wel vaker tegenkomt in Amerikaanse (actie)thrillers, maar daar hoeft niks mis mee te zijn…

Ink: Pagina's lange gevechten, regelmatig 6 tot meer bladzijdes, na een paar keer weet ik het wel, dat ze een kort lontje hebben en zeer grof geweld gebruiken. Hoe langdradig kan je zulke scènes maken. Maar ik geef grif toe: ik ben geen groot fan van actiethrillers.

Karin K.

Karin: Tja, waar ging het mis voor mij? Ik houd zelf erg van beeldspraak, metaforen, maar duidelijk niet van elke metafoor. Nadat ik mij al door een kwart van het boek heen had geslagen (toepasselijk, haha!) was deze denk ik voor mij net de druppel:

‘Zijn borst voelde zo nauw als een maagdelijk poesje.’

En nee, ik bezit totaal geen teer zieltje en kon vroeger vloeken en tieren waarbij ik niet onder deed voor menig bootwerker maar deze vind ik zo flauw en dat was denk ik het moment waarop ik mij afvroeg of het nog goed zou komen met mij en dit specifieke boek?

Ink: De ongelofelijke hoeveelheid clichés die de auteur in 1 boek heeft geduwd, doet mij echt verbazen dat dit verkozen is tot VN thriller van het jaar. Hoe dan? Waarom?
Voorbeelden? Stel een groep bikers voor in een Amerikaanse film en.... het klopt.
Stel een White trash man voor.... en het klopt.
Veel maatschappelijk boodschappen liggen er duimendik, of zelfs een 11 verdieping tellend appartement dik boven op, zodat het zelfs voor de grootste suf neus duidelijk moet zijn wat er uitgedragen wordt. Hoe verder het boek vordert, hoe meer ik mij ga ergeren als er weer een gevecht is en weer een cliché in de groep gegooid wordt. Want hé, we gooien er gewoon nog een letter van de queer-gemeenschap de lhbgtqa enz. in. En dat het dan de reden blijkt waarom de zonen dood moesten... pffff.
Karin: Bikkelen geblazen. Inmiddels ben ik op drie kwart aangekomen en ook ik erger mij dood. Een flinterdun verhaaltje dat met een enorme dosis aan geweld en vermengd met oeverloze dialogen in een soort turbo straat-taaltje aan elkaar is geplakt. Clichés alom: Wit-zwart, rijk-arm, genderproblemen, motorbendes. Leuk voor een actiefilm: Cast Laurence Fishburne voor de zwarte Ike en een langharige Brad Pitt voor de rol van (white-trash) Buddy Lee. Vast een kassa-succes maar reken niet op mij.

Ink: Eigenlijk is dit boek inderdaad een uitstekend uitgangspunt voor een volgende blockbuster in Pathé. Mensen zullen er in grote aantallen heengaan en van genieten. Een echte popcornfilm: achteroverleunen en niet te veel nadenken. Zowel voor boek als film moeten reëel liefhebbers zijn. Ik ben dat helaas niet. Amerikaanser kan een boek niet zijn. Kan ik dan helemaal niks positiefs zeggen? Ja hoor: de dialogen waren heel goed.
Het is qua schrijfstijl goed geschreven, maar veel plezier beleefde ik er niet aan.

3 kraaien.
Karin: Ik weet echt niet hoe ik dit moet beoordelen. Het was leesbaar, dat is een feit, maar is het VN-Thriller van het jaar waardig? Ik geloof direct dat er veel leden zijn die hier van smullen. Ik behoor niet tot hen, helaas. Mijn geluksmomentje was toen ik het dichtsloeg!

Ik geef het 3 hele magere Kraaien!

 

 

Duorecensie Tot op het bot met Hoe vermoord ik mijn familie

 

Karin K. en Ink K. hebben begin van het jaar afgesproken regelmatig een boek samen te lezen. Het kan een interessante nieuwe zijn, of een boek wat vaak getipt wordt door leden in de groep zoals nu:

Hoe vermoord ik mijn familie van Bella Mackie.

Grace heeft zes leden van haar familie vermoord, toch zit ze in de bak voor een dode die zij niet op haar geweten heeft, eigenlijk best sneu.  

De meningen over dit boek lopen nogal uiteen. Leuk om eens te kijken of één van ons, of wij allebei, gaan horen bij kamp JA of bij kamp NEE!

‘Ik heb DNA met deze mensen gemeen; zal ik op een dag ook verlangen naar een beige tapijt en een werkster die ik slecht kan behandelen?’

Karin: Toen ik die cover zag dacht ik al meteen dat dit niet super spannend zou worden, maar ik hoopte op een komisch, ja misschien zelfs hilarisch verhaal. En dat klopt wel. Vooral die heerlijke zwartgallige cynische toon van Grace, de ik-persoon, vond ik heerlijk.

Ink:

De cover is lekker (Barbie)roze en geeft wel duidelijk aan dat dit geen hele creepy thriller zal gaan zijn. Alhoewel dat eigenlijk best grappig geweest zou zijn om zo op het verkeerde been gezet te zijn.

Karin: Wel een bijzonder creatieve geest, die Grace bezit. Maar ja, eigenlijk heeft ze wel gelijk met haar moordacties. Het is tenminste wel verklaarbaar. Het grappige is dat je als lezer echt wil dat ze ook slaagt in haar opzet.

Karin K.

Ink:

Terwijl er best wel een moord in zit die in een zwarte thriller rillingen had kunnen oproepen, zit ik nu instemmend goed zo te roepen tijdens het lezen.

Karin: Volgens mij is het haar debuut hé, van Bella? Ik vind dat ze goed schrijft. Vlot, verhalend en je blijft het hele verhaal door geboeid. Ja, 2 enkele kleine momentjes voor mij dat ik dacht dat het iets inkakte, maar meteen kwam er weer een leuke twist waardoor je weer snel verder wilt.

Ink:

Ja, het is haar debuut en gelijk maar 1 miljoen boeken al verkocht. Ik vind het een heerlijk boek. Zo grappig en zo vaak cynisch: zalig. Het is mijn soort humor en ik geniet echt heel erg.

Karin: Het einde vond ik echt super. Daar zullen de meningen over verschillen, maar zelf vond ik het heel erg grappig. En ja, geen open eindje maar het zou zo maar kunnen dat er nog een vervolg komt. Hoeft niet, maar zou kunnen…

Ink:

Ja, dat einde. Ik vond het geweldig bedacht. Ik verwachtte een totaal andere afloop en was aangenaam verrast. Deze was totaal niet te verwachten.

Karin: Ik heb me er kostelijk mee vermaakt. Geen kippenvel momentjes maar wel gewoon heel grappig en ik had het ook in no-time uit, terwijl ik best wel een slak ben met lezen.

Van mij krijgt ze 4 Kraaien.

Ink:

Ook ik vond dit een heerlijk boek tussen alle pittige thrillers en zelfs vlak hiervoor een tegenvallende prijswinnaar. Daartoe niet met een idee dat je nagels gaat bijten, maar verwacht een verhaal met veel humor en waar mensen vermoord worden en je alleen maar kan grijnzen.

Het is saai maar ook ik geef 4 kraaien.

Ink K.

Ps: een extra hilarische zinsnede in het boek was, dat ik na het douchen en aankleden verder ging lezen in het boek en de volgende zinsnede las:

'Hij op de blauwfluwelen bank ging zitten en zijn broek iets optrok, zodat ik zijn gele sokken zag. Er waren kleine hotdogs op afgebeeld.'

Ik had namelijk op dat moment dus exact doe zelfde sokken aan. Bizar.

Duorecensie met het boek De stille patient van Alex Michaelides

 

Mijn boekenmaatje Karin K en ik hadden begin van het jaar afgesproken regelmatig een boek samen te lezen. Het kan een interessante nieuwe zijn, of een boek wat vaak getipt wordt door leden in de groep of door 1 van ons zoals nu.

De Stille Patiënt, Alex Michaelides.

Alicia Berenson schiet haar man dood met 5 kogels en weigert vervolgens nog één woord te zeggen. Psychotherapeut Theo Faber is er van overtuigd dat hij haar zwijgen kan doorbreken. Een boek dat door vele wordt bejubeld, maar is dat terecht?

‘Verdrongen emoties sterven nooit. Ze worden levend begraven en keren terug, op onaangenamer manieren.’ - Siegmund Freud -

Karin K: Jij raadde mij het al aan Ink, en vele met jou, en nu deel 3 begin volgend jaar gaat verschijnen móet ik gewoon aan dit eerste deel beginnen.

Ink: Ik las De stille patiënt bij uitkomen in 2019 en benoemde het altijd bij mijn favoriete thrillers. Ik ben zo benieuwd of ik het nog steeds zo goed ga vinden. Ik weet eigenlijk helemaal niet meer wat het einde van het plot was. Maar nog meer benieuwd wat jij gaat vinden, iemand die het voor het eerst oppakt.
Karin K. Je kan niet anders dan gefascineerd raken door het personage van Alicia. Wat is er in

Karin K.

godsnaam gebeurt waardoor ze stopt met praten, maar nog veel belangrijker: waarom houdt ze dat al die tijd vol. De verweving van haar verleden met die van de Griekse Mythe van Alkestis vond ik zó mooi gedaan. Maar je voelt ook al snel dat niet alleen Alicia een groot verdriet draagt. Ook zielenknijpertje Theo worstelt met zijn leven en relaties. Eigenlijk draait alles om bedrog!

Ink: Ik ben al heel snel weer helemaal in het verhaal getrokken. Mooi geschreven en meer leesplezier kan ik bijna niet hebben. Zo Intrigerend waarom Alicia haar man vermoord zou hebben en nooit meer sprak. Wat een geweldige psychotherapeut is Theo, bevlogen die tegen de gangbare regels durft in te gaan in de hoop zijn patiënt aan het spreken te krijgen.

Karin K: Ik vond de opbouw van Alex Michaelides echt fantastisch. Door het gebruiken van het dagboek van Alicia en de stukken van Theo die vertelt vanuit zichzelf, wordt je als het ware één met hen. Ik kon het op een gegeven moment echt niet meer wegleggen.

Ink: Tegen het einde denk je even van hé, zoiets las ik toch? Maar dan vallen langzaam aan alle stukjes op hun plek.

Karin K: Ik dacht op het laatst dus te weten hoe het zat. Haha, had ik het even goed mis! Echt geweldig. Zo hoort een einde van een thriller nou te zijn. Het hele boek vond ik al goed hé, maar dan komt dat einde er nog eens achteraan. Eigenlijk wil ik nu meteen door met De Nimfen...

Ink K.
Ink: Opnieuw heb ik de beleving van een geweldig boek. Absoluut in mijn eregalerij van goede psychologische thrillers.

5 Kraaien.

Karin K: Ja, ik snap dus ook meteen waarom dit boek zo bejubeld wordt. Daar is er nog één bijgekomen. Wow.

Ik geef het de volle vette 5 Kraaien!

 

Duo met Beatrix en de moord op Huis ten Bosch, geschreven door Eva Philips.

Regelmatig lezen Karin en Ink samen een boek. De ene met kat hoog in Noord Holland en de ander laag met honden in het zuiden van het land. Dit keer lazen zij samen het boek Beatrix en de moord op Huis ten Bosch. Zij gaan de dialoog aan:

Quote: De dag dat Het hof van het koninklijk huis er voor schobberdebonk bij loopt, is de dag dat de monarchie eindigt.

Ink: We kennen Merkel en queen Elizabeth al als detectives en nu is het tijd voor Beatrix

Misschien was Juliana leuker geweest met Greet Hofmans als bovennatuurlijke medespeler. Hum, top idee.

Karin K: Haha, heel leuk zelfs! Ik zie dan eerder Maxima die een speurders duo gaat vormen met Willem Alexander en waarbij Maxima telkens loopt te zuchten: ‘Willie, je bent een beetje dom!’

Ink: Natuurlijk is het idee grappig en heb ik zeker een aantal keer zitten lachen, maar helaas nog vaker dacht ik wat flauw en kinderlijk geschreven. Iets te makkelijke grappen en nu is cosy crime al niet mijn favoriete tak van thrillers, maar er had echt veel meer ingezeten met een scherpere pen waardoor de ironie wat meer van de pagina's had kunnen spatten.
Maar eerlijk is eerlijk; ver over de helft wordt het wel leesbaarder. Schijnbaar moest de auteur, pseudoniem van een bekend auteur, op gang komen en ja, dan is het maar 160 pagina's en blijkt het iets te traag geweest.

Karin K: Herkenbaar. Echt gelachen heb ik dan niet, maar het begin vond ik ook een beetje flauw en moeizaam van start gaan. Na een aantal blz. vond ik het wel een stuk beter worden. Beter in de zin van wat boeiender en prettiger leesbaar. Nog steeds geen wow-gevoel en ook niet van oh, wat grappig. De Beatrix uit begin jaren 80, want dan speelt het zich af, was er toch één van etiquette. Ze móest met Majesteit worden aangesproken en kwam over als een snob. Dat hadden ze meer kunnen benutten. Maar het leest wel gemakkelijk weg. Een beetje als het lezen van een Libelle. Daar is op zich niks mis mee, behalve als ik een Libelle zou lezen… dan is er iets mis met mij!

Ink: Waarschijnlijk zal deel twee dan wat minder kneuterig zijn. Maar ik zelf laat deel 2 dan aan mij voorbij gaan.
2,5 kraaien.

Karin K: Ik geef een volgend deel nog een kans. In het begin dacht laat maar, maar de rest van het boek vond ik toch best onderhoudend. En ik ben ook benieuwd of de auteur hier verder in groeit.

Ik geef het 3 kraaien.

We hebben altijd in het kasteel gewoond van Shirley Jackson.

 Samen lazen Karin en Ink het boek Wij hebben altijd in het kasteel gewoond van Shirley Jackson. Kort maar krachtig bespreken zij het boek.

Karin:

Voor mij, na Het spookhuis op de heuvel, het 2^e verhaal dat ik van Shirley lees.

Mary Katherine (Merricat), haar zuster Constance en hun oude invalide oom Julian wonen gedrieën, samen met Jonas de kat, in hun kasteel als enige nazaten van de Blackwoods. Ze zijn het pispaaltje van de dorpelingen en al lezende krijg je een vermoeden waarom, al is er geen rechtvaardiging voor. De komst van hun nare neef Charles zet hun aparte kluizenaars-wereldje op zijn kop.

Een mooie roman met een duister randje. Aparte personages ook, waar ik toch even aan moest wennen. Daarna leest het heel erg prettig. Ja, tot zo’n beetje 2/3 van het verhaal (dat slechts zo’n 150 blz. telt). Ik had mij inmiddels al helemaal ingeleefd in het personage van Merricat, en mij daarbij al een compleet beeld gevormd van hoe het zou kunnen aflopen, maar met dit had ik geen rekening gehouden. Voor mij dus ook heel onbevredigend. Of het verhaal had hierna nog verder moeten gaan, of er had een andere afloop moeten zijn, maar dit einde is raar. En ik houd van raar, maar niet dit soort raar! Rest mij nog verhaal nr. 3, De loterij. Ik ga het lezen, maar nu nog even niet!

Ik geef Wij hebben altijd in het kasteel gewoond 3,5 kraaien, mede o.b.v. die eerste 2/3^e.

Karin K.

Ink:

Ken je klassiekers!
Ik kende het boek totaal niet tot enigszins verbijstering van een teamlid. Heel lief werd het mij toegestuurd.
Toen ik de laatste pagina omsloeg kwamen er verschillende woorden langs in mijn hoofd: bijzonder, weird, intrigerend, boeiend....en onbevredigend.
Ik heb tot bijna de laatste pagina's genoten. Echt genoten. Ik bedacht van alles, o.a. wie eventueel een niet echt persoon was. Ik spurtte naar het eind en toen... teleurgesteld.
Ik blijf met heel wat vragen zitten, op mijn honger zitten zoals de Vlamingen zo mooi zeggen.
Je moet meegaan in het verhaal en dat lukt echt heel goed, want Shirley Jackson schrijft mooi en aantrekkelijk. Je krijgt het bijna benauwd van het leven wat de twee dames leiden. Maar dat einde...

‘Ik had er een hekel aan als er met een vork naar me werd gewezen, en ik had ook een hekel aan het geluid van die nimmer aflatende stem. Ik wou dat hij voedsel aan die vork prikte, die in zijn mond stak en erin stikte.’

Eindoordeel Ink: 3,5/4 kraai

Het Middernachtspel geschreven door Caroline Mitchell

Caroline Mitchell is voor Nederland en Vlaanderen een nog vrij onbekende schrijfster. Vreemd want na even googlen blijkt dat ze een internationale bestseller auteur is die al heel veel boeken op haar naam heeft staan. Het middernachtspel is gewoon de eerste die in het Nederlands is vertaald. Ink en Karin K. bogen zich als duo over de ‘eerste versie’ van dit boek.

‘Ik herinner me de dag dat ik doodging heel goed.’

 

Karin:

Een boek dat begint met een ijzersterke zin als hierboven kan voor mij al bijna niet meer stuk. Het is dié allereerste zin uit dié bloedstollende proloog die je meteen het verhaal in trekt. Een spannend en spooky verhaal dat zich afspeelt in Blackhall Manor, gelegen in het imaginaire plaatsje Slayton. Ik had meteen hoge verwachtingen!

 

Ink:

Nondeju, wat heb ik dagen zitten genieten. Elke keer pakte ik heel enthousiast het boek op om verder te gaan.

Spooky, spannend, raadselachtig en geen idee, want velen kunnen er iets mee te maken hebben.

 

Ink:

Wordt mijn eerste boek dan gelijk al een kaboem klapper? Hoe verder ik kom hoe meer ik overtuigd ben, dat dit gelijk de eerste 5 kraaien gaan worden.
Het middernachtspel: Op uitnodiging ga je naar het oude creepy gebouw Blackhall Manor. Je laat een druppel bloed van jezelf op je uitnodiging vallen, doet een kaars aan en klopt 22 keer op de deur, de laatste klop precies om klokslag 24.00. Blaas dan je kaars uit en steek hem weer aan. Dat zorgt ervoor dat je de schaduwman binnenlaat. Als je kaars uitgaat, is de Schaduwman in je buurt. Steek je kaars opnieuw aan of stap in een zoutcirkel voor bescherming, maar je moet wel heel snel zijn en als de Schaduwman je ziet dan overleef je de nacht niet.

 

Karin:

IJzersterke personages zoals Sarah en de jonge Elliot dragen voor mij het verhaal. Ook de 5 naïeve schoolmeisjes maken het zo heerlijk spooky. De verdere opbouw gaat snel en nergens verslapt het. Dan weer is de spanning gierend op de voorgrond, dan weer eens onderhuids smeulend op de achtergrond.

 

Ink:

Zulke bijzondere en diverse mensen: o.a. eentje die de hele dag taartjes en chips wil eten, een jochie met vreselijke nachtmerries en mensen kunnen aanvoelen, een terug op het werk kerende rechercheur met een pedofiele man (Sarah), ja en natuurlijk dat spel.

Angelica en haar vriendinnen gaan op de uitnodiging in en de eerste wordt dood teruggevonden. Het team van rechercheurs gaat aan de slag en al snel blijkt Sarah het echte doelwit te zijn.

 

Karin:

Ik vond de schrijfwijze van Caroline echt prettig om te lezen. Heel vlot en soepel. En een boeiend verhaal waarbij je als lezer meedenkt en meevoelt en je graag wilt weten hoe het in elkaar steekt.

 

Ink:

De weg naar de oplossing is dus goed geschreven, want ik pak elk moment dat het kan het boek.
MAAR..... wtf... wat gebeurt er dan in die laatste 20 pagina’s? Wat doe je Caroline Mitchell?
Ik roep zelfs tegen het boek en sla het heel erg teleurgesteld dicht. Hoe kan dit?
Precies mijn 2 allergieën in een thriller vinden plaats in die laatste pagina's. Natuurlijk is dat smaakgevoelig, want wie weet vinden juist heel mensen die dingen juist heel prettig. Maar voor mij stortte het in elkaar en haal ik er een hele punt af.
En zo kom ik op 4 kraaien uit.

 

Karin:

Ja, inderdaad, tot je dus ongeveer op 90% van het boek zit. Je kunt dan het einde en de ontknoping bijna aanraken… Je bent al het hele verhaal door geswitched tussen mogelijke daders, maar wie… ja, wie is het nu écht?

Als je het hele boek door zó hebt zitten genieten, toen viel dat einde voor mij best flink tegen. En even dacht ik zelfs in een heel ander genre te zijn terecht gekomen.

Vanwege spoilers is er gewoon weinig van te zeggen. Bovendien, een ander denkt er misschien wel heel anders over.

Maar ja, het einde hé, dat is toch wel wat je het meeste bijblijft van een boek. Ik heb echt van 90% genoten maar ik kan nu niet anders dan het voor mij onbevredigende einde mee te laten tellen in mijn eindoordeel.

Ik geef het om die reden niet meer dan een krappe 4 Kraaien.

Tot op het bot met De Camino

Tot op het bot is een item waar Karin K en Ink tegelijk hetzelfde boek lezen en daar hun mening over geven.

Vandaag de eerste aflevering:

 Anya Niewierra heeft al een aantal literaire thrillers op haar naam staan en bijna iedereen heeft wel eens wat van haar gelezen. Wij, Ink en Karin K., nog steeds niet (behalve Karin haar novelle Witte ballonnen) dus daar moet maar eens verandering in komen. We kozen als duo haar recente spannende roman De Camino. 

Karin: 

Dat ik haar novelle Witte Ballonnen las is alweer ruim een jaar geleden, maar ook die ging over de oorlog in voormalig Joegoslavië. Een nadeel van een novelle vond ik toen wel, omdat die zo kort is, dat het verhaal minder diep gaat. Ik ben benieuwd naar de ontwikkeling van dit verhaal. 

Ink:

De Camino is mij al vele malen aangeraden met de opmerking dat het een geweldig boek zou zijn. Maar iets hield mij constant tegen, waarschijnlijk de aanvulling dat iedereen over dat wandelpad begon en het zo mooi beschreven is. Ik haat wandelen en het leek mij tamelijk saai die route lezend mee te moeten gaan lopen. Maar Karin en ik hebben afgesproken om gezamelijk een aantal boeken te gaan lezen die zijn blijven liggen, Karin mocht kiezen en het werd De Camino

Een man die, ogenschijnlijk gelukkig getrouwd en een toegewijde vader is, pleegt ineens zelfmoord tijdens het lopen van de Pelgrimstocht ‘De Camino’. Lotte, zijn vrouw, besluit dezelfde tocht 1 jaar later te maken als een soort van rouwverwerking en om mogelijk antwoordt te krijgen op haar vragen. Het kan haast niet anders of ze ontdekt één of meerdere vreselijke geheimen… 

 Karin: 

Het begin vond ik toch wat lastig. Lotte zit helemaal met haar hoofd in haar chocolaterie, BonneBon, prima hoor maar ik dacht even ik zit midden in een Feelgood. Ik ben allergisch voor Feelgoods! 

Ink:

Ik ben benieuwd of ik na de laatste bladzijde nog ooit het woord bonbon kan horen en ipv dat ik denk van laat ik er eens wat bij pakken, at ik dagen geen chocoloade.

 Karin:

De opbouw vond ik wel erg mooi. Bekeken vanuit Lotte en geschreven in de ik-vorm. Altijd fijn, die ik-vorm, want dan voel ik mij veel meer betrokken bij het verhaal. Ook de korte cursief gedrukte hoofdstukjes die een deel van de brief van Emil bevatten, de man die zelfmoord pleegde, kwamen flink binnen. Hij schreef ze tijdens zijn Camino-tocht aan Lotte en bevatte zijn belevenissen en overdenkingen. Samen met de lieve appjes die ze elkaar stuurden geven ze het verhaal dat extra persoonlijke tintje. 

Ink:

Vooral de schuingedrukte delen met de brief van haar man intrigeren mij. Deze delen lopen door het gehele boek heen en vertellen zijn levensverhaal en langzaam beginnen dingen zijn plek te krijgen.

Je volgt Lotte in het heden, afgewisseld met delen uit zijn brief welke inzicht geven in het leven in voormalig Joegoslavie en de oorlog. Wat bleek ik weinig te weten over die oorlog! De hele grote lijnen wel, maar duidelijk veel te weinig. Door dit boek kom je te weten hoe het zit onderling tussen de groepen bevolking en waar hun haat vandaan komt.

Karin:

Aha. Het kon ook niet anders met dit gegeven, maar het verhaal wordt een stuk grimmiger. Bij tijd en wijle zo erg dat ik er misselijk van wordt. 

Anya heeft een heel beeldende manier van schrijven, vind ik, ja filmisch haast. Ik heb ook gelezen dat ze in september vorig jaar besloten het tot een TV serie te verwerken. Geen idee hoever ze daar al mee zijn.  

Ink:

Inderdaad komen er scenes voorbij waarbij de rillingen over je heen lopen hoe wreed men in die oorlog met elkaar omging. Erger dan je je gelukkig zou kunnen voorstellen.

Karin:

Het verhaal is echt heel boeiend en met vlagen ook flink spannend. Niet direct een tenenkrommende thriller maar meer een hele mooie roman met spanning. Ik kon het niet wegleggen en bleef maar verder lezen. Ook dat handjevol personages die daardoor flink waren uitgediept, maakte voor mij dat ik helemaal met ze meeleefde. 

Karin:

Ik had echt soms zin om de wandelschoenen te pakken en die tocht te gaan lopen. Ja, ik weet het, kansloos! Toch lijkt het me leuk zoiets, samen met je hond… als je een hond hebt. Oké, laat maar zitten! 

Ink:

Dat gevoel van Karin kreeg ik juist absoluut juist niet, terwijl ik dan weer wel een hond heb. Blaren, stinkende kleding, zweten, slecht slapen enzovoort. Ik moet er niet aan denken om zo vakantie te vieren.

Karin:

Een prachtig boek met ook een paar onverwachte wendingen. Wel weer een stukje geschiedenis dat al begint bij de heerschap van Tito, en dan natuurlijk veel over die vreselijke oorlog die er na kwam. Het geeft nogmaals weer hoe ogenschijnlijk in vrede naast elkaar levende groeperingen, met elk hun verschillende achtergronden, kunnen ontsporen en elkaar naar het leven gaan staan. 

Ik geef het een dikke 4,5, ja vanwege die chocoladebonen en die tuinkruiden anders was het een vette 5 geweest. 

Ink:

Een boek wat ik binnen twee dagen uitlas. Zo goed en beeldend beschreven door Anya Niewarra. Eerlijk is eerlijk: je loopt bijna gewoon mee met het pad wat Lotte loopt en je wil gewoon echt weten hoe dat nu zit met Emil. Wie wat waar.

Ik heb een hoop geleerd over die oorlog, ook over het wandelpad wat ik dan maar weer vergeet en wat er nu precies toe deed dat er zoveel over chocolade gesproken moest worden? Geen idee....

Ik twijfel tussen een 4 en 4,5. Vond het een prachtig geschreven verhaal, maar toch het gezemel over soorten cacaobonen en verliefdheid maken er een 4 van

Cheffies special met De verloren jongen van Chantal van Mierlo

 

Vijf jaar en drie maanden geleden heeft Julia Menken tijdens haar werk als gedragsdeskundige bij de politie een trauma opgelopen. Ze heeft daarna nooit meer aan een actuele zaak gewerkt tot nu. Er is een verminkt lichaam gevonden van een tienerjongen en Julia haar baas wil dat zij deze zaak op gaat pakken. Ze probeert er nog onderuit te komen maar haar baas is onverbiddelijk, hij verwacht haar binnen het uur op de plaats delict. Wanneer ze daar is en oog en oog komt te staan met de Officier van Justitie wordt ze teruggeworpen in de tijd. Zal ze deze zaak professioneel op kunnen pakken of denderen de emoties over haar heen?

 Ink

Het verhaal start al goed met een lijk van een jonge gast wat opvallend verminkt is. Zodoende wordt profiler Julia Menken op speciaal verzoek ingeschakeld en raakt betrokken bij deze zaak. Daar voel je wel aankomen dat er een erg moeilijk stukje geschiedenis zit bij Julia.

Jacqueline

Mijn hemel, wat een heftig begin en ik word gelijk goed door Chantal van Mierlo het verhaal ingesleurd. Het is gruwelijk wat ze schrijft maar de wijze waarop ze dit doet maakt dat ik ‘De verloren jongen’ niet los kan laten. Ik zit dan ook elke vrije minuut die ik heb met mijn neus in deze psychologische en duistere thriller.

Ink

Er worden puzzelstukjes toegeworpen om mee te kunnen raden hoe het allemaal in elkaar kan gaan zitten. En lijkt dan de misdaad bijna opgelost en denk je rustig adem te kunnen halen... mooi niet.

Mocht je in het bezit zijn dat een verhaal op je oogbollekes af kan spelen, dan kan je sommige details best misselijkmakend vinden. Er vinden gruwelijke zaken plaats waar details niet geschuwd worden door de auteur.

Jacqueline

De auteur dicht Julia wel zoveel ellende toe waarvan je hoopt dat het jou nooit overkomt. En wat heeft Chantal die vreselijke situaties gedetailleerd omschreven! Die kwamen echt heel pittig. De heftige emoties die deze zaak bij Julia oproept en wat ze privé allemaal moet doorstaan weet Chantal, mede door de kort en krachtige hoofdstukken, goed te raken. De auteur heeft me dan ook helemaal ingepalmd met haar schrijfstijl en heeft er absoluut een fan bij! Ik kijk dan ook uit naar het volgende deel met Julia Menken in de hoofdrol! 5 dikke Kraaien

Ink

Korte conclusie: wat een plot! Heel spannend, gruwelijk, fantastisch goed hoofdpersonage, goede schrijfstijl en na elk hoofdstuk wil je snel nog even verder.

Kortom: niks minder dan 5 vette zwarte vogels.

 

De cheffies lazen Baantjer De Cock en de moord op stand

 

Cover

Jacqueline
Eerlijk gezegd vind ik de cover niet erg bijzonder. Oké, het Paleis op de Dam staat op de voorkant maar is dat nu iets waardoor de cover eruit springt? Ik vind dus van niet.

Ink
Oké, de moord waarmee het verhaal start vindt plaats in het Paleis op de Dam, maar ik heb wel eens leukere omslagen gezien van de Baantjerboeken.

Verwachting
Jacqueline
Lekker even ontspannend een Baantjer lezen en voor mij in gedachten de tv-beelden zien. Zoals gewoonlijk gooit De Cock zijn hoedje zoals altijd naast de kapstok, hoe Vledder er soms faliekant naast zit maar door een juiste opmerking De Cock de juiste ingeving krijgt.

Ink
Wat zou je anders kunnen verwachten dan een de Cock die wandelt en piekert, Vledder op zoek naar eten en eindigen bij mevrouw de Cock met de oplossing.

Het verhaal
In het Paleis op de Dam is een man in aanwezigheid van andere bezoekers neergestoken. Het blijkt een jonkheer te zijn die aan lager wal is geraakt maar waarom hij nu speciaal op deze bijzondere locatie is vermoord? De Cock staat voor een raadsel en hij komt geen steek verder met het onderzoek. In Amsterdam
gebeurt natuurlijk altijd wel wat en zo ook wordt er een nieuwe moord gepleegd. Dit keer wordt het slachtoffer vermoord aangetroffen tussen een stapel boeken in antiquariaat, het lijkt of dat de zaken niets met elkaar te maken hebben maar is dat wel zo?

Jacqueline
Ik heb weer genoten van dit verhaal! Baantjer is weliswaar geen thriller en ook niet gruwelijk spannend. Maar het vertelt wel het verhaal hoe het alledaags op een politiebureau er aan toe zou kunnen gaan.

Ink
Dit keer heb ik extra genoten van het verhaal. Het is een Baantjer die er boven uit springt voor mij. Slecht zijn ze nooit, maar deze is verrassend goed.

Jacqueline
Hoe er wordt gepuzzeld om de dader(s) van een moord te achterhalen en automatisch puzzel je mee. En wanneer je dan ook nog voor verrassingen komt te staan omdat het toch niet die persoon de dader is die je had verwacht……. Dat maakt mijn dag weer goed.

Ink
Ik vond De Cock en de moord op stand niets niks nada voorspelbaar. Ik zat toch even paar keer fout. Heerlijk mee gepuzzeld dus, maar de stukjes blauwe lucht van de puzzel kreeg ik niet op de goede plek. En dat vind ik alleen maar leuk! Goed geschreven en mooie verdachtmakingen.

Jacqueline
De personages ken ik natuurlijk door de boeken en de tv-serie, ze vervelen me nog steeds niet.  Ze blijven leuk, ook al zitten er veel gewoontes en tradities in. Ik kan nog steeds in de lach schieten om de interactie tussen Buitendam en De Cock en zolang ik dat heb blijf ik deze Baantjerverhalen lekker lezen! Ik geef 3,5 Kraaien, maar dit zijn wel hele vette Kraaien hoor!

Ink
Er is nul ontwikkeling in de personages te bemerken, maar dat doet er totaal niet toe bij een Baantjer.
De bouquetreeks onder de spannende boeken en dat bedoel ik totaal niet denigrerend. Vast patroon, vaste personages, vaste afsluiting.

Onder de Baantjers een absolute 5.
Maar afgezet tegen alle spannende boeken een dikke vette vier.

 

De cheffies lazen Perfecte resten van Helen Fields

 

Het leuke van de Cheffies is dat we samen brainstormen welk boek we gaan oppakken. En dit keer kozen we voor de duistere thriller Perfecte resten van Helen Fields.

Cover
Jacqueline
Het boek blijft door de digitale snelweg steeds terug bij mij onder de aandacht komen. De cover heeft door de titel, de kleuren en de afbeelding een grote aantrekkingskracht op mij. Fijn om dit boek nu eindelijk eens te gaan lezen.

Ink
Al sinds deel 1 van deze serie, komen de boeken vaak voorbij in de FaceBookgroep. De covers zijn allen in dezelfde mooie stijl uitgebracht en vallen gelijk op als een Helen Fields.

Verwachting
Jacqueline
Ik verwacht een fascinerend verhaal die mij zo inneemt dat ik de overige delen ook wil lezen.

Ink
Ik ben heel nieuwsgierig wat ik ga vinden na alle lovende opmerkingen van andere lezers.
Vaak wijkt mijn mening nogal af m.b.t. zogenaamde hypes.

Het verhaal
Inspecteur Luc Callanach heeft bij de Franse Interpol een traumatische ervaring opgelopen en kiest ervoor om te solliciteren op een baan in Schotland. Hij wordt aangenomen maar door zijn nieuwe team wordt hij niet met open armen ontvangen. Hij heeft daar nog een klusje te klaren, Ava Turner, zijn nieuwe collega, geeft hem ongevraagd advies maar voor hij daar echt aandacht aan kan besteden wordt hij weggeroepen naar een verbrand vakantiehuis. Er is materiaal gevonden die in relatie staat met de vermissing van de advocate Elaine Buxton. Er worden geen lichaamsresten gevonden behalve een tand….

Jacqueline
Wat een sterke en gruwelijke start heeft dit boek. Ik heb af en toe echt wel van ieeuuuw gedacht en een naar gevoel in mijn maag gehad. En dat ondanks ik wel wat gewend ben. Dus een sterke maag voor dit verhaal met bizarre martelingen is wel gewenst!

Ink
Halloooooo... wat een begin van een boek. We zijn begonnen. Poe...
Lang geleden dat ik in zo'n soort thriller las. Blijft het zo gruwelijk?
Jacqueline
De duistere daden van de moordenaar zijn vreselijk, echt een dodelijke thriller! De interactie tussen Luc Callanach en Ava Turner, dat als een rode draad door het verhaal loopt vind ik ook wel een goede toevoeging. Het geeft even een herkenbaar gevoel en een stukje verlichting aan het verhaal.

Ink
Het blijft inderdaad gewoon gruwelijk. In het zonnetje lees ik over het grove geweld en af en toe stel ik me voor hoe iets moet voelen. Brrr.
Hoe Helen Fields het voor elkaar krijgt weet ik niet, maar ik zit totaal in het boek. Figuurlijk natuurlijk. Gelukkig.

Jacqueline
De twee verhaallijnen, van inspecteur Luc Callanach en die van dader zijn door Helen Fields zo beklemmend maar zo goed neergepend dat ze me belemmeren om ergens anders aan te denken. Aangezien ik toch slecht slaap, en niet door dit boek :-), heb ik het boek snel uit.
4,5 Kraaien

Ink
Juist doordat de stukken met de dader afgewisseld worden met het onderzoek door de rechercheurs en hun onderlinge strubbelingen, kan je even weer op adem komen.
Wat een leuke sympathieke man Callanach heeft de auteur neergezet. Met natuurlijk zijn eigen strubbelingen en nu eens van andere aard als gewoonlijk.

Ik ben enthousiast en ga lekker door met deel twee.

Perfecte resten is een boek zoals een fervent thrillerlezer verwacht: spannend, gruwelijk en zeer goede plotwendingen.

Dikke 4 kraaien