Wat vindt Gisele van Stille grond van Hilde Vandermeeren?

Cover: een mysterieuze cover, een klif en een kapel….

Verhaal: Jaren geleden wordt Rosie uit haar kamer ontvoerd, niemand hoorde wat. Nu jaren later schrijft een onbekende een spijtbetuigenis in een biechtboek. Het onderzoek naar de verdwenen Rosie wordt verdergezet door de politie maar in hoofdzaak door haar 3 jaar jongere zus Eve.

Mening: het duurt een tijdje eer je door hebt dat Eve de jongere zus is van de tweeling waarvan Rosie verdween. Eve is de draaispil in dit boek maar wordt helaas als personage veel te weinig uitgediept. Het personage Carol heeft wel meer diepgang. Het boek komt naar mijn mening zeer langzaam tot leven, de spanning laat ook een hele tijd op zich wachten. Op de koop toe krijg je al veel te snel in het verhaal de wending mee waardoor 'the point of no return' zwak wordt. 
Wie goed gelezen heeft weet al waar de klepel hangt en dat is bijzonder jammer temeer dat dit vermeden had kunnen worden door 1 zin niet te schrijven. Het boek zou boeiender geweest zijn. 

Drie sterren.

Wat vindt Anita van Nobody?

Vivian maakt zich zorgen over een van haar leerlingen in 5 HAVO. De 17-jarige Lynn is afwezig en stil tijdens de lessen en lijkt zich meer en meer terug te trekken. Vivian vermoedt dat het meisje seksueel wordt misbruikt. Maar omdat de vader van Lynn wethouder is, zal ze omzichtig te werk moeten gaan. Dan wordt er een jongen vermist en blijkt Lynn hem te kennen. Waarom blijft ze zwijgen? Is Lynn de sleutel tot een veel groter probleem?

Mijn mening: Gruwelijk om te bedenken dat dit verhaal gebaseerd is op waargebeurde feiten en dat dit in Nederland gebeurt. In het begin gaan je gedachten een heel andere kant op, net als bij Vivian (1 van de hoofdpersonen) tot de vreselijke waarheid duidelijk begint te worden.

Het duurt even voordat het echt spannend wordt maar de auteur weet heel goed naar een climax toe te werken. De titel is perfect gekozen, ik zou geen betere kunnen bedenken, en dat is op zich al erg.

Dit ongelofelijke verhaal laat een diepe indruk achter en blijft nog lang in je hoofd rondspoken. 5 Sterren vanwege het feit dat dit zeer goed en met gevoel is geschreven zonder ranzig te worden en omdat 'Lynn' zo dapper was het verhaal te delen.

Wat vindt Mayke Hendrix van Passagier 23?

Wauw! Als er één thriller is die je deze zomer zou moeten lezen dan is het deze…
Megaspannend van de allereerste tot letterlijk de allerlaatste bladzijde.

Undercoveragent Martin Schwartz heeft 5 jaar geleden gezworen nooit meer een voet op cruiseschip “Sultan of the Sea” te zetten nadat zijn vrouw zelfmoord pleegde door van het immens grote cruiseschip het diepe water in te springen, nadat ze eerst hun zoontje over de reling heeft gegooid. Hun lichamen zijn nooit meer gevonden.

De excentrieke bejaarde Gerlinde Dobkowitz slijt haar dagen op de “Sultan”. Deze Gerlinde onderzoekt op eigen houtje de vermissingen van vele passagiers van verschillende cruiseschepen in de loop der jaren. Zelfmoord vanaf een cruiseschip is enorm populair… Volgens Gerlinde is er helemaal geen sprake van zelfmoord, maar is er iets anders aan de hand. Wanneer Gerlinde iets verontrustends ontdekt over Martins zoontje, neemt ze direct contact op met Martin.
Martin gooit al zijn eerdere voornemens overboord en boekt een hut op het schip.

Ik ga hier niet uit de doeken doen wat er allemaal gebeurde vanaf dat het schip de haven verliet. Ook ga ik niet verklappen waar het “Passagier 23” op duidt. Dan zou ik afbreuk doen aan het verhaal waarvan ik vind dat je het echt zelf zou moeten lezen.

Sebastian Fitzek heeft al vele spannende thrillers op zijn naam staan. Maar behalve een flinke dosis spanning bevatten zijn boeken ook de nodige humor. En niet alleen het verhaal zelf, maar zelfs het dankwoord weet hij op een boeiende manier te schrijven zodat ik het met veel plezier gelezen heb. En ná het dankwoord volgt nog iets speciaals. Néé! Niet stiekem al gaan kijken. Dat verpest alles! Lees eerst het boek. Lees het dankwoord. En bereid je voor op een prachtige ontknoping. Enjoy…

Mayke Hendrix

Wat vindt Renée van Kwaad bloed?

Vince wordt de dag na een communiefeestje van Katie, dochter van één van zijn vriendinnen dood aangetroffen in zijn studentenkamer. Zijn beste vriendin Eilleen denkt dat het geen natuurlijke doodsoorzaak is en gaat op onderzoek uit. Ze ontdekt dingen over Vince waar ze geen weet van had en dat maakt haar wantrouwen alleen maar groter. Bovendien wordt ze op akelige wijze aan haar eigen verleden herinnerd.

Het allereerste wat aan het boek opvalt is de verzorgde hardcover uitgave met een matte afbeelding van een jonge vrouw in donkere grijstinten. De titel van het boek is er iets glanzend overheen gedrukt in diverse roodtinten.
Ook aan de binnenzijde is veel aandacht besteed. Elk hoofdstuk begint met een zwarte bladzijde en anders dan dat je bij een hardcover zou verwachten zijn de normale pagina's niet in flitsend wit, maar juist in een passende naturel tint. Een boek wat er op uiterlijk zeker uitspringt.

Het verhaal leest heerlijk weg. Je wilt weten wat er met Vince gebeurd is. Heeft hij een pilletje genomen, is het zijn astma geweest of... Een boek wat je achterelkaar door wilt lezen.
Een Young Adult, maar ook heel goed door volwassenen te lezen. Niet te kinderlijk taalgebruik en ook niet afschrikkend moeilijk.

Een minpuntje vind ik dat de beschrijving van Katie niet bij haar leeftijd past. Een 10-jarige zit normaal gesproken in groep 6 á 7 en dan maak je ze niet meer blij met het dragen van een prinsessenjurk en witte sokjes met een kanten randje. En er dan ook nog in willen slapen...
Ook de reacties van Katie op opmerkingen als ‘van wie zijn die mooie haren’ en dat ze daarop reageert, brullend van het lachen, dat het haar manen zijn, past niet bij een 10-jarige. Dat soort dingen hoort allemaal bij een jongere leeftijd, op die leeftijd zijn het al echte prepubers.
Ik zou aan willen raden dat bij een eventuele herdruk aan te passen. Zou de leeftijd aanpassen naar een jaar of 7, 8 en verder is alles dan wel te verklaren door haar hoogbegaafdheid.

Ik geef het boek 3,5 ster. Als bovenstaande allemaal geklopt had was het zeker 4 sterren geworden.

Renée Snijder

 

Wat vond Karin van De doden hebben geen verhaal?

Een recensie is voor mij te hoog gegrepen. Ieder zijn rol zeg ik altijd ;) Maar een “wat vind jij” zou toch moeten lukken? Zeker wanneer er een boek op je pad komt die je weggeblazen heeft. Dat ik daardoor de stoute schoenen aan durf te trekken en me waag aan een stukje voor het blog.

Laat ik bij het begin beginnen. In februari zag ik De doden hebben geen verhaal van Gard Sveen voorbijkomen.
Ik lees graag thrillers en ik lees graag af en toe boeken waar het aspect WOll in verweven zit. De cover en lovende recensies over deze debuutroman trokken gelijk mijn aandacht. Wat is dit voor boek?
Ik lees de achterflap en denk: als deze uitkomt ga ik hem absoluut lezen. Dit lijkt helemaal mijn ding

Over het boek:
Enkele weken nadat er in het bosrijke gebied rond Nordmarka oude botresten werden gevonden, vermoedelijk uit de Tweede Wereldoorlog, wordt oud-verzetsman Carl Oscar Krogh dood aangetroffen in zijn huis. De Oslose inspecteur Tommy Bergmann en zijn team onderzoeken het verband tussen beide zaken. Ze ontdekken dat Krogh tijdens de oorlog de rechterhand was van de legendarische verzetsstrijder Kaj Holt. Hij was tevens een van de laatste personen die probeerde de toedracht van Holts mysterieuze dood in 1945 te achterhalen.
Alle historische documentatie is echter spoorloos verdwenen, en in het web van leugens en bedrog waarin Bergmann belandt, ontdekt hij dat liefde en verraad hand in hand gaan.

Ik begin en word gelijk in het verhaal meegezogen.  Je volgt 2 tijdlijnen: het heden en het verhaal gedurende de ‘40er jaren. Wie zijn de mensen achter de botfragmenten en hoe staat dit in verband met de gruwelijke moord op oud verzetstrijder Krogh en de moord op Holt toendertijd?

Stukje bij beetje denk je de puzzel op de plaats te zien vallen. Op een prachtige manier leer je de personages steeds beter kennen. Personages die allerlei gevoelens op weten te roepen. Van sympathie tot begrip tot walging. Prachtig plot en fantastische wendingen die je meerdere malen op het verkeerde been weten te zetten. Om uiteindelijk met open mond het boek dicht te slaan.

Dit boek ga ik nooit vergeten.

Wat vind Anita van Sluipweg?

Een gruwelijk ongeluk in hun eindexamenjaar heeft een verwoestende uitwerking op een hechte vriendengroep in een klein geïsoleerd grensdorp. Tien jaar later gaat Gwen naar de crematie van haar jeugdvriend Guus die zelfmoord heeft gepleegd. Daar treft ze de andere vrienden van vroeger: Patrick en haar ex-vriend Marcel. Ze heeft hen jaren niet gezien. Gwen voelt zich nog steeds aangetrokken tot Marcel, al gedraagt hij zich merkwaardig. Wanneer ze samen met Marcel en Patrick Oudjaar viert in een afgelegen vakantiehuis, raakt Gwens leven in gevaar en ontrafelt ze langzaam het geheim uit haar verleden.

Mijn mening: Niet het beste boek wat ik van deze auteur heb gelezen maar het leest lekker weg en is best wel spannend. Het zit hem meer in het feit dat ik het allemaal net een tikje te ver gezocht vind allemaal. De verhaallijn wordt goed opgebouwd, net als de spanning, en loopt door in een heftige climax op het eind. Leuk boek, niets meer en niets minder.