Woede – Tamara Geraeds

 

Een gelukkig gezin. Vader Koen, moeder Myrna, zonen Daan en Robin en dochter Sofie. Totdat Robin als hij zes jaar is een dag niet meer thuiskomt…

Vijf jaar later ziet Myrna hem in iedere jongen van elf, twaalf jaar die zwart haar en chocoladebruine ogen heeft. En steeds weer is hij het niet. Tot op een dag de bel gaat.

Robin is weer thuis. Daan en Sofie accepteren zonder meer hun broer. Ondanks dat Myrna dolgelukkig is met de terugkeer van Robin, is het gezin nog niet helemaal gelukkig. Er hangt een vreemde spanning tussen Koen en zijn lang verloren gewaande zoon. Tussen de regels door en de hoofdstukken vanuit hem gezien, komen we meer te weten over wat voor verschrikkelijke dingen Robin heeft meegemaakt.

Doordat we de gebeurtenissen ook vanuit Myrna en Koen zien, komen we erachter dat het flink mis is met de relatie van het echtpaar. Bovendien lijkt Koen zich bezig te houden met louche zaken. Naarmate het verhaal vordert, slaat mijn hart harder en sneller. Waarom lijkt Koen meer te weten over wat er vijf jaar geleden is gebeurd? Zou het ondenkbare mogelijk zijn? Duidelijk is wel dat Robin een rot appeltje te schillen heeft met Koen. Wraak en woede beheersen hem.

‘Woede’ had wat mij betreft ook ‘Verdriet’, ‘Ontroostbaar’ of ‘Hartverscheurende leed’ kunnen heten. Geraeds weet de emoties van de gezinsleden goed te beschrijven. Haar verhaalstijl is redelijk nuchter en toch komt de sfeer goed over. Hoe meer ik te weten kwam over Robin, hoe meer en harder ik begon te huilen en niet meer kon stoppen tot het boek uit was.

Het verhaal is erg goed, maar zal niet voor iedereen zijn. Als ouder is je kind kwijtraken een van je ergste nachtmerries. Ik bleef nog lang na het lezen van het boek bij de familie De Wit. Vier inktpotjes voor deze dramatische thriller.

Ann Janssens op de Antwerpse Boekenbeurs

De boekenbeurs … alom bekend in België. Zelfs als klein meisje keek ik er elk jaar reikhalzend naar uit ! Toen was het nog schriftje en pen bij de hand en aan de lopende band titels noteren. ’s Avonds kroop ik dan uitgeput de zetel in om in de gekochte nieuwe boeken te bladeren. Folders en flyers werden grondig bekeken, nòg wat extra titels belandden in mijn schriftje (als ik er over nadenk had ik toen al een zeer lange trl). De eerstkomende zondag was ik vergezeld van al die titels aan het rondhuppelen in de plaatselijke bib. Gang in, gang uit, snuffelen in de kaartenbak op zoek naar al dat verse leesvoer. De tijden zijn anders nu, maar mij hoor je niet klagen. Met 3 gewonnen inkomticketten, een boekenlijst met titels die ik ZEKER wou kopen èn een geschreven (oh nostalgie) uurschema met de signeersessies of auteurs die ik zeker niet wou missen.


Dag 1 heb ik samen met mijn 2 pubers de 4 grote hallen bezocht. Zij op zoek naar comics en graphic novels

en ik … ik heb een zeer lange tijd rondgehangen bij Kramat. Ik wou en moest sowieso Johan Deseyn zien. Misschien onbekend voor het grote publiek, maar voor de horrorliefhebber zal deze naam toch wel een stevig belletje doen rinkelen. Alleszins is het een auteur die, althans volgens mij, best wel wat meer in de spotlights mag staan. Hoor je titels als ‘Daemonium’ of ‘Labyrint’ dan denk je aan de werken van Stephen King. Nu, zoals Deseyn zelf aanhaalt “Stephen King is Stephen King, met zo iemand kan je me niet vergelijken.” En toch, Johan Deseyn schrijft gruwelijke en zeer vermakelijke horror en thrillers ! Hij is iemand die zeer graag en vol passie kan praten. Nu Deseyn in pensioen is gegaan mag hij met die grote gedrevenheid verder werken aan zijn volgende boek. Inderdaad ja, zopas is zijn 14de boek (zijn 12de roman) ‘Deal?’ uitgekomen en de ideeën voor een opvolger zijn al volop aan het borrelen.

Johan Deseyn zorgde zelf voor de foto van het boek. Deze auto, die op enkele 100 meters van zijn woning staat, werd statig geparkeerd voor een oude fabrieksmuur en de auteur creëerde hierdoor een prachtige no-nonsense cover.







Ook met Erik Persoons, schrijver van de psychologische thriller ‘Kaakslag’, kon ik een kort klapje maken. Hij is volop bezig met het regisseren van een toneelvoorstelling die eind deze maand te zien is en ook de plannen voor een opvolger van ‘Attractopia’ zijn reeds concreter. ‘Attractopia’ is een thriller voor alle leeftijden maar geschreven door 10-14 jarigen. Erik verklapte me dat hij naast het project met jongeren, ook volop aan het schrijven is aan z’n nieuwe, duistere thriller die naar alle waarschijnlijkheid de titel ‘Nevelhel’ zal krijgen. Dat wordt weer iets om naar uit te kijken in 2018 !


Weer eens een leuke babbel gehad met Inge Verbruggen. Na een zeer geslaagde ‘Doodverklaard’ is Inge eveneens druk in de weer met een volgende YA-boek. Stiekem toch wel erg benieuwd naar !




Een pluspunt aan zo’n boekenbeurs is dat je ook nieuwe schrijvers ontdekt. De boeken van Ignace Pollet en Helena Daelman waren me tot dusver

onbekend. Helena was zelfs helemaal vanuit Frankrijk overgekomen om haar boeken te promoten en te signeren. Binnenkort volgt zeer zeker een recensie van ‘De Magische reis’ van Daelman. En ook ‘Lichaamsvreemd’ van Pollet ligt hier op m’n
recensiestapeltje te wachten.

’s Avonds bekaf terug gekeerd naar het kleine Zwijndrecht. Bekaf, maar zo hyper omdat ik enorm uitkeek naar zaterdag : een leuk weerzien met enkele (lees)vrienden !

Dag 2 begon met veel gelach, gebabbel, geschetter en westvlaamse nonsens (grapje he). Na een zeer gezellige lunch trok ik samen met Lena van de ene stand naar de andere. De eerste stop werd gemaakt bij Karen Dierickx, schrijfster van kinder -en jeugdboeken. Afkomstig uit mijn eigen geboortestreek en haar laatste boek ‘De geesten van Ter Welle’ moest ik gewoonweg hebben, omdat het zich ook afspeelt in het Waasland ! 

 Ook een bezoek aan Witsand kon niet uitblijven. Tussendoor hadden Lena en ik wel af en toe onze gekke westvlamingen en andere vrienden veelvuldig tegen het lijf gelopen, maar om de dag compleet af te sluiten hadden we min of meer afgesproken aan de signeertafel van Sterre Carron . Eerst nog een gezellige babbel met YA en thrillerschrijfster S.J. Paul en Tom Bergs gekend van de thriller ‘Dubbelleven’.


 ‘Puta’ en de 8 voorgaanden uit de Rani Diaz reeks lagen vol glorie te pronken rondom Sterre. Met haar 10de Diaz is ze volop bezig ! Sommigen weten het misschien, anderen niet, maar ik ben een enorme Bert Simons-fan. In ‘Carta’ en ‘Puta’ ben ik zelfs de vriendin van Bert ! (kan het soms nog niet geloven. Eh ja, ik weet dat het maar fictie is maar laat me maar rustig genieten van m’n fictief Bertje) Wanneer ik Sterre vraag of ze iets kan lossen over het nieuwe boek begint ze alleen maar luidop te lachen en laat ze me weten dat ik nog ga afzien ! Afwachten tot maart dan maar zeker (gatverderie toch).

Bij een ditmaal korter bezoek aan Kramat een zeer aangename babbel gehad met de superenthousiaste Tamara Geraeds . Zij werkt volle gas aan een nieuwe Christopher Plum (10+) èn een thriller voor volwassenen ! Om eerlijk te zijn was ik enorm onder de indruk van deze goedlachse duizendpoot ! Ondanks ik (als één van de weinigen) niet zo’n fan was van ‘Echo’ ben ik eigenlijk toch wel benieuwd naar haar volgende thriller.



Zondag tenslotte was een mooie afsluiter ! Op m’n dooie gemak nog even rond geslenterd. Beetje gekeuveld aan de stand van Witsand waar Sterre Carron volop aan het signeren was. En eindelijk, maar echt eindelijk kon ik in de namiddag Peter Perceval van de met humor overgoten thriller ‘Clownkiller’ even spreken.  Als je Perceval ziet weet je gewoonweg in één oogopslag dat hij geen saai boek kàn schrijven. Met een serieus plat Antwaarps (=Antwerps) accent,

een glimlach van hier tot in Tokyo staat er een man voor m’n neus die ik gewoonweg niet kan negeren. Net zoals z’n boek straalt hij uit ‘Hier ben ik, hier sta ik … en nu gaan we er een fameuze lap op geven’ ! En ja hoor, ook deze auteur is volop aan het broeden … een derde thriller is in de maak.

Ben ik nog steeds hyper ? YES ! Zeker nu ik weet dat er in 2018 weer veel leuks van Vlaamse bodem te lezen zal zijn. 
En voor nu … sparen maar voor al dat nieuws en aftellen maar naar november 2018

Ann