Verpest van Liesbeth van Kempen

Titel:Verpest 
Auteur:  Liesbeth Van Kempen

Uitgeverij: De Fontein
Publicatiedatum: januari 2019
Recensie door Lisa
Waardering: vier kraaien

Officiële tekst 

Liesbeth van Kempen heeft met ‘Verpest’ een thriller geschreven over de verstrekkende gevolgen van pesten.

Wanneer coach Barbara in Frankrijk een workshop verzorgt heeft ze al snel in de gaten dat de zeven deelnemers een gedeeld verleden hebben. De onderlinge sfeer is vijandig en ondanks Barbara’s verwoede pogingen komen ze niet nader tot elkaar. Wanneer gedurende de week steeds meer deelnemers verdwijnen wordt duidelijk dat het verleden de zeven in rap tempo en niet zonder gevaar inhaalt. In een race tegen de klok moet de waarheid achterhaald worden.

Liesbeth van Kempen werd met haar debuut ‘Gevaarlijk spel’ genomineerd voor de Hebban-debuutprijs. Zij is mede-oprichter van ‘Moordwijven’, een collectief van thrillerauteurs.

‘Spanning, originaliteit en goede plot. Van Kempen heeft het in huis en is daarmee een aanwinst voor het Nederlandse thrillerlandschap.’ Hebban.nl

Mijn eerste boek van Liesbeth Van Kempen en ook niet mijn laatste. De auteur heeft potentieel, schrijft vlot en vaardig en neemt de lezer mee in een psychologische thriller die de lezer geboeid bezighoudt. Toch is het geen absolute topper en meer een boek dat je als spannende tussendoor leest, dan als een echte must-read.

De cover: Een intrigerende profielfoto van een vrouw met felblauwe ogen. De titel in het blauw doet dit extra hard opvallen. Prima cover.

Het verhaal en personages: Het duurt even voor je weet wie nu wie is in dit boek. Het kostte me dan ook behoorlijk wat tijd om er echt in te geraken en uit te zoeken hoe de intriges in elkaar zaten. Zodra je dat doorhebt, gaat het wel vlot vooruit. Het boek heeft een trage opbouw en neemt de lezer rustig mee, tot op het punt dat je af en toe denkt: het mag nu wel vooruit beginnen gaan. De spanningsboog ligt dan ook heel laag. Het boek begint sterk en vertraagt naargelang het verhaal vordert, wat ervoor zal zorgen dat de echte psychologische thrillerfans wel eens kunnen afhaken.

Maar eigenlijk gaat het niet zozeer om de spanning maar om de menselijke relaties, wat mij uiteindelijk toch positief op dit boek deed terugkijken. Gedreven en vakkundig neemt de auteur je mee op haar rit in de wereld van pesten. En daar gaat dit boek dus wel om – hoever pesten kan gaan en wat voor invloed dit type van gedrag op je kan hebben. Het menselijke verhaal primeert en net daarom zou ik van dit boek ook wel een aanrader maken. Er komen zoveel situaties in voor die bij iedereen zouden kunnen gebeuren dat het levensecht aanvoelt.

De auteur heeft me uiteindelijk overtuigd en positief verrast. Geen echte zware thriller dus, maar meer een intrigerend verhaal over echte mensen.

4 kraaien.

Onzichtbaar van Joanne Carlton

Titel: Onzichtbaar
Auteur: Joanne Carlton
Publicatiedatum: december 2019 ten bate van Rode Neuzen Dag in België
Recensie door Annemarie
Waardering: 5 kraaien

Achterflap:

Iedereen maakt het ooit wel eens mee in zijn leven: die allereerste keer, de allereerste dag, de allereerste minuut dat je voet zet in een vreemde omgeving, omringd door nieuwe mensen. Maar niet iedereen weet hoe het voelt om onzichtbaar te zijn in een menigte. Geschreven voor Rode Neuzen Dag 2018 Stop pesten op school Alle opbrengst gaat integraal naar dit initiatief

Ik heb dit boek gelezen op mijn e reader. Het telt net geen 40 pagina’s. Ik heb er een dagdeel voor uitgetrokken. Het is een kort, heftig, zeer indringend verhaal dat als een pijl in je hart geschoten wordt. Scherpe pen, to the point, zó raak.

Een vrouw met de naam Kato zit in een bibliotheek en haar blik valt op een meisje. ‘ Zij zit alleen. Twee lege stoelen naast haar en een hele rij voor haar. Ze is bewust als laatste de ruimte binnen gestapt en daar gaan zitten, omdat dat wellicht de enige plek is waar ze zich veilig voelt.’

‘ Naast me zie ik een lerares fronsen. Ze wil naar het meisje toe stappen, maar ik hou haar tegen met een hand op haar arm. Dit is waar ik voor gekomen ben, wat ik wilde bewijzen. Na al die jaren is er niets veranderd.’

‘ Ik zie haar, omdat ik haar was. Haar ergens nog steeds ben. De gepeste, de getreiterde, degene die altijd alleen stond op het schoolplein tijdens de jaren dat er nog geen telefoontoestellen bestonden om je achter de verbergen.’

De vrouw die het meisje in de bibliotheek observeert keert terug naar haar eigen jeugd en vertelt hoe zij gepest werd, wat de impact daarvan is geweest en nog is.

Het is een zeer indringend verhaal, zonder pathetisch te worden, zonder opsmuk, puur zo wreed als het leven van een tiener soms kan zijn. Hoe zij als meisje de wens had om onzichtbaar te zijn; de passende titel van het boek.

De uitgever sluit af met de woorden: Ook ik was ooit Kato. Deze woorden bleven bij mij nog lang hangen.

Het boek is soepel te lezen voor jonge mensen en ouderen. Het is krachtig en niet te lang.

De les is even eenvoudig als intens: weet wat je met pesten aanricht…

Met name door de soepele en beeldende schrijfstijl, het gebruik van indringende taal en de kracht van geen woord te veel gebruiken: 5 kraaien.

Mij zie je niet van Loes den Hollander

Titel : Mij zie je niet
Auteur: Loes den Hollander
Publicatiedatum: augustus 2018
Uitgeverij: De Crime Compagnie
Recensie door Baukje
Kraaien: twee


Achterflap

IK WEET HOE DE HEL ERUITZIET
Ik ben een nabestaande.
Ik ben de moeder van een kind dat werd doodgepest.
Ik weet sinds die dag hoe de hel eruitziet en ik heb besloten om een paar mensen dezelfde ervaring te gunnen.

De cover

Een vrouw die vanuit doorzichtig plastic, je doordringend aankijkt. De gekozen kleuren doen koud en ijzig aan. De naam van de auteur in grote witte letters terwijl de titel in een kleiner lettertype, toch prominent aanwezig is door de blauwgroene kleur.

Mijn mening

Intrigerende cover. Dat is het eerste dat bij me opkomt. Ook zeker thrillerwaardig en hij past prima bij het verhaal. Ik weet niet of hij heel erg op zal vallen op de plank in de winkel maar al je hem ziet is de kans dat je het boek oppakt groot. De tekst op de achterflap zal je waarschijnlijk wel naar de kassa doen lopen.

Het verhaal

‘Ik’ is de moeder van een pubermeisje dat zelf voor de dood koos. Waarom, wordt duidelijk als Amals moeder na haar dood haar dochters dagboek leest. Amal wordt gepest en ziet geen andere uitweg meer.

‘Ik’ trekt zich terug uit haar leven en verliest veel contacten. Ook haar huwelijk is niet bestand tegen het gezamenlijke verlies van beide ouders. Wat overblijft is wraak. En daarin gaat de moeder ver.

Jeantine van Dis is een docente die sinds kort met haar man en ongebruikte babykamer en woning heeft betrokken in een slaperige stadje waar de plaatselijke Jumbo dient als de plek om bij te blijven over het wel en wee van de bewoners van het stadje.

Jeantine was al niet heel enthousiast over haar nieuwe woonplaats, maar als haar buurman Wilbert, ook nog de plaatselijke dorpstiran blijkt te zijn heeft dat invloed op haar emoties.

De kleine maar onverklaarbare voorvallen in haar woning trekken ook nog eens een stevige wissel op haar huwelijk met Jerome.

Lukt het ‘Ik’ om haar wraakgedachtes uit te voeren? En hoever wordt Jeantine daar het slachtoffer van?

Mijn mening

Nu staat Loes den Hollander bekend om haar wat afstandelijke schrijfstijl. Daar hou je van of daar hou je niet van. En soms is dat niet erg, soms is het storend. In ‘Mij zie je niet’ is het dat laatste. ‘Ik’ is al een naar personage. Door de afstandelijke manier waarop ze beschreven wordt, wordt ze alleen maar naarder. Het is voor mij onmogelijk om ook maar enige sympathie voor haar te voelen. Daarbij vind ik haar wraakgevoelens ongeloofwaardig. Ik kan me de pijn voorstellen, het verdriet en de woede, ja dat allemaal. Maar om deze te richten op mensen die niets met het pesten te maken hadden, gewoon willekeurige passanten die toevallig een raakvlak hebben met onderwijs, dat gaat me te ver.

Jeantine is een iets geloofwaardiger personage maar ook bij haar voel ik geen enkele sympathie. En dat is slechts te wijten aan de schrijfstijl van Den Hollander. Jammer, want juist Jeantine had het boek nog een beetje compassie mee kunnen geven.

Daarbij komt dat beide personages nauwelijks ontwikkeling doormaken waardoor ze vrij plat zijn. Het is slechts het maatschappelijke thema, pesten, waar dit boek zijn waarde aan verdiend. En dat had veel beter gekund.

Tel daarbij op dat de auteur, de lezer op zo’n minachtende toon regelmatig aanspreekt, dat ik eigenlijk al klaar was met het boek en me moest dwingen het uit te lezen. Het aanspreken van de lezer kan goed werken maar niet op deze toon. Die zou ik in real life ook niet accepteren. Het is grof en lomp.

Wat mooi is, in het boek, zijn de dagboekfragmenten van Amal. Je krijgt echt met het meisje te doen. Toch heb ik ook daar een punt van kritiek. Ze zijn niet passend bij een dertienjarig meisje. Daarvoor is haar toon te ouwelijk en volwassen. Pubers van dertien hebben ook nog wat kinderlijks en dat mis ik.

Het plot dan. Nee, dat is het ook niet. Als lezer mag je op het verkeerde been gezet worden en dat doet Loes goed. Alleen neigt het nu heel erg naar voorliegen en daar hou ik niet van. Het hele verhaal wordt de lezer een bepaalde kant op geduwd als we kijken naar de identiteit van ‘Ik’. En persoonlijk zou ik het daarbij gelaten hebben. Natuurlijk gaat dat ten koste van de spanning maar het geeft de auteur wel de mogelijkheid het personage mooi uit te werken en haar gedrag te verklaren. Dit boek is een psychologische thriller, daar hoeft het allemaal niet superspannend en ‘Mij zie je niet’ is dan ook nergens spannend. Juist de ontwikkeling en de motivatie van de personages zijn de peilers van dit genre. Door de twist die het plot nu maakt wordt er afbreuk gedaan aan het verhaal. Ook is het behoorlijk ongeloofwaardig. De treffende gelijkenis tussen twee gezinnen, zoals nu omschreven, in een slaperig stadje, nee, daar geloof ik niet in.

Toch ook nog een ander punt dat ik aan wil halen. Wilbert, de boze buurman. Bang van houtkachels want kankerverwekkend en al de hele familie verloren aan kanker.

De lezers van deze recensie begrijpen dat dit op deze manier speelt, als ik het zo opschrijf.

Loes schat haar lezers echter minder intelligent in. Zij herhaalt dit oeverloos. De buurvrouw, de dorpsgenoot, de wijkagent, Jeantine. Iedereen heeft het erover. Niet één keer, niet twee keer, nee, het blijft een terugkerend item.

En daar zit ook mijn teleurstelling. Een goede redactie had dit laten skippen. Ook had een goede redactie de personages meer ontwikkeling laten hebben en had het plot afgekeurd.

Maar een rondje op Facebook laat me weten dat tussen inleveren van dit manuscript en het realiseren van dit boek twee maanden zat. Normaal duurt dit proces zes tot negen maanden.

Als je als uitgeverij bepaald dat je lezer bijna twintig euro neer moet tikken voor dit boek, gun die lezer dan ook een fatsoenlijke redactie. Nu oogt het slordig en zelfs wat arrogant. Het is een Loes den Hollander dus we verkopen het toch wel. Maar daarmee doe je jezelf, als uitgever, tekort, Loes zelf, maar bovenal de lezer. Want een lezer behoor je altijd serieus te nemen.

Schrijfstijl    2

Leesplezier   2

Spanning   1

Plot   1

Originaliteit   3

2  kraaien

Baukje

Ik ken je nog van Alice Fokkelman

`Wie leest, leeft meerdere levens tegelijk.`

Manon heeft nooit iemand verteld over de jongen
 die haar jeugd gruwelijk verpestte. Maar nu lijkt het verleden haar in te halen... Vanaf de dag dat haar beste vriendin verhuist en de nieuwe buren hun intrek nemen, verandert het leven van Manon onomkeerbaar. Terwijl haar man aanpapt met de nieuwe buurvrouw, zinkt Manon dieper en dieper weg. Schuilt in buurman Wessel nog steeds de manipulator van vroeger of wordt ze geterroriseerd door waanbeelden in haar hoofd?

Ik ken je nog is een verslavende thriller vol psychologische spanning waarbij de woede, paniek en machteloosheid van de pagina's afspatten. De lezer blijft zich afvragen wie het echte slachtoffer is. 

Het boek heeft een mooie kaft en lekker dik papier waardoor het boek voor mij een luxe uitstraling heeft. Op de kaft zie je een vrouw die door een gat in het glas naar je kijkt. Maar ook als je de kaft omslaat, zie je nog een glas met een gat erin. Erg leuk en origineel.

Het verhaal gaat dus over Manon, de vrouw die als klein meisje enorm die Wessel is gepest. Dan blijkt hij ook nog eens tegenover haar te komen wonen. Tijdens het lezen kreeg ik enorm de kriebels van Manon, zeker omdat ze om het minste of geringste in huilen uitbarst. Haar slachtofferrol is overduidelijk aanwezig ( Als dat de opzet was, was het zeker gelukt) en had  echt een paar keer zoiets van : Ik bitchslap je waar je bij staat en nu ga je je volwassen gedragen!

Het verhaal zelf was niet echt spannend en de incidentjes met Wessel waren iets te warrig neergezet, waardoor ik als lezer niet echt de indruk kreeg of het nu echt expres of per ongelijk gebeurde.

Ook had het boek een beetje raar einde en met wat losse draadjes. Met het dichtslaan had ik echt zoiets van: Oke, en hoe is het nu echt gesteld tussen Jasper en de buurvrouw, hoe accuraat waren haar herinneringen nu precies en wat betekende die printjes die Manon vond. Heel jammer dat dat niet echt uitgewerkt werd.

Het verhaal loopt wel lekker vlot en voor je er erg in hebt, heb je het boek ook weer uit.

De karakters waren goed neergezet, net als de omgeving. Je krijgt een duidelijk beeld van de personen en hun omgeving. Je krijgt echt mee wat er in Manon omgaat en onder het lezen had ik een paar keer iets van : Ik zou dat anders hebben aangepakt.

Helaas is het onderwerp pesten nog steeds actueel en dit boek geeft wel goed weer wat het doet met een persoon.

Komt dit boek in mijn boekenkast?: Nee dat niet. Daarvoor vond ik het niet spannend genoeg voor.

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Als ze niet van echte thrillers houden wel.

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Ja, ik ben wel benieuwd naar haar volgend boek.

Ik geeft dit boek: 3 kraaien,