Sluipwesp van Annerieke de Vries

Titel: Sluipwesp

Auteur:Annerieke de Vries

Uitegverij: De Crime Compagnie

Publicatiedatum: September 2018

Recensie door Baukje

Waardering: 2,5 kraai

De achterflap:

Het leven buiten is onheilspellender dan binnen de muren van het mortuarium. Het onbegrensde verlangen haar kind terug te zien en het geheim van een verongelukte vriend lokken mortuariummedewerkster Maud de buitenwereld in. Is ze sterk genoeg om weer deel te nemen aan de samenleving? Durft ze de confrontatie met haar narcistische ex aan?

De cover:

Een blauwgroene cover met daarop prominent aanwezig, een grote wesp. De naam van de auteur in klein wit. De titel in grote, zwierige zwarte letters. Als extra aanbeveling een geel rondje met daarin: “Originele thriller!”

De titel heeft ook een ondertitel: “Maud vreest de dood niet … maar dat zou ze beter wel kunnen doen.”

Mijn menig:

Wel een originele cover. Groot afgebeelde insecten is niet uniek, maar het is ook niet zo dat er tientallen van in de winkel liggen. De kleuren vind ik ook mooi gekozen. Wel kan ik me voorstellen dat mensen, die een afkeer van insecten hebben, het boek laten liggen. Zo ben ik wel eens met een grote boog om een boek heengelopen, waarop prominent een soort kakkerlak stond.

Het verhaal:

Maud van Weegen werkt in een mortuarium en uitvaartcentrum. Tussen de doden voelt ze zich zo op haar gemak, dat ze boven het centrum woont. Met de overledenen heeft ze ook meer contact dan met de levende mens.

In het verleden is ze getrouwd geweest met Derek met wie ze zoontje Mees heeft. Mees woont sinds de scheiding bij zijn vader en Maud mag hem niet zien.

Het huwelijk met Derek was geen goed huwelijk. De narcistische en gewelddadige kant van hem maakte Mauds leven tot een hel. Maar zijn manipulatieve kant vervreemde haar ook van de mensen om haar heen.

Sjoerd leerde Maud kennen tijdens het overlijden van zijn vader. Maud is verliefd op de getrouwde Sjoerd. Dat hij haar ook nog eens helpt om Mees weer terug in haar leven te krijgen, maakt hem voor haar helemaal belangrijk. Als de verongelukte man in het mortuarium Sjoerd blijkt te zijn, is dat een grote slag voor Maud.

Ze komt erachter dat Sjoerd geheimen had. Ze besluit deze te ontrafelen voordat hij begraven wordt.

Mijn mening:

Annerieke heeft een mooie schrijfstijl al vind ik het regelmatig teveel mooischrijverij. En woordliefhebber dat ik ben, heb ik daar niet snel last van. Maar de metaforen en woordvondsten vind ik soms te ver gezocht, het er teveel bovenop liggen en zelfs gewoon niet mooi. Hierdoor raak ik regelmatig de draad wat kwijt, omdat ik dan afdwaal, zoekende naar wat De Vries nu bedoeld, en komt de vaart er niet echt lekker in. Toch is het ook niet zo dat ik het niets vond. Van andere woordvondsten en metaforen heb ik echt genoten. Mijn advies aan haar zou dan ook zijn meer te doseren. Soms is iets minder, meer.

Met het personage Maud heb ik wat meer moeite. Ik vind haar niet echt sympathiek en niet altijd geloofwaardig. Vooropgesteld dat ik Derek ronduit een zak vind, begrijp ik wel waarom Jeugdzorg wat afwachtend tegenover Maud staat. Haar gedrag is regelmatig wat bedenkelijk. Toch had ik vanaf het begin af aan het gevoel dat dit echter niet de bedoeling van de auteur was. Dat zij Maud neer wilde zetten als een vrouw waarvan haar ex wil doen geloven dat ze niet helemaal spoort, maar die wel prima in orde is. Wel hoopte ik dit mis te hebben en op het einde verrast te worden met de mededeling dat Maud inderdaad niet helemaal goed in haar hoofd is. Het tegendeel was echter waar en daarmee werd mijn gevoel bevestigt dat Maud niet helemaal geloofwaardig is uitgewerkt. Jammer.

Echt spannend wordt het verhaal maar één keer. Voor een psychologische thriller mag dit, echter dan moeten de personages wel kloppen. Op de cover wordt echter niet vermeld dat het een psychologische thriller is. Sowieso een gemiste kans omdat dit voor mij wel degelijk zo is, mits goed uitgewerkt.

Ook het plot was niet echt een verrassing. Het feit dat twee mensen echter hetzelfde bedenken vond ik het meest jammer. Het was sterker geweest als De Vries het plot alleen bij Maud had laten liggen en er op het einde niet ook nog een soort ‘eind goed, al goed’ draai aan had gegeven.

Ben ik dan helemaal niet enthousiast? Jawel. Overall is het geen slecht debuut. Het verhaal is in lijnen origineel, al is de setting, een mortuarium, zeker voor De Crime Compagnie, dat niet.

Ik heb het boek ook best met plezier gelezen. Annerieke heeft echt mooie en originele woordspelingen al was het nu gewoon teveel.

Het plot mag van mij meer uitgewerkt worden. Nu vond ik het te makkelijk en het feel good einde hoeft voor een thriller niet.

Personages mogen, zeker voor een psychologische thriller, beter uitgewerkt worden. Voor een thriller moet juist de spanning meer aanwezig zijn.

Dus, in potentie absoluut een succes maar er is nog wel wat werk aan de winkel.

Schrijfstijl: 3

Leesplezier: 3

Originaliteit: 3

Spanning: 1

Plot: 2

2.5 kraai

Verwacht september , deel 3

Op 12 september Nooit en te nimmer

Politieagent Jenny Aaron, die tijdens haar missie in Barcelona blind werd, staat voor een moeilijke keuze: wil ze zich weer aansluiten bij de geheime politie-elite waar ze werkte voor ze haar zicht verloor, of zijn de risico's te hoog? Dan ontvangt Jenny een bericht: haar aartsvijand heeft haar een enorm fortuin nagelaten, waarachter een ijzingwekkend geheim schuilt. Jenny moet naar Marrakesh om het mysterie op te lossen. Maar daar breekt de hel los... De relatie met haar vader, haar geloof in vriendschap en haar loyaliteit aan de geheime elite komen zwaar onder druk te staan. En zal Jenny ooit weer kunnen zien, of blijft haar wereld voor altijd donker? Nooit en te nimmer is een razendsnelle thriller van hoog niveau, met een gelaagde, intrigerende hoofdpersoon en een spannende mix van goed en kwaad.

Op 13 september De tattooverzamelaar

Wanneer Marni Mullins, een tatoeëerder uit Brighton, een gevild lichaam ontdekt, heeft de onlangs gepromoveerde inspecteur Francis Sullivan haar hulp nodig. Er loopt een seriemoordenaar rond die de tatoeages van de lichamen van zijn slachtoffers afsnijdt terwijl zij nog leven. Marni kent de tattoowereld als geen ander, maar heeft zo haar eigen redenen om de politie te wantrouwen. Ze achterhaalt de identiteit van het volgende slachtoffer, maar zal ze het aan Sullivan vertellen of gaat zij zelf achter de tattooverzamelaar aan?








Al eerder aangekondigd en schijnbaar uitgesteld, want nu komt dit boek waarschijnlijk 17 september uit

Barbara is getrouwd met haar grote liefde, de gedecoreerde held, Rafael. Ze ondervindt dat getrouwd zijn met een held niet eenvoudig is, maar scheiden van zo'n dapper iemand bijna onmogelijk. 
Als Barbara op een avond thuiskomt van haar werk, wordt ze aangevallen door een gemaskerde man. Barbara verweert zich zodanig dat de aanvaller het niet overleeft. Wie was de man? Haar ex Rafael? En was Barbara wel het doelwit?

Op 26 september Het kattenpension

'' ... Plotseling viel de deur achter haar met een klap dicht en werd de sleutel
omgedraaid. Ze had de sleutel in het slot laten zitten. Met een ruk draaide
ze zich om en ze liep verdwaasd naar de deur. Hysterisch bonsde ze erop
en schreeuwde dat ze de deur weer moesten openen. Maar de sleutel werd
niet omgedraaid. Nog harder schreeuwde ze, uitzinnig van angst. Op haar
betraande gezicht lag een geschokte uitdrukking. Het bleef stil in de hal,
alsof de deur uit zichzelf op slot was gegaan. Maar ze had het duidelijk
gehoord, iemand had de deur op slot gedraaid ...''
In deze vlot geschreven detectiveroman wordt privédetective Marit
Johansen door een van haar buurtgenoten om hulp gevraagd. Er wordt een
huisdier vermist. Door het gebrek aan werk besluit ze op het verzoek van
de ontredderde vrouw in te gaan en begint een zoektocht die gaandeweg
steeds grimmiger wordt. Een bevriende rechercheur, Dix Boeks, vertrouwt
haar toe dat er de laatste tijd met regelmaat vuilniszakken met een lugubere
inhoud uit de rivier worden gevist. Als een aantal louche individuen haar
pad kruist, dreigt een ogenschijnlijk simpele opdracht volledig uit de hand
te lopen...

Op 27 september zou Sluipwesp dan echt moeten gaan verschijnen. Ik vermeld het maar wel, zeker weten doen we het niet na enkele keren al een andere datum gezien te hebben.

Maud vreest de dood niet…
maar dat zou ze beter wel kunnen doen

Het leven buiten is onheilspellender dan binnen de muren van het mortuarium. Het onbegrensde verlangen haar kind terug te zien en het geheim van een verongelukte vriend lokken mortuariummedewerkster Maud de buitenwereld in. Is ze sterk genoeg om weer deel te nemen aan de samenleving? Durft ze de confrontatie met haar narcistische ex aan?

Discover me met Sluipwesp

Geen meisje in het water en geen vrouw die wij van de achterkant zien staan of lopen, zelfs geen eng huisje in het bos. Een omslag die anders is dan anders. Maar vind jij hem mooi? Pak je hem op als je hem ziet liggen om te weten wat er op de achterflap staat? Zet je reactie maar onder het bericht in de facebookgroep.

Op 15 augustus komt dit boek uit en hieronder lees je de achterflap:
Maud vreest de dood niet…
maar dat zou ze beter wel kunnen doen

Het leven buiten is onheilspellender dan binnen de muren van het mortuarium. Het onbegrensde verlangen haar kind terug te zien en het geheim van een verongelukte vriend lokken mortuariummedewerkster Maud de buitenwereld in. Is ze sterk genoeg om weer deel te nemen aan de samenleving? Durft ze de confrontatie met haar narcistische ex aan?

Verwacht in augustus deel 3

Op 9 augustus Ultima

Judith Ragleih's echte identiteit is verborgen onder een flink aantal lagen. Maar nu ze ingesloten is tussen de Russische maffia aan de ene kant en een corrupte Italiaanse agent aan de andere, heeft ze een kunststukje nodig om het er leven van af te brengen. Ze moet ervoor zorgen dat een vals meesterwerk bij het veilinghuis waar ze ooit assistente was verkocht wordt voor 150 miljoen pond. Dit is bijna onmogelijk zonder haar nieuwe identiteit prijs te geven, maar dat doen brengt een nog groter risico met zich mee...

Op 15 augustus Sluipwesp

Maud vreest de dood niet…
maar dat zou ze beter wel kunnen doen

Het leven buiten is onheilspellender dan binnen de muren van het mortuarium. Het onbegrensde verlangen haar kind terug te zien en het geheim van een verongelukte vriend lokken mortuariummedewerkster Maud de buitenwereld in. Is ze sterk genoeg om weer deel te nemen aan de samenleving? Durft ze de confrontatie met haar narcistische ex aan?

Op 16 augustus De laatste zomer 

Als jonge tiener brengt Gloria samen met haar moeder een zomer door op een eiland in de Zweedse archipel. Haar moeder heeft met een groep vriendinnen een vakantiekolonie opgericht, en de dorpsbewoners bekijken de vrijgevochten groep met argwaan.

Twintig jaar later keert Gloria terug naar het eiland, naar het luxe zomerhuis van de familie van haar nieuwe vriend Adam. Ze geniet van de luxe en de heerlijke zomerse weken, maar langzaam keren ook de herinneringen terug aan die laatste zomer, toen een van de jongens uit de groep zich met zijn scooter doodreed. Wanneer Gloria op een dag rond de leegstaande villa van de woongroep loopt, vindt ze daar het levenloze lichaam van een vrouw, met een sluier voor haar gezicht en een verwelkt boeket in haar handen.

Op 20 augustus een nieuwe Tony Hill

Eenzame prooi, van internationale bestsellerauteur Val McDermid, is het huiveringwekkende slot van de Tony Hill-reeks. Rechercheur Carol Jordan en forensisch psycholoog Tony Hill ontdekken algauw dat een in vlammen opgegane auto beslist geen ongeval was. Zo begint hun jacht op een schrikwekkende moordenaar. Iemand die denkt dat hij onzichtbaar, onvindbaar en ongrijpbaar is. Meer slachtoffers volgen; Carol en Tony worden meegesleurd in een duister moeras van angst en wraak.