vrijdag 8 juli 2016

9 juli 2015

´De dag dat mijn wereld veranderde´, ´Een dag om nooit te vergeten´, 'Ik ben nooit meer hetzelfde geweest', 'We herkennen Alex niet meer'. Zomaar wat clichés die ik zomaar verzin en die van toepassing zouden kunnen zijn op het afgelopen jaar.
Wat is er zo bijzonder aan 9 juli 2015, wat is er gebeurd dat zo ingrijpend is geweest?
Dit was de dag dat ik kennismaakte met columns schrijven. Mijn, licht gedramatiseerde, angst voor een ontsnapte spin - een zeer giftige spin van wel 3 meter hoog, die overigens tot op de dag van vandaag niet gevonden is - zorgde voor een hilarisch stukje. Mag ik dat zeggen? Ja dat mag ik zeggen omdat het nog steeds een van mijn favoriete columns is. Weet je niet waar ik het over heb, kijk dan via deze link naar m'n allereerste column: http://thrillerlezers.blogspot.nl/2015/07/gevaarlijke-spin-loopt-los-in-rijnsburg.html

Sinds 9 juli 2015 ben ik dan ook opgenomen in het gilde dat Thrillerlezers heet. Een warm nest van taalliefhebbers, boekenfanaten, lieve mensen en uiteraard de nodige stof om over te discussiëren. Een oude liefde is opgebloeid als nooit tevoren en heeft ervoor gezorgd dat ik sindsdien geen week gemist heb, zonder dwang en aangemoedigd door hartverwarmende reacties.

56 columns, inclusief deze: 56 verschillende onderwerpen, variërend van grappig, ontroerend, zinloos, overbodig en vraag opwerpend.
Het was me ook bijna gelukt geen enkele column op elkaar te laten lijken. Tot deze week: zoals vaker liet ik mijn persoonlijke grammaticatiran mijn ruwe versie lezen. Het was weer zo'n dag dat ik walgde van de wereld en vond dat dit gedeeld moest worden. Na een hele dag zwoegen, bijna duizend woorden te hebben verzameld, schrappen, herschrijven en spellingscontrole kreeg ik een bericht 'maar, deze column heb je toch al eens geschreven'. Argh! Dus toch. De column die je nu leest is dus niet de column die ik eerst bedacht had, snap je het nog?

Je kunt je voorstellen dat 52 verschillende columns schrijven sowieso al een uitdaging is. De ene week komt een onderwerp aangevlogen, de andere week zit je met je vingertoppen in je haar omdat er geen zinnig onderwerp te verzinnen is - elke week een column over de staat van het land is ook niet leuk om te schrijven of te lezen. Soms krijg je wat hulp van moeder natuur, en valt er een stuk te schrijven over het ontvallen van een oude held. Het gevaar van een rouwcolumnist loert dan om de hoek, maar heb ik kunnen voorkomen.

Aangezien het leven op zich niet alleen maar lollig is, zijn ook niet alle stukjes luchtig te houden. De humor is even ver te zoeken als je dagelijkse leven overhoop ligt. Je kunt een keer grappig schrijven over een spin, de volgende week trap je het beest gewoon dood en ga je door met je leven.
De staat van mijn leven zal door de kenners vast te herkennen zijn in mijn columns. Het plezier in het schrijven ook, net als de woede die er soms doorheen sijpelt (in mijn hoofd dan ieder geval).

56 columns. Ik vind het heel wat. Ik had ook niet gedacht het te redden. Soms waren er van die weken dat ik op donderdagavond om vijf voor middernacht nog zat te typen, omdat de inspiratie pas om elf uur 's avonds opkwam. Andere keren zat ik zelf hardop te grinniken voordat ik de column verstuurde naar Miriam en Ink.

Ik ben beide dames ook ontzettend dankbaar. Dankbaar dat ze me de kans geven, de ruimte geven om zonder censuur alles te zeggen, voor de aanmoedigingen die ik krijg en kritiek die ik ter harte neem. Ook de andere teamleden, lezers, likers, dislikers, het heeft me beter gemaakt in het schrijven en uit mijn schulp getrokken.
Nu verwacht je natuurlijk dat ik ga zeggen; het was leuk- het waren drie geweldige dagen. 52 weken, ik heb er genoeg van. Maar dan heb je het mis (schrok je toch even). Ik ga gewoon lekker door, of je nu wilt of niet. Als je ergens plezier in hebt, waarom dan stoppen? Toch? Nou dan.

Ik hoop jullie nog een tijdje te kunnen vermaken met mijn zin en onzin. Er staan genoeg dingen op de agenda voor nog een jaar vermaak en anders dramatiseer ik wel wat.


Columnist, ik...hahaha. Het moet toch niet gekker worden. Of zoals ik pas zei: 'Voor een introvert, heb ik best veel te zeggen.'

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen