Afgelopen
week stond hier in het teken van afkicken, want ik ben jarenlang
‘verslaafd’ geweest aan groene Anta Flu keelsnoepjes, die met
eucalyptus en menthol. Elke avond na het eten moest ik er een paar,
en soms meer dan een paar, opeten. Gemiddeld 1 zak per week ging er
doorheen en in slechte weken zelfs 2.
Nou
barsten die snoepjes van de suiker, dus kwamen zo langzamerhand de
met moeite afgeschudde kilo’s er weer aan…tot een punt waarop ik
dacht: ‘Als ik er nu niet mee stop dan moet ik straks een
kledingmaat groter gaan aanschaffen’. Dat was voor mij toch echt de
limit. Dus ik stopte cold turkey met het eten van de snoepjes. De
eerste paar avonden werd ik wat onrustig na het eten, desondanks ging
ik dan toch even in het keukenkastje kijken of er misschien nog
ergens een verdwaalde Anta Flu lag. Nee natuurlijk, want die had ik
namelijk al eerder gevonden en opgegeten. Op de gekste plekken zocht
ik naar de mentholmonsters in de groene wikkels, maar helaas…of
eigenlijk gelukkig, vond ik er niet één.
Ik
had natuurlijk heel makkelijk naar het benzinestation verderop in de
straat kunnen lopen, die is tenslotte 24 uur per dag open, maar dat
vond ik toch zwak, dus dat deed ik niet…zij het soms met moeite.
Nou heb ik het geluk dat ik een controlfreak ben en ik haat
afhankelijk zijn van iets of iemand. Zo ben ik ooit ook van de ene op
de andere dag gestopt met roken, omdat het op dat moment voor mijn
gezondheid echt beter was. Met alcohol is het gelukkig nooit zover
gekomen, dat ik daar echt van moest afkicken. Omdat ik vooral hou van
de hele sterke dranken, ben ik daarmee toch altijd wat op mijn hoede.
Drugs waren gelukkig al helemaal nooit mijn ding, ik ben er altijd
een beetje bang voor geweest. Dat heeft ook alles te maken met een
controlfreak zijn. Verder dan een paar jointjes met the good old hash
ben ik nooit gekomen.
Terug
naar de snoepjes. Voordat ik verslaafd was aan de Anta Flu’s was ik
ook al gek op pepermuntjes…met die hele grote Wilhelmina pepermunt
als favoriet. Een liefde welke ooit begonnen is toen ik als 17-jarige
leerling-apothekersassistente
stage liep bij een wat ouderwetse apotheek. Ze vulden
daar zelf nog zakjes met drop en pepermunt, om deze, in plaats van de
kant en klare zakjes, te verkopen. En wie beter dan de leerling die
deze mooie taak op haar mocht nemen. Ik kan wel zeggen dat er
minstens net zoveel pepermuntjes in mijn maag terecht kwamen dan in
de voor de verkoop bedoelde zakjes.
In
mijn leerlingentijd maakte dat ook helemaal niet uit want ik was
eerder te dun dan te dik. Tegenwoordig, inmiddels 100 jaar ouder,
maakt dat echt enorm uit of ik die suikerbommen wel of niet eet. Het
valt me zwaar om geen menthol meer te proeven, gek genoeg is dat waar
ik het meest trek in heb. Ik mis niet de zoetigheid van suiker, maar
de smaak van menthol. Ik hang nog net niet als een junk met mijn neus
boven het flesje met Chinese muntolie en ik drink ook niet alleen nog
maar pepermuntthee of brand geurkaarsjes met munt er in…want cold
turkey betekent
even helemaal afkicken van de geur en de smaak. Ik vraag me af of er
nog meer aan mentholsnoepjes verslaafde mensen zijn, misschien kunnen
we dan een Menthol Anonymus oprichten.
Dat
ik het ga volhouden is eigenlijk geen issue, want na een week zonder
Anta Flu’s ben ik al 2 kilo kwijt…nog 5 te gaan en dan zit ik
weer op het gewicht waarvan ik vond dat ik er nog 5 kilo af wilde
hebben ;-)
Fijne
week,
Ann
