Clare Mackintosch ondervraagd

Clare Mackintosh werkte jarenlang binnen de politiewereld. In 2011 begon ze als freelancejournalist en inmiddels is ze fulltime schrijver. Haar debuut Mea culpa was direct na verschijnen een grote hit in Engeland en wordt omschreven als een sensatie.

*Zou je je willen voorstellen aan de Nederlandstalige lezers met vijf eigenschappen ?

Ik ben creatief,nieuwsgierig, geïnteresseerd in mensen, verslaafd aan woorden en snel afgeleid…

*Je boeken zijn absolute psychologische thrillers. Hoe ben je op de plots gekomen ?

De inspiratiebron van mijn eerste roman, MEA CULPA, was  een waargebeurd vluchtmisdrijf toen ik politieagente was, en mijn tweede was het resultaat van een reis naar Londen, kijkend naar pendelaars op weg naar hun werk. Mijn derde roman is ook geinspireerd door een echte situatie, maar meer vertel ik er niet over want dat zou het verhaal verpesten.

Trailer Ik zie jou

*In welk personage in de boeken zit het meeste van jou ?

Er zit een beetje van mezelf in elk personage waarover ik schrijf.  In LET ME LIE, mijn recentste boek, kon ik me verplaatsen in Anna – een nieuwe moeder – maar ook in Murray, een gepensioneerde rechercheur. Hoewel ik niet  (helemaal!) zo oud ben als Murray, herinner ik me het gevoel van incompentie toen ik de politie verliet en ik denk dat ik iets van mezelf in zijn personage heb gestoken als gevolg daarvan.

*De omslagen van je boeken zijn hetzelfde voor alle vertalingen. Hebben ze dat gedaan omdat jij dat wilde ?

Elk land kiest de cover die het best bij hun markt past, en ik ben heel blij met ze allemaal geweest.

*Ik hou echt van de cover van je eerste boek. Had je een stem bij het kiezen van het beeld en de stijl ?

Ik heb een geweldig ontwerpteam  dat hard aan een cover werkt voor ze het me voorleggen met hun gedachten. Ik ben er altijd heel blij mee geweest en erg onder de indruk van hun interpretatie van het verhaal.

*Je bent 12 jaar politieagente geweest, hoe kijk je terug op die jaren ?

Ik hield van mijn carrière in de poltie en af en toe mis ik het nog steeds. Het gaf me een fantastisch oefenterrein in observatie van mensen : wanneer je het slachtoffer bent geweest van een misdaad, of je een misdaad hebt zien begaan – of zelfs als je een misdaad hebt gepleegd – zijn je emoties het meest rauw en dat is erg waadevol voor een schrijver.

*Je behaalde een diploma Frans en management, hebt gewerkt als politieagente en nu ben je een voltijdse schrijver. Wat wilde je worden als klein meisje ?

Ik wilde schrijver worden, dus dat is goed gelukt J

*Welk soort boeken lees je zelf graag ?

Ik lees graag misdaads- en psychologische thrillers, hoewel ik vind dat veel van hen erg op elkaar lijken.  Dat wissel ik af met grappige romans, of non-fictie. 

*Welk boek is jouw favoriet en waarom ? 

Rebecca, van Daphne du Maurier, is een van mijn favoriete boeken aller tijden. Het heeft een enorm gevoel van plaats dat bijdraagt aan de spanningsopbouw.

*Heb je een schrijfroutine of schrijfrituelen, en zo ja, welke zijn dat dan?

Ik luister steeds naar dezelfde afspeellijst als ik aan het schrijven ben. Het is een erg saai instrumentaal album - het soort muziek dat je in een kuuroord zou kunnen horen – en ik merk het nauwelijks nog, maar het brengt me meteen in de juiste gemoedstoestand om te schrijven.

*Wat kan jou van schrijven afleiden ?

Vrienden, mijn kinderen, twitter.

*Wat  zijn je toekomstplannen ?
  

Boeken blijven schrijven die mensen graag lezen.   

Een ander soort vragen:

 *Wat is je heimelijke genoegen  in muziek?

Ik geloof daar niet in. Je hoeft je niet te schamen om te genieten van literatuur, muziek, televisie van welke soort dan ook.  Ik hou van alle muziekgenres, afhankelijk van mijn stemming.  Als ik aan het schrijven ben kan ik niet luisteren naar iets met teksten, anders kan ik me niet concentreren op mijn eigen woorden.

*Als je een jaar op een onbewoond eiland moest verblijven, welke 3 dingen zou je meenemen ? 

De volledige werken van Shakespeare.  Ik heb een mooi boek dat ik kreeg toen ik een tiener was, met elk Shakespeare-toneelstuk (in hele kleine letters).  Dat zou me wel een tijd bezig houden.  Een

toetsenbord, zodat ik mezelf kon leren om piano te spelen. En een gigantische plak chocolade.

*Als er iemand voor de eerste keer langskomt, wat zou je dan voor hen koken ?

Ik hou van maaltijden die informaliteit en gezelligheid oproepen, dus we hebben vaak fondue of raclette of fajitas. 

*Wat maakt jou heel gelukkig ?

Schrijven. Als ik meer dan een paar dagen vrij neem, word ik zenuwachtig.

Vreemde vragen van vreemde klanten

Een Amerikaanse toerist kwam in een boekwinkel in Engeland binnen en zei dat ze iets zocht om haar geest verder te ontwikkelen. Nadat hij een paar seconden had nagedacht, vroeg de boekhandelaar: 'Heeft u Shakespeare gelezen?
'Nee', zei de toerist. 'Wie heeft het geschreven?'

Uit: Gekke dingen die klanten in boekwinkels zeggen

Whats in a name?

Shakespeare zei het al: ‘Whats in a name.’
Dat las ik vanmiddag en toen ging er zo’n lampje boven mijn hoofd branden: IK WEET WAAR MIJN VOLGENDE COLUMN OVER GAAT!
Over namen in boeken, en het drama dat daar soms bij komt kijken. Vooral als je zo dom bent als ik.

Het moeilijkste en meest vervelende deel van het schrijven is altijd mijn personages een naam geven. We hebben er allemaal één (of meer…) maar toch blijft het vreselijk. Alle namen die ik opschrijf klinken te gemaakt, of vergezocht, of passen gewoon niet. Ik trek een babynamenboek uit de kast en ga met mijn vingers langs de letters. Pas bij de K denk ik: ‘Ja! Dat is hem!’
 Ik noem hem Kai. Ja. Mooie naam, past goed bij hem, gelukkig. En het meisje noem ik Inge. Gewoon, omdat Inge mijn vriendin is en me ooit eens vroeg waarom ik nooit over een ‘Inge’ schreef. Toen het verhaal af was, en Inge toch niet helemaal zo’n leuk persoon was als mijn vriendin, besloot ik dat ik haar een andere naam zou geven. Iets dat past bij zo’n kreng.  Inge zou toch Alice worden. Ik opende woord en koos ‘Vervangen’.

Ik typte ‘Inge’ en klikte op ‘vervangen door.’ Tot zover nog niets aan de hand, maar in plaats van alles handmatig te wijzigen, dacht ik dat het sneller zou gaan om het in één keer te doen. Dus wijzigde ik in het hele boek de naam Inge naar Alice. Stúkken beter. Tot ik de dag erna mijn bestand nog eens teruglas en me realiseerde dat ik een grote fout had gemaakt.

‘Ik grijp de microfoon en begin te zAlice’
Huh?
‘Het zag er zo lekker uit dat ik me niet kon bedwAlice.’
Nou ja, wat is dit nou?
‘Hij was zo iemand die de hele dag met zijn vAlicers knakte.’

Pas dan merk je hoeveel woorden er zijn waar de naam INGE in voorkomt. Dit keer moest ik op zoek naar Alice en overal waar Alice niet hoorde, haar weer vervangen door Inge.  Sindsdien kijk ik echt wel vier keer, of een naam niet in meer woorden voorkomt, en vervang ik namen altijd handmatig. Toch blijft namen geven een van de lastigste dingen van het schrijven voor mij.

Die mooie sexy man met dat gespierde lichaam en die blauwe ogen, die kan ik geen Geert noemen. De Griek ook geen Jan, en Hetty is ook niet dat jonge meisje dat op zoek naar avontuur gaat.
Ik ken een Pieter, mijn leeftijd. En dat is toevallig een eikel. Ik noem mijn personage dus al geen Pieter, ook al is hij van mijn leeftijd, omdat in mijn hoofd Pieters eikels zijn. Maar er is vast ook wel iemand die mijn boeken leest die een Kai kent, die echt een ezel is. Zonder dat we het ons realiseren vormen we al een mening over een personage als we alleen zijn naam lezen.

Op dit moment lees ik een boek van Maya Banks. Nou en? Leuk toch? Ik hoor het je denken. Maar dat mens heet dus ‘Evangeline.’ Hoeveel moet je als auteur gezopen hebben als je je personage opzadelt met zo’n naam.  Oké, buitenlandse auteur, dus ik begrijp dat ze niet voor ‘Miranda’ of ‘Tamara’ kiest, maar er is vast wel iets beters te verzinnen dan ‘Evangeline.’ Niet alleen is het boek vreselijk, maar vanaf het begin had ik ook al een hekel aan haar, terwijl ze misschien best een leuk mens is.

En ook niet alle Tamara’s zijn van die rare, chaotische, gestoorde vrouwen trouwens 😉

Tamara Haagmans