De laatste leesmaand van 2025

 Een rare laatste leesmaand van 2025 met weinig thrillers. Ik had een ietwat dippertje en lees dan wat luchtige boeken. 

Youp van het Hek was niks aan, zeker niet als luisterboek. Wat een pedant oud grumpy mannetje is dat toch geworden.

Paulien Cornelisse met haar cavia is hilarisch en fijn vermaak.

De griezels van hiernaast was ook zo grappig en ik heb vaak zitten grinniken.

Nou ja, ga ik elk boek bespreken hier. Welnee, het was een vrij luchtige leesmaand. Vanaf nu ga ik weer wat meer thrillers lezen en ga ik proberen mijn tic van kleuren iets minder te gaan doen.

Op weer naar een dikke 100 boeken.

Ink

De afgelopen leesmaand van Ann

Voorraadpot(je)

Tot voor kort was een voorraadpot gewoon een voorraadpot. tegenwoordig heet zoiets al gauw een mason jar. Nou is het helemaal niet de bedoeling dat je ook echt iets bewaard in die mason jar, welnee. In een mason jar doe je een sapje, een smoothie of iets anders drinkbaars…ow ja en een rietje en dan ga je vreselijk interessant zitten doen met je theetje. Ook zoiets, dat tje overal achter. ‘Wil je een theetje of heb je liever een koffietje of een sapje.’ ‘Nee doe mij maar een wijntje’.

Ik snap het ook ergens wel hoor, want vroegah kon je nog zeggen: ‘Doe mij maar een glas wijn’, maar ‘Doe mij maar een mason jar wijn, thee, koffie of sap’ bekt natuurlijk voor geen meter. Tje dus…nou kan ik best veel hebben qua taal en dergelijke, maar van sommige tje woorden gaan mijn haren recht overeind staan. Vrouwtje is er zo een. Ik krijg er mep neigingen van. ‘Hoe is het met je vrouwtje?’ Grrrr. Dat vrouwtje komt je zo meteen 2 blauwe ogen meppen en dan kan je (niet meer) zien hoe het met dat vrouwtje gaat. Verder ben ik helemaal niet agressief of zo hoor…ik ben een lammetje ;-)

Ow ja, ik zou een wat las ik de afgelopen maand schrijven, maar toen viel mijn oog dus op die voorraadpot en was ik daar ineens helemaal vol van.

Gelukkig maar, want zo kom ik tenminste nog een beetje aan bladvulling, want ik las de afgelopen maand wel 1 heel boek…en ben nu bezig in zowaar nog een boek, maar dat is dan weer voor de komende maand.

Ik las De verwarde cavia van Paulien Cornelisse. Yfke en ik waren naar Paagman geweest waar Paulien werd geïnterviewd en waar je het cavia-boek kon laten signeren. Voor Yfke’s verslag van die middag klik hier: 

http://thrillerlezers.blogspot.nl/2016/05/boekenfeestje-paulien-cornelisse-bij.html 

Het is een prima boek om uit je leesdip te komen. Luchtig, grappig en soms vergeet je gewoon dat je over een cavia aan het lezen bent. Voor iedereen die ooit op een kantoor gewerkt heeft staan er herkenbare dingen in. Dit zou het ideale boek zijn om in een stripverhaalvorm te gieten. Wie weet komt dat er ooit nog wel eens van.

Op dit moment ben ik One with you van Sylvia Day aan het lezen. Het is deel 5 van de Crossfire serie. Deel 4 was alweer ruim een jaar geleden en ik moest er even inkomen waar het alweer over ging en wie iedereen ook alweer was. Volgende keer meer en dan hoop ik toch echt meer dan één boek gelezen te hebben. Ik ga in ieder geval een boek herlezen, want daarvan ga ik zowaar een recensie schrijven…

Ciao,

Ann

Inks beslommeringen rond het lezen

Hard denkend kom ik niet tot een week waar veel over te vertellen valt. Ik had geen boekenuitje, want enkele teamleden gingen naar Paulien Cornelisse, maar na een paar dagen wachtend op een uitnodiging legde ik mij er maar bij neer, niet te gaan. Sneu he.
Gelukkig mag ik de komende dagen wel weer een beetje op pad. Carina van Leeuwen presenteert haar nieuwe boek in Den Haag en bijna de hele gang gaat Paagman onveilig maken.
In de tussentijd is wel mijn kater Krelis ontmand. Niets gaat hier altijd gewoon, dus was er een balletje spoorloos en moest de hele kat opengesneden. Hij is een paar dagen goed beroerd geweest en loopt nog steeds schor schreeuwend rond.

Wat meer thuis zijn zorgt er wel voor dat je meer leest. Ik kreeg een proefdruk van de nieuwe van Chantal van Mierlo Het isolement. Geheel warrig dacht ik dat het deze week al juni was en het boek uit zou komen. Ik had hem dus snel uit en de recensie al geschreven. Maar die mag een paar weken in de kast.Die week viel ook de nieuwe van Rene Appel in de bus en daar begon ik gelijk aan. Het is weer een Appel als vanouds. Psychologische roman met doodgewone mensen die de fout in gaan.


Nu liggen twee boeken heel hard naar mij te roepen en waar ik heel erg zin in heb. En natuurlijk wacht ik op de nieuwe Carina van Leeuwen, deel drie en ik vraag me af hoe het verder gaat met hoofdpersoon Renee. Heerlijke boeken. Die gaat zodra hij binnen is trouwens voor.

Ik ga nu terwijl ik dit schrijvende ben maar eens de asperges laten zwemmen. Daarbij krieltjes in de schil, beenham, eitje en saus mmmmmm. Het leven is rot. Zeker met dit lekkere weer. Ik zat vandaag ook weer lekker in mijn tuintje in de zon te lezen en zevenblad te trekken. Kennen jullie dat? Iets wat je gratis in tientallen elke keer weer krijgt. Helaas...

Geniet van je boek(en)
Tot volgende week!
Houdoe

Boekenfeestje: Paulien Cornelisse bij Paagman Den Haag

Het is zondag 24 april en Paulien Cornelisse komt vandaag naar boekhandel Paagman (locatie FRED, Den Haag). Iedereen kent inmiddels wel haar boeken Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding en En Dan Nog Iets. Nu is er De Verwarde Cavia (kantooravonturen van een heuse cavia) en daarom wordt Paulien geïnterviewd door journalist en columnist Jean-Pierre Geelen. Ik hou van taal en ben fan van Paulien, dus dit interview wil ik niet missen.

Inmiddels ken ik de route naar Paagman FRED en omdat de inmiddels verworven ervaring leert dat vroeg komen sowieso verstandig is als je een plekje op de eerste rij wilt, ben ik op tijd vertrokken.

Er zijn nog niet heel veel mensen, zie ik zodra ik binnenkom. Terwijl ik me op een stoel aan het eind van de eerste rij nestel, stuur ik Ann een berichtje. Zij zou ook gaan vandaag, maar nu ze net een zware longontsteking heeft gehad, weet ik niet of ze komt.

Het wordt steeds drukker; iemand tikt me op mijn schouder. Hè gelukkig, daar is Ann. We praten gezellig bij tot het interview begint.

Na een korte aankondiging waarbij gevraagd wordt om de telefoons op stil te zetten (Ann gehoorzaamt en tikt ook nog even een bericht - even later vibreert mijn telefoon: Ja, ze komt vandaag ook. Ha, ha) komen Paulien en Jean-Pierre naar voren en nemen plaats aan tafel.

Jean-Pierre gooit meteen maar even in de groep dat Paulien zich niet lekker voelt; de prijs van succes, zegt hij. Paulien corrigeert: Niet zozeer de prijs van succes maar meer die van het hebben van een kind van 1 dat virussen meebrengt van de crèche.

Ondanks dat heeft ze zich hierheen weten te slepen, gesterkt door cola en rijstwafels, en constateert met enige opluchting dat er redelijk wat afstand tussen haar en de eerste rij stoelen zit. Ineens ben ik blij dat ik aan het eind van de rij ben gaan zitten.
Jean-Pierre voegt nog even toe dat hij met de minuut meer verkouden wordt – dat wordt nog wat..!

Het interview begint.

Weet iemand nog niet waar De Verwarde Cavia over gaat? Paulien legt het even uit (nu ze hier toch zit): het gaat over een cavia die op een kantoor werkt. Niemand weet wat er in dit bedrijf geproduceerd wordt, ook Paulien niet, maar ‘er is een moederconcern, een distributieafdeling en een emballage, dus er zal wel iets zijn’. Het is een echte cavia, trouwens, en een ‘zij’, want Paulien vindt de naam Cavia klinken als een vrouwennaam; was Cavia geen cavia geweest, dan had ze waarschijnlijk nog wel Cavia geheten.

Veel van wat Cavia (‘Caaf’) doet en hoe ze reageert, is gebaseerd op verwarring. Verwarring over sociale interacties, iets waar Paulien zelf ook mee bekend is, al is ze zelf assertiever dan de wat passieve Cavia. Maar ook verwarring over andere dingen.

Paulien: “Ik heb ooit over mezelf gelezen: Ze ziet eruit alsof iemand net een blinddoek van haar hoofd heeft getrokken en ze nog even moet kijken waar ze is.”

Zelf beschreef ze zich in een eerder interview met Jean-Pierre voor De Volkskrant als vogelachtig, ‘met de schouders omhoog en dat dunne nekje naar voren’. Paulien citeert Nora Ephron, die ooit gezegd schijnt te hebben dat een vrouw als ze oud wordt òf een vogel wordt, òf een muffin. Zij wordt dus een vogel.

Jean-Pierre vraagt of Paulien een lievelingspersonage heeft.
Dat verschilde heel veel per stukje.
“Ik heb heel veel plezier gehad met Ruud, die overigens oorspronkelijk Diederik heette, maar toen kwam ik een heel aardige Diederik tegen en klopte het niet meer in mijn hoofd, dus is het Ruud geworden. Wat dan weer heel jammer is voor mensen die Ruud heten, want Ruud is toch wel de lul van het boek.”
Er heeft zich ook al een Ruud aangediend: “Hij zei: Je kent me niet, maar ik heet Ruud en ik ben best aardig. Wat ik dan weer heel ontroerend vind; niet ‘heel aardig’, maar ‘best aardig’.”

Op verzoek van Jean-Pierre leest Paulien een stukje voor, het hoofdstuk Opletten. Hilariteit alom; Pauliens voorleesstem voegt echt toe aan het verhaal.

Of er zich al een tv-producent gemeld heeft, wil Jean-Pierre weten, omdat het kantoorleven vaak al het onderwerp van satire is op televisie.
Dat is nog niet gebeurd, misschien ook omdat het problematisch kan zijn dat de hoofdpersoon een cavia is. Daar had Paulien trouwens zelf al een oplossing voor bedacht, geïnspireerd door de film Anomalisa van Charlie Kaufman, waarin alleen poppen worden gebruikt. Zo zou het kunnen; allemaal mensenpoppen en één caviapop.
Een hoorspel kan ook, ‘dan heb je ook niet het probleem van die vacht’. Of een audioboek, maar wanneer dat moet gebeuren, weet Paulien nog even niet.

Waarom wil ze de term ‘roman’ trouwens zo graag vermijden?
“Dat weet ik niet precies, misschien dat ik bang ben voor de reacties van mensen die het geen roman vinden. Maar why ook eigenlijk not?
Vaak vind ik de term ‘roman’ ook wat neerslachtig makend, alsof iemand er ook heel erg voor geleden heeft, dat beeld heb ik ervan.”

Paulien heeft De Verwarde Cavia zelf uitgegeven. “Je bent uitgever geworden!” constateert Jean-Pierre.

“Alleen van mijn eigen boek, ik weet niet of je dan uitgever heet. Ik vind het wel heel leuk, een aanrader. Je kan heel veel zelf beslissen en hoeft niet te discussiëren. Ik heb goede mensen ingehuurd voor dingen die ik zelf niet kan.
Wel heb ik me gerealiseerd dat je nu zelf je boek moet aanprijzen, dus wat de uitgever normaal doet. Ik weet niet of je dat als schrijver helemaal neutraal kan doen. Dan begin ik ter afleiding maar over hoe fijn de cover aan voelt.”

De oorspronkelijke titel van Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding was Een WC-Boek Met Kwaliteit, Godverdomme. Wat zou Paulien daar nu, als uitgever, van vinden?
“Ik denk dat ik nu zou zeggen wat mijn uitgever destijds ook zei, dat je het boek daarmee in een niche plaatst waar het niet hoeft te zijn – hoe grappig de titel ook is.”

Ze denkt wel na over het uitgeven van toekomstige eigen boeken, omdat het zelf maken van een boek en het bepalen hoe het de wereld in gaat heel fijn is. Maar ze weet niet of ze de gewezen persoon zou zijn om boeken van anderen uit te geven, over het Pleistoceen, bijvoorbeeld.

“Hoewel ik nu wel meteen denk, ‘wat leuk, eigenlijk’. Het Pleistoceen WC-Boek Met Kwaliteit, Godverdomme.”

Jean-Pierre vraagt Paulien nog een stukje voor te lezen, over de bedrijfsyoga.
Naar aanleiding van dit stukje vertelt ze dat ze een mindfulness-app had, Headspace, waar ze ook weer mee gestopt is. “En nu voel ik me schuldig tegenover die app, wat een rare emotie is.”

Het is nog wat vroeg om na te denken over een volgend boek, maar Paulien wil wel kwijt dat er misschien een langer, non-fictie verhaal komt over iets wat ze zelf heeft meegemaakt.
Of er een tweede Cavia-boek komt is nog onzeker.

Het interview wordt afgesloten met vragen uit het publiek, dan is het tijd voor de signeersessie!
Ann en ik schuiven braaf aan in de rij en wanneer ik aan de beurt ben, steek ik Paulien mijn exemplaar van Cavia toe, inclusief de post-it met mijn naam.

“Yfke! Ik ken ook een Yfke, een Japanse. Yfke Wang, ken je die?” zegt Paulien. Ik moet bekennen van niet, maar dat is toch een leuk idee, dat alle Yfkes elkaar zouden kennen. Een Yfke-club? Het is een idee. Ik weet niet wat ik het leukste vind; dit gesprekje, het gesigneerde boek, of de stempel van De Verwarde Cavia!

Ann en ik sluiten de middag af met een heerlijke cappuccino in het Paagman café. Een zeer geslaagde middag – en binnenkort mag ik alweer! Zouden ze me al gaan herkennen?

Yfke Brandhout

De leesweek van Ink

Ik was de afgelopen week genoeg met boeken bezig, maar minder met het lezen van boeken zelf. Alhoewel ik wel een manuscript las wat ik echt heel goed en origineel vond. Maar ja of hij uitkomt en wanneer? Geen idee.
Ik was woensdag met medecheffie Miriam in Utrecht waar de dag van de Jonge Jury was. Jong waren ze vooral daar en je voelt je dan extra oud als je al dat gekakel hoort. Daarom is het in een bejaardenhuis zo stil en rustig. Oude mensen missen enthousiasme en vrolijkheid.
Wij gingen om Mel Wallis de Vries weer eens te zien en te spreken, want dat was alweer even geleden. Twee jaar geleden Mel voor het eerst ontmoet, ook al tijdens de Jonge Jury en vervolgens liepen we elkaar regelmatig tegen het lijf bij Manuscripta en Thrillerdagen. Aangezien het ook nu weer veel te kort was (terwijl het in theorie best dan weer lang was...bent u er nog?), afgesproken in juni met zijn drietjes een High Tea te gaan doen, zodat er rustig gekwekt kan worden. Leuk! Nu al zin in!

De dag erna kwamen drie andere teamleden Breda bezoeken. Eerst een paar uur bij mij en het werd al snel melig en heeeeeel veel kletsen. Eerst even roddelen over wat gebeurd was mbt het team (hilarisch) en daarna werden alle onderwerpen lukraak op tafel gegooid. We zouden uit eten bij Moeke, maar daar was te weinig tijd voor, dus werd het ordie de snackbar. Een mooie verspreking deed Lydia die het over eten meenemen in een bodybag had...
Daarna snel op naar het Ginneken (de kakbuurt van Breda) waar de boekpresentatie van Boven water van Linda Jansen was. Linda Jansen zit bij NAU uitgeverij, waar ooit ook Sterre Carron zat. NAU zal wel balen dat Sterre nu bij een andere uitgeverij is, want die begint steeds meer boeken te verkopen, terwijl alleen de eerste twee bij NAU zijn uitgegeven. de directeur van deze uitgeverij is een
bijzonder portret. Zij ging mij vertellen hoe het met boekhandels in Breda zat en wat voor publiek er kwam in de boekhandel waar de presentatie plaatsvond. Toen ik aangaf een ander idee te hebben, wist ik er niets van. Tuuuuurlijk...ik woon al 30 jaar in Breda... 

Nu waren we al heel erg melig, maar toen ontdekte ik het boekje Suzie Ruzie en de stinkvinger. Leuke titel en dus eens doorbladeren. Ik was eerst verbaasd en toen verbijsterd. Las ik nou echt wat ik las of had ik een verwrongen geest??? Ja dat laatste hoor ik roepen. Ik verzamelde Juul, Amanda en Lydia rondom mijn leesbankje in de kinderhoek en begon voor te lezen. Binnen de kortste keren zaten we te huilen van het lachen. Te gieren en roepend neeeee, dat staat er niet echt. Bijna het gehele boek is zo dubbelzinnig als...noem eens wat?! Ik ga het binnenkort eens opnieuw oppakken en kijken of het zonder melige bui anders is!

We hadden de schrijver van de boekpresentatie al eerder leren kennen als een geweldig leuke vrouw, dus waren we natuurlijk aanwezig. Ik zag mijn eigen burgemeester eens in levende lijve. Zonder zo'n mooie ketting, maar leuke gast. Het boek Boven water heb ik inmiddels al weer uit. Leest als een tierelier en is voor een groot publiek geschikt. Beetje (genoeg) erotiek, romantiek en spanning.
Nu ligt De cavia van Paulien Cornelisse klaar, Levend aas van Katrien van Effelterre. Ook Ibiza van Kiki van Dijk zou moeten, maar ik weet dat Lydia heel erg van dit soort boeken houdt, dus bewaar ik het boek voor haar. Aangezien we binnenkort bijna met het hele team bij Carina van Leeuwen zitten, kan ze hem mooi meenemen. Dus Lydia dan weet je het vast en kan je een beetje doorlezen met wat je al moest haha.
Het vriendinnetje komt deze week lekker veel en we gaan de nieuwe ijssalon van Breda uitproberen die beweert 48 smaken op voorraad te hebben en verse wafels... Ik ga voor een after eightbolleke. Nu al zin in.

Allemaal veel leesplezier en have fun op Koningsdag

Houdoe en bedankt
Ink