Beslommeringen van da Inkel

Dacht ik verslaafd te zijn aan boeken..Ik heb er een nieuwe verslaving bij: macarons.
Maar dan de hele goede van de patisseur (verder geen verwend kreng hoor...). Tweede pinksterdag waren we in de Rotterdamse Markthal en daar staarde een vrolijk gekleurde vitrine me tegemoet. En dan mag je niet roepen; doe ze maar allemaal, want de piepkleine ronde koekjes zijn duur. Ehm, doe maar die en die en die en ehm ook die ook nog. Blij met het zakje met goud in de trein terug en we mochten er eentje. Grote grijnzen bij beiden toen het goud zacht smolt.
Nee de rest is voor thuis. Pok, klap op de hand die het zakje in wilde kruipen. Nu wilde het geluk dat we de donderdag naar de High Tea met Paulien Cornelisse gingen. Van tevoren vroeg Iris hoe lang het geklets tot de pauze duurde en of het raar was om alleen macarons op het bordje te laden?! Nee hoor, niks gek aan...

Toen het dan pauze was, sprong er iemand naar voren. Terwijl die even daarvoor beneden ook al verwend was met een doos voor haar verjaardag van Miriam. Ach, er zijn ergere dingen.Het interview met Paulien was leuk. Cornelisse kan de boel lekker ontwrichten, dus Janneke Siebelink was af en toe even in de war na een scherpe opmerking van haar gesprekspartner.
Siebelink blijft een prettig iemand om naar te kijken. Ik ken weinig andere vrouwen die en zo mooi, slim en aardig zijn. Altijd even een gemeend praatje met iets vragen wat in eerdere gesprekken besproken is.
De dag was gestart met de verjaardatum van mijn pa die dit jaar tien jaar geleden overleed. Zijn laatste maanden toen haalden we zeer regelmatig aardbeivlaaitjes voor hem, omdat het zacht en zoet was en daarom makkelijk eetbaar. Op zijn verjaardag en de overlijdensdatum worden bij de bakker die dingen gehaald en bij de bloemist lange zonnebloemen. Altijd net even extra verdrietig die data. Maar oke om dan juist na het neerleggen van de bloemen iets vrolijks te gaan doen. In gezelschap van een paar mensen bij wie ik altijd erg op mijn gemak ben.
Afgelopen vrijdag las ik eindelijk mijn boek uit waar ik al tien dagen mee bezig was. Duidelijk: het pakte niet en ik was ook wel extra uren kwijt met het blog om dingen te regelen en zaken te bespreken met een aantal mensen.

Zaterdag een uitje naar Utrecht.De start was veelbelovend: drie verzamelden bij de Starbuck. Waar blijft de rest? Wat bleek?Twee stonden bij een andere Starbucks. Drie hadden vertraging en bleken ons voorbij gelopen te zijn naar het lunchadres. Intussen stonden wij bijna een uur inmiddels op centraal. Uiteindelijk kwam het allemaal goed! Een groot deel van het team, aangevuld met Olga Hoekstra, Diana van Hal en Jennefer Mellink (zonder Takkie) brachten wat genoeglijke uurtjes door in de Winkel van Sinkel.
Voor herhaling vatbaar...leuk gekletst en gelachen. Heerlijke middag. Met de gupkes die over waren nog even de tuin in en daarna lekker tapaatjes eten. Een van de teamleden had de taak gekregen om een leuk verslag te maken van deze dag, dus daar wachten we braaf op.

Ik heb gisteren ons leesclubboek van Joyce Spijker dichtgeslagen. In de familie is een heerlijk boek, wat mij bewees dat ook vrouwenthrillers heel gaaf kunnen zijn. Ik heb zeer genoeglijke uurtjes met Joyce mogen doorbrengen en raad het boek echt aan.
Nu heb ik mij op de hals gehaald twee manuscripten door te nemen. Juist omdat ik alles gewoon zeg wat ik raar, slecht of wat dan ook vind, word ik regelmatig gevraagd om te spuien. Maar ik moet ook nog voor donderdag Kwade zaken uitlezen en eigenlijk ook Of ik gek ben van Michael Stroink. Ik ga namelijk volgende week naar de Avond van het Spannende boek en naar de filmpremiere van Of ik gek ben. Oh ja en naar de opnames van De slimste mens. Kortom ik heb keileuke dagen voor de boeg. Drie bijzondere dingen...tijd om veel te lezen...ho maar
Maar verhalen genoeg voor volgende week te vertellen aan jullie!

Houdoe van uit het Brabantse land

Ink

Premiere Of ik gek ben

Première film Of ik gek ben

Pas geleden werd ik door Uitgeverij Meulenhoff benaderd of ik het boek van Michiel Stroink wilde lezen. De filmeditie werd uitgebracht , omdat binnenkort de film zou gaan draaien. Het regiedebuut van Frank Lammers (waar dan een paar mensen gelijk in de zaal zeiden van Oh dat is die van de Jumbo).

Een paar dagen later kwam de vraag of ik het leuk vond om samen met iemand naar de première in Eindhoven te gaan. Klonk al leuk en toen ik mij eens verdiepte in de cast  en de naam van Monique Hendricx (Carmen uit Penoza) tegen kwam, was de keuze heel erg snel gemaakt.

Waar gaat de film over?

De succesvolle kunstenaar Benjamin (sterk gespeeld door Mike Weerts, samen met Lammers initiator van de film) belandt in een tbs-kliniek. Alleen kan hij zich niets herinneren van zijn vergrijp omdat hij iets te veel geslikt, gesnoven en gezopen had. Via flashbacks begint het hem echter steeds meer te dagen. Als kijker word je meegezogen in de staat van verwarring waarin Benjamin verkeert en puzzel je mee naar wat er gebeurd moet zijn.

Vorige week toen de voorvertoning plaatsvond, waarschuwde regisseur Frank Lammers dat het geen gezellige Brabantse film is.

Na een glas champagne gingen we richting zaal , wat een soort van grote hal was, waar tegen de 1000 stoeltjes neergezet waren en het bomvol en loeiwarm werd, waren we benieuwd wat er ging komen. Mike en Frank kondigden als een vrolijk duo de film aan en vroegen om ook de titels aan het einde te lezen, want dat waren toch allemaal mensen die meegeholpen hadden.

Vervolgens keken we naar een film waarin ijzersterk geacteerd werd, hoofdrolspeler Mike Weerts is echt weergaloos in deze Of ik gek ben, waar je flink in de war werd gemaakt, maar ook geschokt naar sommige beelden zat te kijken. Ik ben geen watje wat snel niet tegen schokkende beelden kan, maar in de film vindt extreem geweld en verkrachtingen plaats. Vol in beeld gebracht. Soms keek ik echt even weg. Ook na afloop van de film was ik volkomen verward of ik de laatste tien minuten goed begreep. Pratend met een aantal medekijkers, was niet iedereen overtuigd van dezelfde bedoeling. Op zich nooit erg, want dan heeft de film extra verwarring gezaaid.

Een medewerker van Thrillzone vertelde dat het boek echt hele andere twists had. Zo is in de film de directeur van de TBS kliniek opeens een vrouw. Gelukkig voor mij wel, anders had Monique Hendricx er helemaal niet ingespeeld. Tijdens de duur van de film werd ik steeds van dingen die anders waren op de hoogte gebracht

We moesten even, alle 1000, ons stoeltje aan de kant brengen, zodat het feest kon gaan losbarsten met rappers, dj enzovoort. Opdringerig zoals ik altijd ben, wrong ik mij tussen alle persfotografen en schoot ook even wat fotootjes van de cast. Je moet natuurlijk wel je stukje opvrolijken met foto’s…En dan sta je tussen mensen met grote camera’s en heb ik toch ook mijn pica’s.

Als iedereen de feestzaal indruppelt, stap ik op Monique Hendricx af. Ja, als ik haar dan zo leuk vind, moet ik toch minimaal even een praatje maken. Wat kan er hoogstens gebeuren? Dat ze niet wil praten?  Ze ziet er vriendelijk en blij genoeg uit dus hoppaaa. Hoiiiiiii! En ze is dus gewoon keivriendelijk. Intussen loopt mister Kyteman himself voorbij en ik draai zijn muziek zeer regelmatig dus hoppaaaaaa… Hoiiiiiii.

Kyteman heeft de soundtrack verzorgd voor Of ik gek ben. En ik vind het leuk hem gesproken te hebben. En dan is het wel weer genoeg starfucking geweest en tijd voor een borrel. 

Vinden de meeste film premières plaats in Amsterdam en nu bij uitzondering in het Brabantse. Lammers heeft dan ook een worstebroodjeskraam laten neer zetten waar verse broodjes gebakken worden en ze kunnen niet aangesleept worden.

Daar er iemand om 6.30 de volgende dag op moest staan, werd het de hoogste tijd het Klokgebouw te Eindhoven te verlaten om een uur terug te gaan rijden.

Leuk eens meegemaakt te hebben zo’n film première.