Ma - Hugo Borst

Alzheimer is een struikrover; zeg ik. Een nietsontziende struikrover. Eerst pakt hij alle nieuwe dingen van je af, daarna de ouwe.

Ma is een boek geschreven door Hugo Borst, hij heeft zijn columns verzameld in dit boek. Zijn columns, welke in het Algemeen Dagblad verschenen over zijn moeder, wie getroffen is door de doodsoorzaak nummer 1: Alzheimer.

Ma is een eerbetoon aan de moeder van de auteur. Ooit was zij een stralende, schrandere vrouw met een filmsterrengebit, vooruitstrevend, altijd onberispelijk verzorgd, en zielsgelukkig met haar echtgenoot.

Vader en moeder Borst, Rotterdammers, leerden elkaar tijdens de oorlog kennen en zijn sindsdien onafscheidelijk geweest tot vader Borst kwam te overlijden. En ja, soms is ma dat vergeten.

Het verhaal van het verleden en het heden loopt mooi in elkaar over. En natuurlijk is het tragisch, maar op emotioneel gebied houdt de schrijver zich op de vlakte, al ligt het verdriet als dauw over de pagina's. Hij schrijft met warmte, niet met melodrama over de manier waarop hij en zijn broer, met de respectievelijke echtgenotes, de zorg voor Ma op zich nemen, zo lang als het gaat. (Bron: www.nu.nl)

Mijn mening:

Dit boek raakt me op meerdere vlakken, het heeft zoveel herkenbaarheid, zoveel mixed emotions, en zoveel gevoel. Hugo Borst schrijft op zo’n herkenbare dierbare manier over zijn moeder, over de zorgen maar ook over de mooie momenten die hij nog heeft met zijn moeder.

Helaas is mijn vader ook getroffen door een soort van dementie, dit is helaas in een paar maanden tijd van wat kenmerken van Alzheimer naar een delier en in één nacht tijd totale desoriëntatie en hallucinaties gegaan. Totaal niet te bevatten. Maar de momenten die Hugo beschrijft vanaf de opname van zijn moeder in het Verpleeghuis zijn zo herkenbaar dat de tranen me over de wangen lopen, en ik mee voel met zijn verhaal. Ook herken je de stappen die de familie heeft moeten nemen in het ziekteproces van mevrouw Borst, en waar je tegenaan loopt als mantelzorgers en familie zijnde.

Hoe mooi en dierbaar heeft hij verwoord hoe het voelt, waar je tegenaan loopt en wat het met jezelf doet. Nee inderdaad, er is geen schuldgevoel, maar meer een gevoel van volledig controleverlies, en niet te bevatten verlies.

Shit. Het sentiment gaat met me aan de haal. Ik ben nog niet eens helemaal wees en ik sta met ma`s spullen in mijn hand.

Je maakt als lezer het hele proces mee van beginnende klachten, naar opname in het Verpleeghuis en hoe erg dat is voor de dementerende en hoe confronterend voor de mantelzorgers. Maar ook leef je mee met de herinneringen die loskomen tijdens dit hele proces. Ik merk zelf ook dat je, doordat het heden niet meer relevant is en het verleden juist meer op de voorgrond treedt, je dingen herbeleeft en je je meer herinnert van vroeger. Het opruimen van het ouderlijk huis gaat gepaard met een rouwproces. Elke keer kom je een stapje dichter bij de dood.

De schrijfstijl van Borst staat mij enorm aan en gelukkig is er ook nog een vorm van humor in te vinden, want de humor om de grappige momenten die je meemaakt overschaduwen soms het verdriet en maakt het dragelijk. Al lees je ook dat de momenten zich elkaar afwisselen: zo merk je dat je geniet, zo merk je dat er zoveel emoties loskomen dat je ze bijna niet kan behappen. Hugo schrijft dit zo puur, zo duidelijk en herkenbaar, dat het me raakt.

Ik beschouw het als sympathieke symboliek voor mijn moeders ziekte.. Het is eerder komisch dan tragisch.

Ook staan er foto`s in het boek .. mooie plaatjes van dierbare herinneringen, heel raar maar ook deze plaatjes worden meer en meer belangrijk je bent je steeds meer bewust van het verlies.

Wat is Ma een enorm mooie bundeling van columns vol emoties, een lach en een traan wisselen elkaar af. Met de puurheid en de echtheid welke Hugo Borst beschrijft voel je de liefde voor zijn moeder. De band die er is tussen een moeder en haar kind en wat er gebeurt als die band verandert, dat je als kind moet zorgen voor je ouder. Dat je je ouder ziet veranderen: van de persoon waar je je hele leven tegenop hebt gekeken naar een persoon welke afhankelijk wordt van jou, zich optrekt aan jou, waarbij de rem eraf is, de emoties vooraan staan en in niets meer lijkt op jouw voorbeeld en jouw held. Maar wel degene is waar je zoveel van houdt en waar je alles voor doet.

Het raakt me, maar het helpt me ook. Hugo, bedankt dat we mogen delen in jouw leven, jouw gevoelens en ervaringen.

Moon

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Gangster Anders en zijn vrienden (en een enkele vijand) - Jonas Jonasson

Cover:

Een eenvoudig uitziende cover die mij zeer aanspreekt: het zwarte met fel gekleurde letters en een eenvoudige tekening van de drie hoofdpersonen die naar een kerk kijken.

Achterflap:

Gangster Anders, Johanna, Per: Een illuster drietal verovert de wereld! Gangster Anders, vers uit de gevangenis; de pastor Johanna, recent uit haar kerk gezet; en Per, receptionist in het hotel waar ze verblijven, kleinzoon van een geruïneerde miljonair. Een snood plan smeden ze: Anders moet goedbetaalde vuile klusjes gaan opknappen voor de Zweedse onderwereld, de pastor en de receptionist worden zijn strategische partners. Gaandeweg blijkt Gangster Anders maar matig geschikt voor de job en dan begint hij zich op een dag in de Bijbel te verdiepen. Hij besluit een kerk te stichten, de Kerk van Anders, met als motto: geven is beter dan nemen. Daar zijn Johanna en Per het maar half mee eens. Met inmiddels de halve onderwereld achter zich aan moeten zij als de bliksem een nieuw, lucratief plan verzinnen ... 

Mening:

Een absurdistisch boek blijkt het al snel bij de start te zijn. Zo noemt de schrijver opeens zijn eigen naam als voorbeeld van een vervreemdende naam die wel simpel over zou kunnen komen.

Het boek overdondert je doordat je elke keer iets hebt van lees ik dat nu goed? De volkomen idiote hoofdfiguren: een predikant, die uit de kerk gezet werd en twee bijbels naar haar hoofd meekreeg, een receptionist Per Persson die in het begin zich bangig en op de achtergrond houdt en werkt in een derderangs hotel Meeroever (dat geen meer voor zich heeft en niet op een oever staat, maar het krot moest een naam hebben) en natuurlijk Gangster Anders die een groot deel van zijn leven vast zat door elke keer bij vrijkomen gelijk weer iemand te vermoorden. Zonder dat hij dat wilde eigenlijk, maar door drank bijvoorbeeld een bijl in een drugsdealer joeg.

De drie starten een bedrijf waar Gangster Anders klussen opknapt voor de onderwereld. Zo breekt hij armen als men zijn auto niet betaalt. Gangster Anders wordt een groot succes, maar raakt zelf opeens in Den Here.

Waarbij hij de tekst uit de bijbel, waar men wijn drinkt bij het laatste Avondmaal, graag ter harte neemt en elke dag liters wijn gaat drinken. Ook gaat hij opeens het geld, verdiend met zijn criminele activiteiten uitdelen en wil hij geen misdaden meer plegen. Zorgen dus voor de receptionist en de predikant. Maar door het uitdelen van het geld en het roepen van wat stichtelijke woorden, gaat men Gangster Anders bijna als een heilige behandelen.

Dan wordt het tijd een eigen kerk te starten, om toch geld te blijven verdienen. Anders is niet bepaald de snuggerste persoon en bedenkt zijn eigen uitleg van dingen. Wat handig is voor de pastor en de receptionist, om zo wat meer sturing hun kant op te geven.

De schrijver heeft een simpele manier van het verhaal opschrijven. Niks geen lange zinnen. Maar hopla, to the point. Je gaat daardoor razendsnel door het verhaal. Alhoewel de racebaan over de helft begint te haperen. Veel lach en glimlach je bij het verhaal, maar op een gegeven moment is het wel even genoeg al die grappen en grollen. Maar dat heeft met mijzelf te maken. Als ik het dan even weg leg en later weer doorga, heb ik weer net zoveel plezier als bij de start.

De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween, het eerste boek van deze schrijver is door velen gelezen en van genoten. Dit boek is net zo genieten voor die lezers. Het is dezelfde stijl en manier van schrijven en beschrijven.

Een originele schrijver die je elke keer weer verrast in dit boek.

Vier sterren.

Plot: 4

Originaliteit: 5

Leesplezier: 4,5

Schrijfstijl: 4,5

Psychologische ontwikkeling: 2

Ink.

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!
Via bovenstaande link help je Thrillerlezers

Voor meer info over het boek en de schrijver kan je via onderstaande link:

http://meridiaanuitgevers.nl/lp/gangsteranders/

Zweedse laarzen - Henning Mankell

Het boek beschrijft het afgelopen jaar van hoofdpersoon Fredrik Welin. Het verhaal start met het opbranden van zijn huis. Het huis waar zijn voorouders ook altijd gewoond hebben.
Op het tijdstip van de brand ligt hij net te slapen, maar gelukkig wordt hij tijdig wakker en kan nog net op tijd ontsnappen. Het enige wat hij nog snel mee kan nemen is een paar laarzen tenminste dat lijkt zo, maar later blijkt dat het twee halve paren zijn, namelijk twee linker laarzen. Hij snapt dan ook waarom de ene laars zo moeizaam aanging. 

Die laarzen vormen één van de rode draden in het boek. Als hij nieuwe wil kopen blijkt dit namelijk niet zo makkelijk te zijn als het in eerste instantie lijkt.
Enkele andere rode draden zijn: Het leven van zijn grootouders. Zijn liefde voor vrouwen, waaraan hij zich nooit lang kon binden. Zijn dochter, van wiens bestaan hij pas enkele jaren weet heeft. Het leven in het Scherengebied en natuurlijk de oorzaak van de brand.

Het boek is eigenlijk een terugblik op het leven van een man die zich ouder begint te voelen en die aanvoelt dat hij geen tientallen jaren meer te gaan heeft. Het is ook het laatste boek wat Henning Mankell voor zijn dood in oktober 2015 schreef. 

Zweeds laarzen is een vervolg op Italiaanse schoenen, maar is wel zelfstandig te lezen.

Het boek leest heerlijk weg. Mankell was ook in dit boek weer een meester in het beschrijven van de omgeving waarin het boek zich afspeelt. De personages komen in je hoofd tot leven en zijn uitermate goed beschreven.

Nu en dan worden de herhalingen van de thema's wel eens wat saaier, maar gelijk daarna boeit het weer helemaal.

Ondanks dat het een roman is zit er toch spanning in. Hoe ontstond de brand?

Een goed geschreven boek. Een mooie afsluiter van het oeuvre van Henning Mankell.

Het boek is een echte aanrader en krijgt van mij 4 sterren.

Renée Snijder

Mannen: de waarheid door Jan Heemskerk en Marcel Langedijk

Waarom vragen mannen nooit de weg? Zijn mannen ijdel? Waarom appen mannen nooit terug? Waarom kunnen mannen maar een ding tegelijk? Eindelijk: het eerlijke antwoord op alle vragen waar elke vrouw al jaren mee rondloopt. Eindelijk inzicht in de manier van denken en handelen die mannen al sinds mensenheugenis zo krachtig, innovatief, succesvol en onuitstaanbaar maakt.


Ach, hoeveel discussies voer je met vriendinnen over dat vreemde soort: De Man?
Die niet weet hoe een wasmachine werkt, maar wel de hele auto uit elkaar haalt.
Die altijd met zijn allen rond de bbq staat maar de keuken niet kan vinden. Die een vrouw zoekt die op zijn moeder lijkt. Die applaus moet als hij wat gedaan heeft in huis, die een middagje oppast op zijn kinderen als jij een middag weggaat enz enz.
Ik snap juist vrouwen niet dat zij, vaak naast hun eigen baan, alles lijken te doen: het hele huishouden, alles met de kinderen (tandarts, school, verjaardagen vriendjes), hun eigen kadootjes kopen voor kerst en verjaardag en dan ook nog met de benen wijd gaan als het mannetje wil en jij eigenlijk geen zin hebt.
Waaaaaarom?
Er is iets faliekant ooit mis gegaan: vroeger zorgden mannen voor het inkomen en wij voor het huishouden. Nee wij gaan ook werken en doen nog alles.
Schapen zijn het die vrouwen..
Maar dit boekje zegt de oplossingen te hebben. In een quasi grappige direct aansprekende manier geven de twee heren die het boekje bij elkaar schraapten antwoorden op vragen als waarom elke man vreemdgaat, 1 ding tegelijk kan, altijd door blijft rijden al weet de hele auto inclusie hij zelf dat hij verkeerd reed.
De eerste geven mij nog een lach of glimlach. Dan gaat het eentonige toontje vervelen tot zelfs irriteren steeds verder lezend. Tussendoor krijg je sekstips als dat je niet moet faken, vaker moet willen, het iniatief moet nemen om het leuker te gaan krijgen.
M.a.w vrouwen: doe eens naast wat je allemaal al doet eens beter je best! Dit boekje zal beter gelezen worden door mannen in de kroeg met elkaar dan kunnen ze brullend op de tafel slaan met een vuist en een tiende bier bestellen. En volgzame vrouwtjes kunnen dan snappen hoe het mannetje inelkaar zit...
Voor elk zelf nadenkende vrouw die niet bang op haar 30e is om over te gaan blijven: begin er niet aan.
Aan dit boekje. Oppervlakkig, ongrappig,te simpel en dan ook ongoed ;)

Ink

De jongen op de berg - John Boyne

De cover:

Niet heel bijzonder. Een beetje saai zelfs, maar doordat ik de schrijver erg goed vind toch gelijk de achterflap lezen en ja hoor dit is echt een boek voor mij denk ik. Geen thriller, maar dit is naast thrillers echt een onderwerp waar ik graag en veel over lees.

De achterflap:

Pierrot wordt opgenomen in Hitlers buitenhuis, maar wordt gedwongen zijn afkomst te verraden.

Als de zevenjarige Pierrot zijn beide ouders verliest, moet hij zijn huis in Parijs verlaten om een nieuw leven te beginnen bij zijn Duitse tante Beatrix. Zij is huishoudster bij rijke mensen die boven op een berg wonen, ergens in Duitsland. 

Maar het zijn geen gewone tijden: Pierrot leeft in 1935 en de Tweede Wereldoorlog nadert met rasse schreden. Evenmin is het huis op de berg een gewoon huis; het is Berghof, het adelaarsnest waar Hitler zich regelmatig terugtrekt. Pierrot maakt al snel deel uit van Hilters wereld. Een gevaarlijke wereld waarin terreur, geheimen en verraad aan de orde van de dag zijn. Is ontsnapping nog mogelijk?

Het verhaal:

Het is 1936 en Pierrot woont alleen met zijn moeder redelijk gelukkig in Parijs. Zijn vader is 3 jaar daarvoor overleden. Zijn beste vriend Anshell Bronstein woonde onder hem met zijn moeder en ze waren bijna als broers, ondanks dat Anshell doof is. Ze hebben samen een gebarentaal ontwikkeld die alleen zij snappen. Als de moeder van Pierrot overlijdt aan tbc woont Pierrot tijdelijk bij Anshell en zijn moeder, maar omdat hij niet Joods is kan hij daar niet blijven en gaat hij naar een weeshuis in Orléans.

Na een aantal maanden ontvangt hij een brief van de zuster van zijn vader dat hij bij haar kan komen wonen en onderneemt hij de 10 uur durende treinreis naar Duitsland.

Zijn tante werkt als huishoudster in "het huis op de berg" en meneer heeft toestemming gegeven om Pierrot daar te laten wonen. Tante Beatrix denkt Pierrot een veilig huis te kunnen bieden ver weg van aankomende oorlog en noemt hem vanaf dag 1 Pieter wat meer Duits klinkt. Ook raadt ze hem aan in huis nooit over Anshell te praten. Pierrot snapt het niet zo goed maar doet wat zijn tante vraagt. Er blijft wel een brievenwisseling tussen de twee jongens maar die worden ondertekend met hun speciale tekens in plaats van met hun naam.

Ondanks dat Pierrot de opdracht heeft bij meneer uit de buurt te blijven, gebeurt het toch dat na verloop van tijd  Pierrot meer en meer tijd door brengt met "meneer" . Die niemand anders dan Adolf Hitler blijkt te zijn. En dan begint de indoctrinatie! En hoe Beatrix ook haar best doet, Pierrot komt meer en meer in de ban van de ideologie van Hitler. Met alle gevolgen van dien.

Mijn mening:

Beeldend en sfeervol geschreven zoals je gewend ben van John Boyne. De details en de onderhuidse spanningen, maar ook het verdriet voel je onder het lezen.

Pierrot, een lief en onschuldig jongetje van net 7 zie je langzaam aan veranderen in een klein kopietje van Hitler. Pierrots zoektocht naar aandacht, naar het "iemand zijn" vooral als hij wat ouder wordt is pakkend verwoord en geeft me soms echt kippenvel.

Het absolute geloof in dat wat Hitler zegt waarheid is, doordat hij dat op heel jonge leeftijd ook al van zijn vader hoorde, is zo geloofwaardig gebracht dat je medelijden krijgt met hem, maar ook met zijn tante die het allemaal zo goed bedoelt.

Je voelt Pierrots innerlijke strijd. Want aan wie moet hij loyaal zijn??

De angst als hij er achter komt waar hij deel van is geweest, de strijd om het te vergeten en uiteindelijk de hereniging met Anshell en het vertellen van zijn verhaal is geloofwaardig en klopt gewoon helemaal.

Ik had echt het hele boek het gevoel als of ik naast Pierrot liep. En dat heb ik niet gauw.

Op alle fronten 4 sterren 

Corina Nieuwenhuis

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com

Claudia Biegel met Verbrande levens

Verbrande levens – Claudia Biegel

In oktober 2005 kwamen bij een brand in het cellencomplex op Schiphol-Oost elf migranten om het leven. Ze waren daar opgesloten in afwachting van hun uitzetting uit Nederland en zaten als ratten in de val. Met die gruwelijke gebeurtenis in haar achterhoofd, schreef Claudia Biegel Verbrande levens.

Elk van de elf verhalen – door Claudia treffend flitsromans genoemd - is telkens opgedragen aan één van de slachtoffers. De basis wordt steeds gevormd door de combinatie van geslacht en land van herkomst, maar de verhalen zelf zijn fictief.  De kracht van de flitsromans zit hem in het feit dat er steeds een kijkje gegeven wordt in situaties in de betreffende landen die uiteindelijk tot een vlucht leiden. Vluchtelingen zijn ineens geen groot getal meer, maar mensen met een gezicht en een leven dat lange tijd zo loopt als dat van de lezer, totdat ...

Het boek verhaalt over onderdrukking, geweld, armoede, uitzichtloosheid, discriminatie en al die andere zaken die een huis niet langer tot een thuis maken. Claudia is erin geslaagd om deze heftige problematiek in mooie verhaallijnen te vervatten. Naarmate het boek vordert, begin ik me steeds meer te beseffen dat ik een bevoorrecht mens ben om in Nederland geboren te zijn. Maar ook dringt het besef tot me door, dat ik ook gevlucht zou zijn wanneer ik in de schoenen van de hoofdpersonen zou hebben gestaan.

Verbrande levens is in meerdere opzichten een verrijking van mijn boekenkast. Zowel de vormgeving – hardcover met leeslint – als de verhalen zijn pareltjes. Ergens las ik eerder een uitspraak over vluchtelingen en ik sluit me daar na lezing van de elf flitsromans van harte bij aan:

Ieder mens is op zoek naar geluk, maar we nemen het slechts een beperkt aantal kwalijk.

Claudia Biegel schenkt haar royalties volledig aan VluchtelingenWerk Nederland en de uitgever – het Leidschendamse LetterRijn – zal dat bedrag verdubbelen.

Nooit meer regen - Carla de Jong

De cover

Met Nooit meer regen keert Carla de Jong weer terug naar de oorsprong, de psychologische roman. Hiervoor schreef ze In Retraite en Serpent. De cover heeft iets mysterieus: een vrouw met een grote roze hoed waardoor je haar gezicht niet kunt zien. Het heeft iets onaantastbaars, iets geheimzinnigs. Waarom mogen we het gezicht niet zien? Welke uitdrukking heeft het gezicht? Allerlei vragen spoken door mijn hoofd. Dit was ook wat me aansprak om het boek te gaan lezen.

Het verhaal

‘Ik bel u om een afspraak te maken voor de afwikkeling van het testament van uw moeder, mevrouw Jeanne Dufour.’

Naast Nathan van Hall zijn ook zijn stiefvader Matteo, zijn vader Callum, zijn halfzus Olivia en tante begunstigden van het testament van Jeanne Dufour, die is overleden nadat ze de ziekte ALS niet kon overwinnen. Met het openen van het testament komen ook de geheimen boven. Kan Nathan het aan dat de deksel van het pijnreservoir steeds vaker wordt opgewipt?

Wanneer Callum van Hall, de vader van Nathan en Olivia, plotseling verdwijnt, denkt Nathan al gauw dat het te maken heeft met de brief die hij heeft ontvangen via de notaris van zijn ex-vrouw. Een verhaal over echte liefde en hoe iedereen verschillend omgaat met het verdriet en de geheimen uit het verleden.

Mijn mening

‘Ik heb jullie een half jaar gegeven om te treuren. Die tijd is voorbij. Laat mij los en hou elkaar vast.’

Weer eens een roman tussen de thrillers door, altijd even wennen maar ik heb zeker geen moeite om in het boek van Carla te komen. Het pakt me gelijk, de schrijfwijze en toch ook het vage wat ik in de thrillers ook vaak zo fijn vind zit ook in Nooit meer regen.

Het boek pakt me als een trein, ik stap in en reis mee in de wereld van verdriet, liefde en jaloezie. Je proeft uit de zinnen de jaloezie van de echtgenoot en ex-echtgenoot van Jeanne Dufour en merkt dat het rouwproces nog in volle gang is bij de heren.

Mijn aandacht is getrokken en het houd me tot het laatste hoofdstuk bezig. Wat is er gebeurd? Wat stond er in de brief die Jeanne aan Callum schreef? De personages zijn zo beschreven dat je wel van ze moet genieten en doordat je zo meeleeft voel je gewoon de pijn. De onderliggende boodschap, de strijd tegen ALS ontroert me en maakt het boek enorm actueel en origineel.

De kracht van een moeder, vrouw, die weliswaar overleden is, maar na haar dood nog steeds zoveel kracht blijkt te bezitten dat ze zelfs na zes maanden nadat ze overleden is de regie nog in handen heeft, dat ontroert mij en zet me ook aan het denken; wat kan liefde een kracht geven!

Ik heb genoten van het eerste tot het laatste woord van Nooit meer regen en ben dankbaar dat ik het boek vooruit mocht lezen, want met dit boek heeft Carla de Jong er een fan bij, de manier van schrijven, de diepgang en de actualiteit raken me en ik zal dan ook haar eerdere boeken gauw gaan lezen.

Moon 

Drijfzand van Henning Mankell

Henning Mankells boeken staan op een van de mooiste plekken in mijn enorme boekenkast. Natuurlijk al de boeken uit de Wallanderreeks, maar ook een flink aantal andere boeken van hem. Ik ben een echte fan van deze schrijver. Las de Wallanderreeks helaas al voor ik op het idee kwam voor dit thrillerlezersblog, dus recensies ontbreken. Ze zouden stuk voor stuk enthousiast zijn. Daar het 24 oktober Henning Mankelldag is, heb ik twee teamleden aan het lezen gezet van deze schrijver.

Tot mijn verbazing ontdekte ik dat er best nog veel mensen zijn die de Wallanderreeks niet gelezen hebben. Als je van boeken houdt die prachtig geschreven zijn, met maatschappijkritische onderwerpen en een zeer intrigerend hoofdpersoon, maar waar niet vette actie inzit (wat juist ook zo lekker kan zijn), zou ik er toch eens aan gaan beginnen. uitgeverij De Geus brengt momenteel zijn boeken in een nieuwe uitvoering uit. Henning Mankell is namelijk onlangs 5 oktober overleden.

Ik las zijn boek Drijfzand. Een zeer indringend en mooi boek waarin Mankell verteld hoe hij zijn eigen leven heeft geleefd en voortgaat met leven op het moment dat hij schreef. Even slikken want als ik dit boek dus lees, heeft hij de strijd tegen kanker verloren. De diagnose kreeg hij januari 2015

Natuurlijk gaat het over hoe hij leeft met deze ziekte, maar er is nog zo veel meer in dit boek. Hij zegt zelf dat het boek gaat over levensvreugde, welke hij vond toen hij erin slaagde zich te bevrijden uit het drijfzand dat hem dreigde op te slokken.

Laat je alsjeblieft niet afschrikken door de woorden als kankeren doodgaan. Het boek gaat niet over het zelfmedelijden wat iemand zou kunnen hebben (en wat ook terecht was geweest trouwens). Deze mooie man laat zoveel kanten van zich zelf zien.

Hij laat je door het lezen van dit boek na denken over zo vele belangrijke maatschappelijke zaken. Wat laten wij eigenlijk na aan de volgende generaties? We weten hoe slecht bijvoorbeeld kernenergie is: probleem voor de mensen na ons welke rotzooi we maken/opwekken? Wie dan leeft, die dan zorgt? Hoe zullen ze in de toekomst terug kijken op onze tijd waarin we zoveel wisten en niks deden. Wat deed hij zelf, wat is hetgeen wat hij gaat na laten?  

De stijl van Mankell is in al zijn boeken prachtig, dus ook hier. Wat een mooi, ontroerend en intrigerend boek ligt er nu dichtgeslagen voor mij. Open en eerlijk verhaalde hij hierin over zijn leven met al zijn onzekerheden en zijn kwetsbaarheid.

De laatste bladzijde voor de epiloog in het boek:
"Er is een adempauze ontstaan", zegt de arts Er zijn tumoren geslonken en anderen helemaal verdwenen. "Maar dit betekent uiteraard nog niet dat je bent genezen. Er is een adempauze ontstaan. En een adempauze kan heel lang duren."

"In die adempauze leef ik nu. Af en toe denk ik aan de ziekte, aan de dood, aan hetf eit dat er bij kankerziekten geen garanties bestaan.

Copyright Cato Lein

Maar voor alles leef ik in afwachting van nieuwe momenten van geluk. Plezierige momenten waarin ik zelf dingen maak of zie wat anderen gedaan hebben, en niemand zal mij die kunnen ontnemen.
Momenten die gaan komen. Momenten die moeten komen, wil het leven voor mij van waarde zijn."
Hij heeft tot 5 oktober doorgeleefd zonder zich op te sluiten en zich alleen maar af te vragen waarom hem dit overkwam. Hij heeft zo veel mogelijk momenten opgezocht.

Een prachtig schrijver is niet meer, maar wat was het een mooie man die helaas geen nieuw werk meer zal gaan maken.. Laten we in zijn werk wat wel bestaat de levenskwesties tot ons door laten dringen en ons laten beslissen of we iets willen doen of afwachten. Laat ons leven ook van waarde zijn voor ons zelf en voor anderen.
Mocht je zijn werk wel al kennen, dan is dit een mooi boek om de man verder te leren kennen. Is Henning Mankell je nog onbekend, pak eens een boek en leer hem kennen.

Wat ik nooit eerder heb gezegd - Celeste Ng

Titel: Wat ik nooit eerder heb gezegd

Auteur: Celeste NG

Vertaler: Saskia Peterzon-Kotte 

Uitgever: A.W Bruna 

222 pagina's

Verschenen: Juni 2015

Recensie door Lydia Buist

---

Juni 1977. In het universiteitsstadje Middlewood ontdekt de familie Lee dat hun dochter verdwenen is. Een paar dagen later wordt het lichaam van de zestienjarige Lydia uit het meer gevist.

Verteerd door schuldgevoelens slaat haar vader een roekeloze weg in die hem zijn huwelijk kan kosten. Haar moeder Marilyn is gebroken, maar vastbesloten om een dader te vinden - tegen elke prijs. Lydia's broer is er zeker van dat hun getroebleerde buurjongen Jack iets te maken heeft met het drama.

Maar het is de jongste in de familie, Hannah, die wel eens de enige zou kunnen zijn die weet wat er echt gebeurd is.

‘Lydia is dood. Maar dat weten ze nog niet.’ Met deze woorden begint het boek. En dan begint de puzzel. Op het eerste gezicht lijkt het op een familiedrama, het gezin blijft achter met vragen van waarom en hoe, ook ik was nieuwsgierig.

Bij hoofdstuk twee kwam ik er even moeilijk door, toen werd geschreven over het verleden van Lydia’s ouders, over hun jeugd en hun ouders. In begin had ik zoiets ‘moet dat nou?’. Wat heb ik aan deze informatie? Wanneer je verder leest, begrijp je waarom, maar het had van mij wel wat ingekort mogen worden. 

De auteur heeft alles gebruikt in dit boek en veel onderwerpen komen in het boek aan bod. Racisme, overspel, haat, geheimen. James, de vader van Lydia, is Chinees en de moeder van Lydia, Amerikaanse. Ze hebben drie kinderen: Nath, lydia en Hannah. James is in zijn jeugd vaak gepest, omdat hij van Chinese afkomst is en hij werd vaak buitengesloten. Hij doet er alles aan om dat te voorkomen bij zijn kinderen. Maar helaas, ook hun kinderen worden buitengesloten. Het is best een heftig verhaal, al vind ik sommige dingen ook wel erg ongeloofwaardig. Ik kan me niet voorstellen dat je op de dag van de begrafenis van je dochter ‘s middags het bed induikt met een ander en je vrouw met twee kinderen thuis achterlaat. Lydia’s moeder zit na deze dramatische gebeurtenis dagen op de kamer van Lydia. Ik wilde soms wel in het boek kruipen en ze door elkaar schudden van ‘hallo waar zijn jullie mee bezig?!? Jullie hebben nog twee kinderen en die hebben jullie ook nodig!’ Vooral had ik het erg te doen met Hannah de jongste, die onzichtbaar lijkt voor de andere familieleden. Tijdens het lezen kreeg ik wel het vermoeden wat er gebeurd is met Lydia. Ik bleef dus ook lezen en wilde het weten.

Het is een goed boek, geen thriller, maar een roman. Een heftig familieverhaal en ik voelde me er soms tijdens het lezen niet echt happy door. Wat kan je je ergeren aan personages, dat heeft de auteur goed gedaan om mij dat gevoel te geven. Het verhaal wordt verteld vanuit de verschillende gezichtspunten van de gezinsleden.

Ik hou de auteur wel in de gaten, ik ben wel benieuwd naar haar tweede boek. Over dit boek, haar debuut, heeft ze zes jaar gedaan, dus ik denk dat ik nog even geduld moet hebben. Ze heeft bewezen dat ze kan schrijven, het is een goed verhaal, maar je moet er van houden. 

Het is voor mij geen topper, maar wel een goed boek.

Ik geef dit boek 3 sterren.

( Still Alice) Ik mis mezelf - Lisa Genova

Alice Howland werkt als professor cognitieve psychologie aan Harvard. Als ze richting de 50 gaat merkt ze dat ze steeds vaker dingen gaat vergeten. Ze denkt dat het de overgang is. Maar na de stap naar de dokter en diverse tests krijgt ze de diagnose ‘vroege Alzheimer’. Een vorm van Alzheimer die zich uit tussen de 40e en 60e levensjaar. In dit boek lees je hoe Alice, maar ook haar gezin met deze diagnose omgaan. Maar ook de aftakeling van Alice.

Cover

Er bestaan verschillende covers. Ik heb het boek gelezen met op de cover een vrijwel lege kamer met een vrouw in een stoel voor een raam.

Ik vind dat een mooi beeld bij een boek over Alzheimer. Alles om je heen verdwijnt langzaam, alleen jij (je lichaam) blijft over.

Mijn mening

Wat een prachtig en indrukwekkend boek! Het verlies van het geheugen wordt mooi beschreven. Je maakt mee hoe ze stapje voor stapje inlevert. Maar ook haar wanhoop als iets niet meer weet. Of juist blijdschap als ze iets wel weet. Ook maak je mee hoe haar familie er mee omgaat. Hoe ze wel of niet voor haar zorgen. Keuzes die ze vanwege de ziekte van vrouw en moeder maken.

Het boek trok mij omdat we in de familie ook iemand met vroege Alzheimer hebben gehad. Zij was helemaal jong, 36 pas. 

Wat mij opvalt is het verschil in titel tussen de Nederlandse en Amerikaanse versie. De Nederlandse, ‘Ik mis mezelf’, is mooi en passend bij het boek. Maar heeft een negatieve bijklank.

De Amerikaanse, ‘Still Alice’, is ook mooi en passend bij het boek. Maar klinkt veel positiever. Natuurlijk is het zo dat je bij Alzheimer steeds meer van jezelf verliest en dus kwijtraakt en gaat missen. Maar aan de andere kant ben en blijf je ook de persoon die je bent. Een van de kinderen zegt heel mooi: ‘wij kunnen het beste voor haar zorgen, want wij kennen haar lichaamstaal, begrijpen haar.’ Mijn voorkeur ligt zeker bij de Amerikaanse titel.

Naast dat het een verdrietig verhaal is, is het ook een verhaal over hoop. En wat een gezin voor elkaar over kan hebben.

Indrukwekkend!

4,5 sterren

Juul

De sjamaan van Sevilla - Govert Derix

De tweeling Gabriel en Felix Quint zijn op hun eigen manier op zoek naar de essentie van het bestaan. Gabriel door middel van zijn gitaarspel en Felix door het gebruik van geestverruimende middelen en zijn werk als sterregisseur. Als er een bijzondere thee in hun leven komt groeit Gabriel uit tot sjamaan en gaat Felix werken aan zijn masterpiece. Ook de president van de Verenigde Staten is geïnteresseerd in de thee, en de geheime diensten willen dit koste wat het kost voorkomen. Ook lopen er nog een ietwat vreemde jongeman en een alwetende hond rond.

Cover

Hoofdkleur is een soort gifgroen. De letters komen goudkleurig over. De tekening is behoorlijk psychedelisch. Het geheel past goed bij de inhoud van het boek.

Mijn mening

Lastig, heel lastig. Tot zeker bladzijde 130 heb ik mij door het boek heen moeten worstelen. Heb een aantal keer echt op het punt gestaan om het boek weg te leggen en nooit meer op te pakken. Maar...vanaf dat punt had ik juist het tegenovergestelde. Het boek greep mij, ik moest verder lezen, weten hoe het zou eindigen.

Het begin van het boek, zeg die eerste 130 bladzijden, vond ik een onsamenhangend geheel dat ook nog eens vaag, zweverig en abstract was. Ik denk dat ik te nuchter ben om mij er in mee te laten gaan. Ook sprong het veel heen en weer tussen heden en verleden en personages. Ik kreeg daardoor geen binding met de personages, of zelfs maar met 1. En dat is juist wat een boek/verhaal mooi kan maken.

Na die 130 bladzijden begint alles langzaam duidelijk te worden. De belevenissen van Gabriel in het oerwoud. Maar ook de komst van de geheime diensten en de president in het verhaal maken dat je verder wil lezen. De bedoeling van de schrijver komt steeds beter uit de verf.

De tegenstelling tussen het goede en het kwade wordt duidelijk. Net als de consequenties als je het goede laat prevaleren. Of juist het kwade.

Grappig detail: de titels van de hoofdstukken zijn de elementen van het periodieke systeem (de chemische bouwstenen). Ook zijn de hoofdstukken kort.

De schrijfstijl is prettig, daar zat het probleem in het begin echt niet in! Dat was echt de inhoud.

Al met al blijft het wel een abstract boek, maar wel een boek waar iedereen een les uit kan halen, als je er voor open wil staan.

3 sterren

Juul

PAAZ & UP van Myrthe van der Meer

PAAZ

Emma komt met suïcidale gedachten terecht op de PAAZ (Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis). Geheel onterecht volgens haar, want ze wil toch haar hele leven al dood? Ze weet zeker dat ze na 3 weken weer naar huis kan en weer kan gaan werken. Maar uiteindelijk duurt de opname meerdere maanden.

Cover

Simpel blauw met een wit poppetje waarvan het hoofd eraf is gevallen. Ik vind de cover mooi in zijn eenvoud, het geeft mooi de gevoelens in het boek weer...

UP

Emma komt voor haar laatste afspraak bij haar psychiater. Haar eigen psychiater is er niet door familieomstandigheden. De vervanger is bang dat Emma zelfmoord zal plegen, wat ze de volgende dag ook van plan is en laat haar opnemen op de PAAZ. Emma vindt het maar onzin, want ze voelt zich toch goed?

Cover

Simpel oranje met een poppetje dat haar hoofd als een ballon vast houdt. Ook nu vind ik de cover mooi in zijn eenvoud, en het geeft ook weer heel goed de gevoelens in het boek weer.

UP begint met een citaat uit The sound of silence van Simon & Garfunkel: ‘Hello darkness my old friend.’

Hoe treffend kan een citaat zijn? Een groot deel van haar leven draagt Emma al de depressie met zich mee. Ze heeft haar eigen manier gevonden om daar mee om te gaan.

In UP wordt ook duidelijk dat de depressie, zeer waarschijnlijk, altijd bij haar zal blijven...

PAAZ is een boek gebaseerd op de ervaringen van de schrijfster. Open, eerlijk en nietsontziend beschrijft ze haar ervaringen en gevoelens. Maar ook haar ervaringen met medebewoners en personeel.

In UP is dit ook weer het geval, al schrijft ze in haar nawoord dat, in tegenstelling tot PAAZ, alle gebeurtenissen wel bijna zo hebben plaatsgevonden, maar niet noodzakelijkerwijs op de PAAZ.

Gaat het in PAAZ vooral om het overleven van en niet zozeer leven met depressie, in UP blijkt dat Emma de rest van haar leven te maken zal blijven hebben met depressies. Moeilijke boodschap en hoe ga je daar mee om?

‘Bij zelfmoord kies je noodgedwongen voor de slechtste optie.

Ik kies uit vrije wil voor de beste optie. Dat is het verschil.’

Dit is de reactie van Emma als ze weer opgenomen wordt vanwege de suïcidale gedachten. Het zegt veel over de denkwijze van Emma. Die voor ons niet altijd logisch is, maar voor haar juist heel logisch. En als je het leest, begrijp je ook nog waarom het voor haar zo logisch is. Heel knap geschreven!

Indrukwekkend hoe alles wordt beschreven. Integer ook, iedereen wordt in zijn waarde gelaten, met alle gekkigheden die ze wellicht hebben. Voor het personeel krijg je bewondering, Zeker als je in UP merkt wat bezuinigen met het personeel, maar ook de patiënten doen. Respect!

Ik kon de boeken maar moeilijk wegleggen. Wilde alsmaar verder lezen. Het zijn mooie, heftige, grappige en confronterende boeken. Mocht je iemand in je omgeving hebben die (manisch) depressief is, zou ik zeker aanraden de boeken eens te lezen. Je krijgt dan een realistisch beeld van wat er in het hoofd van een depressief iemand om kan gaan.

Ik ben helaas bekend met depressies en heb veel gehad aan het lezen van deze boeken. Alleen al door te lezen dat sommige gedachten en gevoelens niet raar zijn. 

‘Depressie is mijn schaduw. Waar ik ook ga, daar is ze; hoe hard ik ook ren, ik kan haar niet ontlopen.’

Absolute aanraders!

4 sterren

(En dat er maar veel "Karels" mogen rondlopen op psychiatrische afdelingen!)

Juul

Hier kun je PAAZ bestellen 

Hier kun je UP bestellen