Yves Peirsman werd al vroeg gebeten door het schrijfvirus. Als tiener sleepte hij een nominatie in de wacht voor de Matilda Prijs van Uitgeverij Houtekiet. Met zijn eerste misdaadroman ‘De burgemeester’ won hij de Fintro Prijs Spannend Boek. In oktober 2021 kwam ‘Oude wonden’ in de boekhandel te liggen. Het boek verrast op meer dan één manier. Yves Peirsman legt één en ander uit.
•
‘Oude
wonden’ verrast al meteen. In de
hoofdrol deze keer geen rechercheur, maar een escort, Adam. Waarom een escort?
Eigenlijk vindt
het hele idee voor ‘Oude wonden’ zijn oorsprong in het hoofdpersonage. Jaren
geleden las ik een interview met een Britse escort die zo’n interessant verhaal
te vertellen had, dat ik onmiddellijk wist: over zo’n personage schrijf ik ooit
een boek. De jongen deed me helemaal anders naar het beroep van sekswerker
kijken, dat voor hem een manier was om aan zijn arme jeugd te ontsnappen.
•
Adam
heeft zijn geboorteplek verruild voor de stad Brussel. Waarom koos je voor Brussel? Heb jij een speciale band met Brussel?
Ik was op zoek
naar een cosmopolitische omgeving waar een escort voldoende klanten kon vinden,
en die bovendien mooi zou contrasteren met het dorp uit Adams jeugd. Voor Adam
is deze stad de plek waar hij een nieuw leven kan opbouwen. Als Belgische
auteur ligt dan de keuze voor Brussel voor de hand: een bruisende stad met heel
wat inspirerende contrasten.
• Elk hoofdstuk
wordt ingeleid door een zin die terugkomt in de tekst die volgt. Welk effect wou je hiermee bereiken?
De titels van de
hoofdstukken moeten de lezer nieuwsgierig maken om verder te lezen. Ze geven
telkens een kleine hint naar wat volgt, zonder alles prijs te geven.
• In ‘Oude wonden’
hou je het aantal personages vrij beperkt.
Heb je daar een reden voor?
De krachtigste
verhalen zitten vaak relatief eenvoudig in elkaar. Ik lees zelf ook niet graag
boeken met tientallen personages, daarvoor ben ik veel te slecht met namen!
•
Een
universiteitsprofessor en een escort die een heel verhaal lang met elkaar
verbonden blijven. Het is op zijn
zachtst gezegd redelijk verrassend. Welk
effect wil je hiermee bereiken?
‘Oude wonden’
focust op een paar contrasten: niet alleen tussen Adams jeugd en zijn nieuwe
leven, maar ook tussen zijn eigen wereld en die van zijn klanten. Die
tegenstellingen doen Adam nadenken over zijn eigen leven, en bepalen het
verloop van het verhaal.
•
Het
verhaal is volledig fictief?
Absoluut. Ik heb
een paar elementen gebruikt uit het interview met de escort dat me inspireerde,
maar voor de rest is alles verzonnen.
•
Een
gewetensvraag zet het comfortabele leven van Adam op stelten. Een vraag die je
zelf hebt bedacht uiteraard toen je het boek begon te schrijven. Doch Adam komt voor meer dilemma’s te
staan. Had je die ook allemaal voorzien
of dienden die zichzelf aan terwijl je aan de plot werkte?
Het grootste
deel van het boek, inclusief Adams dilemma’s, had ik op voorhand uitgewerkt.
Tijdens het schrijven heb ik wel nog een paar aanpassingen gemaakt, maar de
grote plotlijnen zijn dezelfde gebleven.
•
Al
heel vlug krijgt de lezer ‘zekerheid’ over de identiteit van de pleger. Het slachtoffer moet nog vallen. Wie zal dat
slachtoffer worden? Je kiest ook hier
voor een originele ontwikkeling van de plot?
Waarom?
Het was mijn
bedoeling om een atypische misdaadroman te schrijven, niet alleen qua plot,
maar ook qua opbouw. Er zijn al zo veel whodunits :) Omdat we op voorhand de
dader kennen, kan ik een paar vragen centraal stellen die anders vaak
onderbelicht blijven: wat gaat de man doen, hoe, en waarom?
•
Adam
is veel meer dan de escort die tegen betaling zijn klanten van oppervlakkig en
vluchtig plezier voorziet. Het personage
krijgt steeds meer diepgang. Hoe zou jij
jouw band met Adam omschrijven?
Adam is voor mij
een personage bij uitstek dat me toelaat om de wereld vanuit een ander perspectief
te bekijken. Hoewel we een paar kenmerken delen — ook ik val bijvoorbeeld
op mannen — zijn er veel meer verschillen dan gelijkenissen tussen ons.
Voor mij als schrijver (maar ook als lezer) situeren de boeiendste personages
zich op die grens tussen het herkenbare en het onbekende.
• Diepgang geven
aan de personages en tegelijkertijd de spanning erin houden, geen eenvoudige
opgave. Hoe probeer jij daarin de juiste
balans te vinden?
Bij het
schrijven probeer ik een goede afwisseling te vinden tussen actiescènes,
beschrijvingen en dialogen. In een eerste versie loopt dat soms eens fout, maar
bij het herschrijven besteed ik veel aandacht aan dat ritme. Natuurlijk zal het
juiste evenwicht altijd subjectief blijven: sommige mensen houden meer van
actie, andere meer van psychologie.
•
Was
het schrijven van het boek een proces dat gemakkelijk is verlopen of heeft het
er op sommige moment ook stevig ingehakt bij jou? Er zitten passages in het verhaal die best als
pijnlijk kunnen ervaren worden.
Het
schrijfproces is best vlot verlopen. Natuurlijk heeft het me even
beziggehouden, maar herschrijven hoort er nu eenmaal bij. Omdat Adams en mijn
leefwereld ver van elkaar staan, lukte het me ook een goede afstand te houden
tussen mezelf en het verhaal.
•
‘Oude
wonden’ is veel meer dan een boek over een misdaad. Welke thema’s moet de lezer zeker opmerken
tijdens het lezen?
‘Oude wonden’
gaat inderdaad ook over de impact die jeugdtrauma’s later in het leven kunnen
hebben, over hoe onze afkomst onze kansen kan bepalen, en of je het recht in
eigen handen mag nemen.
•
Terwijl het voor Adam steeds belangrijker
wordt te weten wie zijn familie is, lijkt professor sociologie Biets hem en
zijn moeder te bestuderen als ging het om een spel Monopoly. Shockerend, toch? Wil je dit even toelichten?
Een interessant personage is niet helemaal goed of slecht. Daarom heb ik ook geprobeerd professor Biets meerdere gezichten te geven: enerzijds zet hij zich graag in voor mensen die het minder goed hebben dan hijzelf, anderzijds behandelt hij ze soms als studieobjecten. Het is aan de lezer (en Adam) om een oordeel te vellen.
•
De
vraag die Lybeer stelt aan Adam, blijft het hele boek door over het verhaal
hangen: “Vind jij dat we over andermans
leven mogen beslissen?”. De vraag komt
dichter bij de realiteit van Adam dan hij zelf had kunnen vermoeden. Wat een manier om de lezer op het verkeerde
been te zetten!?
Goed opgemerkt!
Lybeers dilemma wordt op die manier symbolisch voor een van de belangrijkste
thema’s van het boek: dat er vaak overeenkomsten bestaan tussen mensen die op
het eerste gezicht niets gemeen hebben.
•
De
relatie Adam – Lybeer krijgt een heel andere invulling? Mag ik stellen dat ‘Oude wonden’ ook een
filosofische lading meekrijgt?
Filosofisch is
misschien een groot woord, maar ik houd er inderdaad van om een misdaadroman
wat meer diepgang mee te geven, zonder dat die de leesbaarheid van het verhaal
in de weg staat.
•
Dekt
‘misdaadroman’ volgens jou volledig de lading van het boek?
Van alle
courante labels vind ik ‘misdaadroman’ het meest geschikte, en beter dan
bijvoorbeeld het vaak misbruikte ‘literaire thriller’. Maar sowieso ben ik geen
fan van dergelijke labels: ik wil sterke verhalen schrijven, los van het label
op de cover.
• Een laatste
vraag: Met ‘Oude wonden’ kies je voor de tweede keer voor een atypisch
hoofdpersonage. Ga je die keuze ook
doortrekken naar je volgende misdaadroman?
Wordt het opnieuw een misdaadroman?
Zijn er al concrete plannen?
Ik ben inderdaad
al bezig aan de opvolger voor ‘Oude wonden’, met een even boeiend
hoofdpersonage! Ik heb zowel plannen voor een nieuwe misdaadroman als voor een
meer “literaire” roman. Welke als eerste het levenslicht zal zien, weet ik nog
niet :)
Een nieuwe
misdaadroman én een literaire roman! De
lezer wordt verwend. Nu maar afwachten
welke roman als eerste in de boekhandel zal belanden. Zo benieuwd wie het volgende boeiende
hoofdpersonage wordt!
Dank je wel voor jouw
tijd en interessante antwoorden Yves!
Anita voor Thrillerlezers!
