Ik leerde Nadine Barroso kennen met haar eerste thriller en
die vond ik echt goed. Ik was dan ook enthousiast toen ik zag dat er een boek van
haar bij de Crime Compagnie ging uitkomen. Deze auteur verdiende een groter
publiek. Ook al riep het gele regenjaske en ballon een connectie op met
een ander heel bekend boek, ik vind hem prachtig!
Als ik begin te lezen, ben ik even bang, dat het te veel
romantiek zal gaan worden als Ella met haar zoon Finn in een 1 ouderkamp arriveert
en er een aantrekkelijke man werkt. Maar gelukkig was ik even te
bevooroordeeld: alles wat de auteur in het boek gebruikt wordt, blijkt nodig om
een geweldig plot neer te zetten. Ik zit vrij snel helemaal in het verhaal en
zeker als het zoontje Finn opeens verdwenen is. Wat is er aan de hand? Is hij
het volgende slachtoffer van de gezochte seriemoordenaar? Wordt de jongen op
tijd gevonden?
Er wordt vanuit 3 perspectieven verteld: die van moeder Ella,
die een lastige ex aan haar heeft hangen. De 2e is met stagiaire Jasmine van de
recherche die eigenzinnig veel haar eigen gevoel volgt en botst met haar
leidinggevende. En de laatste is vanuit het gezichtspunt van de dader, waar je
meekijkt in het gestoorde hoofd. De ideale wijze om de hoofdpersonages te leren
kennen.
Ja, je voelt al snel op bepaalde punten dat er iets niet goed
zit bij bepaalde personages, maar de auteur weet je ook goed de verkeerde
aannames te laten nemen. Maar hoe het dan uiteindelijk allemaal in elkaar
blijkt te zitten, had ik niet zien aankomen.
Mooie goede plotwendingen vinden plaats in ‘Verraderlijk spel’
waardoor je met al je vermoedens toch weer gaat twijfelen. Is het dan toch die
ene? Ohhh nee... of toch?
Ook al ben ik een liefhebber van langere hoofdstukken en weet
ik dat bijna elke doorsneelezer juist van korte hoofdstukjes houdt, zorgt het
er inderdaad voor dat je er doorheen vliegt omdat je nog snel even wat extra
lang doorleest.
Nadine Barroso heeft een plot
bedacht met uitstekende plotwendingen en een perfecte finale. Topthriller.
4,5 Kraaien
