Anita in gesprek met Bjorn van den Eynde

 

Na ‘De engelenmoord’ in mei 2023 vond dit jaar ‘Stoute kleine piranha’ van Bjorn Van den Eynde een plekje in de boekenschappen van de boekenhandel. Bjorn Van den Eynde laat zich niet onder één hoed vangen. Hij is schrijver van jeugdboeken, scenarist en regisseur. Programma’s zoals ‘Ghost Rockers, Amika, Mega Mindy, …’ doen vast het spreekwoordelijke belletje rinkelen. Sinds kort mag hij zich ook de geestelijke vader noemen van een opgemerkt duo in de thrillerwereld, nl. Marjolein De Vriese en Nathan Durnez. Ondertussen heeft  duo al twee bangelijke zaken voorgeschoteld gekregen. Thrillerlezers! wou graag één en ander vernemen van de auteur himself.

Dag Bjorn

• Stel je jezelf even kort voor aan de hand van een drietal kernwoorden waarbij je kort uitlegt waarom ze goed bij jou passen?

Dat is nog niet zo’n eenvoudige vraag. Maar ik doe mijn best!

Regisseur. Mijn grote passie was beeldtaal, film en televisie. Ondertussen ben ik meer schrijver en scenarist dan regisseur, maar de liefde om beeldend en concreet te vertellen is er altijd in blijven zitten. Ik denk dat je dat voelt in mijn boeken, waar de taal zo kort en beeldend mogelijk is.

Snelheid. Ik ben ongeduldig en ik denk dat je dat kunt terugvinden in al wat ik voor televisie en voor het boekenvak schrijf. Ik denk heel lang na over de structuur en het concept van mijn verhaal, omdat ik wil dat er in het uiteindelijke resultaat geen zin teveel staat. Mijn eerste manuscriptversie (of dialoogversie bij tv) is dan ook 95% van wat het uiteindelijke resultaat wordt.

Coming-Of-Age. Hoewel ik liefst spanning, thrillers en actie kijk, lees en schrijf, heb ik een ontzettend zwak voor (eerst jongere en nu ook iets oudere) karakters die hun weg zoeken in het leven en zichzelf ontdekken. Vandaar dat mijn thrillers naar mijn gevoel meer om de (hoofd)karakters draaien dan om de plot. Ik denk eerst na over welke weg ik met mijn karakter(s) af wil leggen, voor ik de plot (en de case) erop afstem. Dat was zo voor Team Mortis en Confessions of a Teenage Serial Killer, en dat is nu ook zo voor De Vriese & Durnez.

• Je hebt al heel wat jeugdboeken op je naam staan. Wanneer en waarom besloot je thrillers te schrijven voor een volwassen publiek?

Ik keek en las al erg veel in het (vooral Vlaamse) thrillergenre. Mijn favoriete film is De Zaak Alzheimer, en hetzelfde kan ik zeggen over Belgische (voornamelijk Vlaamse) misdaadauteurs. Het is een soort verhalen, met een hoge dosis herkenbaarheid, die ik zelf wilde schrijven.  

• Waar deed je inspiratie op voor het speurdersduo Marjolein De Vriese en Nathan Durnez?  Hoe verliep dat proces dat uitmondde in de creatie van Marjolein en van Nathan?

Ik vind België zo’n prachtig en zo’n lelijk land tegelijkertijd. Het is mooi, maar politiek ook ontzettend immobiel. We hebben een zeer rijke geschiedenis, met historische steden, en prachtige oude en recente kunst, muziek, literatuur, legendes,… Kortom… ik wilde een reeks schrijven waar heel het land aan bod kon komen, in een soort van ultieme thrillerroadmovie. Daardoor ben ik bij twee archetypes uitgekomen, die staan voor de tweedeling van ons land: een jonge Vlaamse en een oudere Waal. Met wie kan je beter op pad gaan door ons bizarre landje?

• Het is een opmerkelijk duo dat gesmaakt wordt door de lezer.  Waarin zit hun sterkte volgens jou?

Ook al zijn thrillers spannende verhalen, ik vind het vooral belangrijk dat de karakters zelf iets meemaken. Karakterontwikkeling zit heel vaak in ‘kleine’ thema’s, zoals een thuis vinden, jezelf ontdekken, omgaan met trauma’s uit het verleden… en dat zorgt volgens mij voor herkenning. Ook al zijn Marjolein en Nathan 27 en 39, hun persoonlijke lijnen vertonen zeer vaak gelijkenissen met rasechte coming-of-age-verhalen.

• Marjolein is Vlaams, Nathan Waals. Waarom koos je voor een Vlaams-Waalse alliantie? Zorgt dat voor een speciale dynamiek tussen de twee hoofdrolspelers? Hoe?

België is een land van minstens twee opgetelde culturen en bevolkingsgroepen, waarvan de Waalse, Franstalige en de Vlaamse, Nederlandstalige de meest grote. Die tweedeling is ook iets wat in onze geschiedenis maar ook huidige politiek een rol speelt. Over de taalgrens gaan, voelt altijd een beetje exotisch aan. Waalse steden en dorpen brengen een heel ander pallet aan karakters, verhalen, achtergronden… met zich mee.

Daarnaast vind ik dat de dynamiek tussen hen twee verder gaat dan taal of afkomst. Marjolein is een gevoelspersoon met een sterk ontwikkelde voorliefde voor kunst, cultuur, muziek en dans, terwijl Nathan wat pragmatischer, realistischer en serieuzer is. Daar waar de twee elkaar aanvullen of net afstoten zit volgens mij de ware magie.

• Beiden dragen een serieuze rugzak met zich mee. Niet zoals dat dikwijls het geval is gerelateerd aan drugs, een relatie die spaak is gelopen, maar familiekwesties (zo mag ik het toch ook stellen ivm Nathan?) Ben je bewust een andere weg opgegaan voor jouw personages?

Ik hou van karakters die erg dicht bij mezelf en daardoor volgens mij ook bij de lezer staan. Ze worstelen inderdaad met erg herkenbare, ‘kleinere’ maar daarom voor hen niet minder intense persoonlijke problemen. Familie, liefde, vriendschappen, werk, dromen najagen… is iets wat we allemaal kennen. Daarom is het voor mij relevant en de moeite waard. Door deze thema’s in een thriller te verwerken, worden ze daarnaast nog extra stevig beleefd.

• Met Marjolein De Vriese en Nathan Durnez ben je goed op weg om een opgemerkte en succesvolle thrillerserie uit te werken. Waaraan moet volgens jou een goede thriller voldoen?

Er zijn thrillers in heel wat vormen, soorten, met erg diverse smaken, geuren en kleuren. Wat ik persoonlijk graag in een thriller ervaar, en waar ik dan ook zelf naar streef, is: spanning, snelheid (een rotvaart) door korte maar weldoordachte hoofdstukken, een boeiende en gelaagde case met fijne knipogen naar een ons bekende achtergrond/cultuur/geschiedenis (vandaar dat ik graag over België schrijf), met – bovenal – karakters die net zoals wij worstelen met kleine dingen.

• ‘Stoute kleine piranha’ zit boordevol spanning. Veel cliffhangers. En dan de originele modus operandi van de dader! Die symbolen! Hoe verzin je het? In sé dagdagelijkse dingen, maar de manier waarop je ze laat gebruiken, … .

Moeilijk te zeggen! Ik probeer op zoek te gaan naar puzzelstukken die me zelf erg prikkelen. Dat gaat dan zowel om steden, legendes, muziek, artiesten, voorwerpen… waar ik simpelweg een klik mee heb. Het is dan een erg leuke bezigheid om al die ogenschijnlijk ‘niet verbindbare’ puzzelstukken toch tot een plezante en verrassende case te kneden, waarbij elk stukje perfect op zijn plek valt. Mijn boeken zijn mijn speeltuin, waar ik probeer mijn verwondering voor bepaalde zaken verder uit te spitten. Iedereen die zin heeft om mee op tocht te gaan, is meer dan welkom! Het is een meer dan boeiende roadmovie!

• De folteringen, de wreedheid, … , hoe beleef je die scènes zelf? Vermits je scenarist en regisseur bent, moeten die beelden toch heel levendig binnenkomen, ook bij jou?

Na het schrijven van 18 YA’s in het genre, met Team Mortis en Confessions, en met nu alweer aan de derde De Vriese & Durnez te werken, moet ik bekennen dat er een klein beetje gewenning optreedt. Eerlijk gezegd ben ik zelf niet zo heel hard bezig met de precieze gruwel van de ene of andere handeling van een moordenaar. Wat mij inspireert is de relatie met zijn slachtoffer, of de relaties tussen de slachtoffers onderling. Prologen van Team Mortis (naast thrillers ook rasechte coming-of-age) hebben daarom vaak een koppeltje als slachtoffer, omdat je dan onmiddellijk iets kunt vertellen over hun relatie: hoe ze verdriet, pijn of misschien zelfs een schuldgevoel ervaren t.o.v. elkaar of anderen.

Let wel: een verrassende modus operandi en een goed doorbouwde plot helpen om leuke twists in een verhaal te steken, maar die ‘liefde voor het karakter’ maakt dat ik me dus op andere zaken focus. Je zult bij mij niet snel een kernpsychopaat als dader aantreffen, omdat ik een persoonlijke motivatie voor een dader zo fijn vindt. Je mag wat mij betreft toch wel een heel klein beetje voor hem of haar ‘rooten’, zonder de daden goed te keuren. De dubbelzinnigheid, wie is wérkelijk dader en wie wérkelijk slachtoffer, dat vind ik superinteressant om te verkennen.

• De titel van je boek is treffend gekozen. Wat was er eerst de plot of de titel?

Het concept! Ik geloof heel erg dat een verhaal nooit beter wordt dan de kern van het basisidee. Het is iets wat je in films en televisiereeksen ook aantreft: een goed prikkelend kernidee. Daarop bouwt elk karakter, elke plottwist, elk verhaalelement… en dus ook de titel. Een titel is de kern van je plot, karakters, verhaalconcept… en andersom.

• In ‘Stoute kleine piranha’ zitten de Gentse Feesten, Sint-Jacobs in Gent en Gorki stevig verweven met de plot. Ben je een fan van Gorki en Luc De Vos of pasten de teksten gewoon erg goed in het verhaal?

Beide! Ik vertrek van puzzelstukken die me om eender welke reden intrigeren. Aan de Gentse Feesten heb ik goeie herinneringen omdat ik er zelf nog optrad, Luc De Vos en Gorki zijn een deel van mijn jeugd, ook omdat mijn beste vriend superfan was. Een hoge dosis melancholie maakt dan dat je ermee aan de slag gaat… en ik geloof dat als je puzzelstukken gebruikt die je erg na aan het hart liggen, of erg fascinerend vindt, dat dat dan goed vertaalt naar het verhaal dat je schrijft.

Je hebt vanuit jezelf bovendien al veel basiskennis en een gevoel bij deze mensen, plaatsen, muziek,… en als je dan verder gaat researchen, dan krijg je sowieso nog honderden extra cadeautjes in je schoot geworpen. Of het nu om een kapel gaat die in het geboortedorp van Luc De Vos staat, en waar een patroonheilige gelinkt kan worden aan de dader of een slachtoffer, of je een stukje liedtekst vindt dat perfect past bij de ontvoering van een volgend slachtoffer… Als je zoekt, dan vind je altijd wel een geweldige verbinding!

• Ben je een regelmatige bezoeker van de Gentse Feesten en ging je er de sfeer opsnuiven in het kader van ‘Stoute kleine piranha’?

Gent, de Gentse Feesten en Gorki waren me al erg bekend. In andere boeken, zoals de reeks Team Mortis, kijk, luister en lees ik veel over artiesten, steden, landen, legendes,… en kom je automatisch op bruikbare ingrediënten en inspiratie.

• Gent en de regio errond en Henegouwen zijn in ‘Stoute kleine piranha’ de plaatsen waar de actie plaatsvindt. Zullen we Marjolein en Nathan daar nog terug zien in een volgend deel of worden ze een andere kant opgestuurd?

Alles kan en alles mag! Het plezierige aan de reeks is dat het een langgerekte, verrassende roadtrip is, die in alle uithoeken van ons land kan neerstrijken, en waar ook doorheen elk individueel verhaal toffe sprongen gemaakt kunnen worden. De diversiteit van de locaties, van een grootstad over dorpen naar ongerepte en vergeten gehuchtjes en natuurgebieden maakt het pallet zo breed en de uitdagingen voor Marjolein en Nathan verfrissend en onvoorspelbaar.

• Ah ja! Stel ons, voor dit interview stopt, gerust: er komt toch zeker een volgende zaak met het Vlaams-Waalse duo!? Dat bommetje dat je dropt op de laatste bladzijden doet het beste vermoeden. Al een idee wat de timing betreft?

Ik ben nu aan de slag met deel 3! Ik denk dat ik alles weet om het boek helemaal af te kunnen gaan werken en ik schrijf op dit moment aan de eerste act. Omdat het opnieuw korte en scherpe hoofdstukken zijn, verloopt deze trip ook voor mij erg snel en energie-gevend. We mikken op het voorjaar van 2025 voor het verschijnen van dit nieuwe stukje tocht met Marjolein en Nathan.

Bjorn, dank je wel dat je Thrillerlezers! een blikje achter jouw schermen gunt.

Ik, en vele lezers met mij, kijk al uit naar de volgende zaak met Marjolein De Vrieze en Nathan Durnez en hoop dat de jonge Vlaamse en de oude Waal opnieuw garant zullen staan voor spanning en mysterie!

Anita voor Thrillerlezers!

Interview met Lotte Leenaerts

Met Lotte Leenaerts heeft Vlaanderen er een nieuwe thrillerauteur bij.  Haar eerste thriller kreeg de titel ‘Gebroken stemmen’ en wordt uitgegeven door Pelckmans. Wellicht zag je reeds de vrolijke gele cover met duistere titel in de boekhandel liggen? Misschien kocht je het boek aan en heb je het al gelezen?

Een nieuwe auteur van spannende boeken wekt altijd de nieuwsgierigheid van ons, Thrillerlezers, dus vroegen we aan Lotte of ze ons te woord zou willen staan. De rest is geschiedenis.

Dag Lotte

• Zou je je als nieuwbakken auteur even willen voorstellen aan de thrillerlezers?

Ik ben Lotte, een achtentwintigjarige schrijfster uit de Kempen. Oorspronkelijk wilde ik Psychologie studeren, maar toen ik besefte dat ik als psychologe voornamelijk zou moeten luisteren en mijn mond zou moeten houden, koos ik uiteindelijk toch voor Taal- en Letterkunde en Westerse literatuur. Ondertussen werk ik als deskundige in de bibliotheek in Malle en vul ik mijn vrije tijd op met het lezen en schrijven van boeken.

• Hoe lang al stond in de sterren geschreven dat je ooit een boek in de boekhandel zou liggen hebben?

Op mijn vijftiende schreef ik mijn eerste manuscript. Een bekende uitgeverij vroeg me toen op gesprek en gaf me een aantal goede tips mee om mijn verhaal sterker te maken. Ze stuurden me toen naar huis met de woorden ‘Je kunt goed schrijven, dus probeer het binnen een jaar of tien nog eens. Het zou ons niets verbazen als je boek dan wel gepubliceerd wordt.’ Tien jaar later, enkele dagen voor mijn zesentwintigste verjaardag, stuurde ik het manuscript voor Trouw uit, mijn eerste feelgoodroman die in mei 2022 verscheen. Op dat moment zat ik al met enkele ideeën voor Gebroken Stemmen in mijn hoofd, en wist ik eigenlijk al dat mijn toekomst tussen de seriemoordenaars en rechercheurs zou liggen.

• Wat vond je, nu het boek uit is, het moeilijkst aan het realiseren van ‘Gebroken stemmen’?

Wachten! Ik heb absoluut geen geduld, dus wanneer ik moet wachten op de opmerkingen van de uitgever, de voorstellen voor de cover, de correcties van de redacteur of simpelweg het moment waarop ik eindelijk mijn boek in handen kan houden, loop ik tegen de muren op.

Het loslaten van je verhaal is ook nooit gemakkelijk. De personages ontstaan in je hoofd en alles wat hen overkomt, vormt hun karakter. Wanneer de uitgever dan met de snoeischaar door je manuscript gaat, is het altijd even slikken. Gelukkig heb ik een fantastische uitgeefster die met haar opmerkingen het boek alleen maar beter maakt.

• Op een schaal van 1 tot 10, hoe trots ben je op je eerste thriller?

Het is heel moeilijk om daar een cijfer op te kleven, maar stiekem ben ik wel trots op mijn eerste thriller. Het is een geweldig fijn gevoel om de personages die al zo lang in je hoofd rondwandelen eindelijk echt op papier te zien.

• Wat een contrast tussen het vrolijke geel en de duistere titel! Mooie cover! Een eyecatcher! Had je inspraak?

Zeker. De uitgever vroeg eerst wat ik zelf in gedachten had als cover en Buro Blikgoed heeft vervolgens enkele voorstellen gedaan. Zowel Lise, de uitgeefster, als ik waren meteen fan van de rode lok haar. Buro Blikgoed heeft die cover vervolgens in verschillende kleuren uitgewerkt, waarvan we dan uiteindelijk de gele hebben gekozen.

• Hoe belangrijk acht je een cover in de verkoopcijfers van een boek? Maak je zelf soms/vaak de keuze van een boek dat je gaat lezen aan de hand van de cover?

Boeken worden absoluut beoordeeld op hun cover. Ik werk zelf in een bibliotheek en het is opvallend hoe bepaalde boeken heel vlot geleend worden en andere minder. Bij de gele cover had ik onmiddellijk zoiets van ‘dit boek zou meteen uit het rek genomen worden in onze bib’.

Zelf baseer ik mijn leeskeuze bijna nooit alleen op de cover. Wanneer er een nieuwe lading boeken geleverd wordt in de bibliotheek, zullen bepaalde covers mijn aandacht misschien wel trekken, maar ik zal altijd op z’n minst de achterflap ook even lezen. Maar die achterflap lees je dus alleen wanneer de cover je genoeg aanspreekt om het boek vast te nemen. Ik vond het dus belangrijk dat mijn cover niet alleen bij het verhaal paste, maar ook visueel aantrekkelijk was.  

• Wat was er eerst: de titel of het verhaal?

Het verhaal was er het eerst. Wanneer ik thrillers schrijf, probeer ik altijd eerst mijn verhaal in grote lijnen uit te schrijven, zodat ik weet waar bepaalde plot points moeten komen, op welke plekken

 ik welke hints kan droppen en in welke hoofdstukken de grote onthullingen moeten komen. Eens mijn verhaal goed zat, is de titel vrij snel gekomen en die prijkte dan ook al bovenaan mijn document toen ik aan het eerste hoofdstuk begon.

• ‘Gebroken stemmen’ ontwikkelt rond een zwaar beladen thema.  Wil je dat hier even toelichten? Waarom dit thema?

Ik luister heel graag naar muziek tijdens het schrijven. Het personage van Margot is gebaseerd op Tolerate it, een nummer van Taylor Swift. In de periode waarin Gebroken Stemmen langzaam vorm begon te krijgen, had ik Swifts album Evermore op repeat staan en elke keer ik Tolerate it hoorde, kreeg Margot iets meer vorm. De problematische relatie tussen haar en Anthony voelde vanuit een schrijversstandpunt meteen goed en ik vond het dan ook een fijne uitdaging om Anthony niet enkel als seriemoordenaar neer te zetten, maar ook als bron van relationeel geweld.

•  In ‘Gebroken stemmen’ hoeft alvast niet gespeculeerd worden over de identiteit van de dader. Waarom koos je voor deze insteek?

Vanuit het standpunt van een moordenaar schrijven is vreselijk interessant. Je speurt niet alleen naar de dader, je kruipt ook echt in zijn hoofd. Dat psychologische aspect spreekt me dan ook erg aan en het is iets wat je in mijn volgende boeken zeker zult zien terugkomen. Soms krijg ik de vraag of het boek nog wel spannend is als je van in het begin al weet wie de dader is, maar de lezer moet zeker nog heel wat puzzelstukjes verzamelen om het totale plaatje te kunnen samenstellen. Geen whodunnit dus, maar wel een whydunnit.

• De thriller speelt af in de (Voor)Kempen. Dicht bij huis omdat je de streek kent?

Ik woon zelf in Rijkevorsel en werk in Malle, dus de streek die ik beschrijf ken ik inderdaad goed. Ik vind het leuk om kleine (en minder kleine) herkenbare dingen in mijn verhaal te steken voor lezers uit de buurt. De uitgever ziet er dan weer op toe dat die elementen niet storend worden voor lezers die niet bekend zijn met de streek.

• Is deze Jade Van Hoof – David Speltinckx het begin van een serie die je denkt verder uit te werken in de toekomst?

Gebroken Stemmen is inderdaad de start van de Gebroken-reeks. Dit najaar verschijnt het tweede deel in die reeks. De personages uit het eerste boek keren zeker terug, maar de focus zal niet 

 

langer op Jade en David liggen. Zij doen nog mee, maar je leest in het vervolg voornamelijk mee door de ogen van andere personages. Wie dat zullen zijn, verklap ik nog niet 😉

• Gaat dit duo zich op een of andere manier profileren t.o.v. andere reeds bestaande duo’s in thrillers?

De personages uit Gebroken Stemmen spelen in de volgende verhalen nog steeds een grote rol, maar ik werk dus niet met het klassieke duo dat in elk boek centraal staat in het onderzoek. Dat zorgt er al voor dat de Gebroken-reeks iets anders in elkaar zit dan de typische thrillerreeks. Verder zijn David en Jade allebei nog jong en schrijf ik dus niet over de oudere, norse rechercheur met een drankprobleem en zijn jonge, ietwat naïeve sidekick. Dat soort boeken lees ik zelf zeker graag, maar aangezien ik er ook een romantische verhaallijn in wilde steken, vond ik die stereotype personages voor mijn eigen boek iets minder interessant.

• Je mag je boek promoten. Hoe zal je het aan je toekomstige lezers aanprijzen?

Gebroken Stemmen is een ideale thriller voor wie graag helemaal in het hoofd van een gruwelijke seriemoordenaar kruipt, maar tegelijkertijd een vleugje romantiek ook wel weet te appreciëren.

• Heb je nu de smaak van het ‘auteur-zijn’ voorgoed te pakken? Ben je reeds voltijds schrijfster? Is dat een droom van jou?

Ik doe mijn werk in de bibliotheek enorm graag. Mijn job opgeven om voltijds auteur te worden lijkt mij een eenzame optie en ik denk ook dat mijn man helemaal gek zou worden als hij de enige is tegen wie ik nog kan praten. Een dagje in de week minder werken om me meer te kunnen focussen op schrijven zou ik eventueel wel zien zitten…

• Heb je vaste schrijftijden? Rituelen? Een schrijfplek?

Ik heb een Spotify afspeellijst ‘schrijfschijven’ en ik zet altijd mijn koptelefoon op tijdens het schrijven. Mijn man weet dan dat hij mij niet mag storen (hoewel hij zich daar gewoonlijk weinig van aantrekt) en het zorgt er, in theorie dan toch, voor dat ik niet te snel afgeleid word door omgevingsgeluiden. Ik schrijf voornamelijk in het weekend en dan vooral ’s avonds en ’s nachts. Als ik de dag nadien niet moet gaan werken, kan je me gemakkelijk tot drie uur ’s nachts achter mijn laptop vinden.

• Had je altijd al iets met boeken?

Tegenwoordig schríjf ik tot de late uurtjes, vroeger lás ik tot de late uurtjes. Als kind speelde ik geen ‘winkeltje’, maar ‘bibliotheekje’, dus je kunt wel stellen dat boeken altijd mijn ding zijn geweest.

• Wat lees jij zelf?  Heb je een favoriet genre? Wat is jouw favoriete boek? Waarom net dat boek?

Sinds de publicatie van Trouw ben ik zelf meer feelgood gaan lezen. Voordien las ik voornamelijk thrillers en de literaire werken die ik voor mijn opleidingen moest lezen. Mijn all-time favourite blijft Winnie-The-Pooh, omdat die (originele) verhalen van Milne zo grappig, vertederend en filosofisch zijn dat ze me telkens weer weten te bekoren. Van de boeken die ik recent las zijn Mad Honey van Jodi Picoult en Jennifer Finney Boylan, The Seven Husbands of Evelyn Hugo van Taylor Jenkins Reid en Hamnet van Maggie O’Farrell mij bijgebleven. If Nobody Speaks of Remarkable Things van Jon McGregor is een van de mooiste boeken die ik tijdens mijn studies gelezen heb en de thrillers van Karen Rose en Robert Galbraith komen ook standaard op mijn TBR-lijstje.

• Haal je inspiratie uit de boeken die je leest? Welke schrijver zou je een voorbeeld voor jezelf willen noemen?

Als schrijver word je sowieso beïnvloed door je omgeving. Niet alleen door de dingen die je dagelijks meemaakt, maar zeker ook door de muziek die je luistert, de series die je kijkt en de boeken die je leest. Karen Rose zie ik zeker als voorbeeld, maar iemand vergeleek me recent met Lisa Gardner, en dat vond ik zeker ook een mooi compliment. Hoe dan ook hoop ik mijn eigen stempel op het thrillergenre te kunnen drukken.

• Dat brengt me bij mijn laatste vraag aan jou: Komt er in de nabije toekomst een tweede boek van jou? Zullen Jade en David opnieuw van de partij zijn? Waarover zal het gaan? Zal het opnieuw een thriller zijn of ga je voor een ander genre?

Ergens in september duik ik nog even de feelgoodrichting uit, want dan verschijnt er een kerstroman van mijn pen. Die zal wel uitgegeven worden onder een pseudoniem, maar hoe dan ook kijk ik er heel erg naar uit. De fans van Gebroken Stemmen zullen zeker niet op hun honger moeten blijven zitten, want dit najaar verschijnt ook het tweede deel in de Gebroken-reeks. Het is een verhaal dat je los kunt lezen van Gebroken Stemmen, maar waarin wel heel wat van dezelfde personages hun opwachting maken. Dit keer wordt de streek opgeschrikt door een reeks moorden waarbij het lijkt alsof de dader de slachtoffers een lesje wil leren door hun hoofd op gruwelijke wijze in te slaan. De politie staat voor een uitdaging wanneer ze beseffen dat ze op zoek moeten naar een duo.

Het is voorlopig dus absoluut nog niet stil in de Kempen! 😉

Lotte

De ‘Gebroken-reeks’ is zeker een serie om te volgen!

Nog een aantal nachtjes slapen dan maar en wachten tot dat tweede boek in de reeks in de boekhandel zal liggen!

Een grote dankjewel voor jouw deelname aan dit interview! Samen met de Thrillerlezers wil ik jou nog veel schrijfplezier wensen!

Anita voor Thrillerlezers!