Titel: Nulpunt
Auteur: Jørn Lier Horst en Thomas Enger
Uitgeverij:AW Bruna
Publicatiedatum:
februari 2020
Recensie door: Tamara
Kraaien: vier
Nulpunt van Jørn Lier Horst en
Thomas Enger. Een thriller waarin twee auteurs samensmelten tot één.
Jørn Lier Horst is bekend van zijn
misdaadserie over inspecteur Wisting, wat een kwartetreeks is. Rode sneeuw,
jachthonden, de kluizenaar en dwaalspoor behoren tot deze reeks. Deze zijn ook
uitgebracht als thrillerserie onder de naam Wisting (deze is ook op DVD te
koop).
Ook heeft hij aardig wat boeken
(misdaadromans) voor jongeren en kinderen. Maar ook een boek over politiewerk
voor kinderen en jongeren, een actiethriller gebaseerd op de tv-serie Kodenavn
Hunter en een documentaire over de moordenaar Trond Einar Frednes behoren tot
de lijst van zijn werken.
Thomas Enger heeft nogal een rauwe
stijl van schrijven wat je moet liggen of niet. Zijn lijst met werken is niet
zo heel lang, 5 boeken (nulpunt niet meegerekend). Hij debuteerde met het boek
“Schijndood” wat erg goed werd ontvangen. Zijn 5 boeken zijn een reeks over
Henning Juul.
Wanneer een auteur, Sonja Nordstrøm,
niet komt opdagen bij haar boekpresentatie maakt niemand zich zorgen. Wanneer
journalist Emma Ramm haar gaat opzoeken, treft ze een chaos aan in haar huis.
Meteen wordt rechercheur Alexander Blix ingeschakeld om de zaak te onderzoeken.
Ongewild moeten deze twee mensen met elkaar samenwerken. Terwijl Emma op zoek
gaat naar het beste verhaal, richt Blix zijn pijlen op de moordenaar. Maar wat
ze ook doen, de moordenaar is elke keer net een stapje voor. Het aftellen is
begonnen....
“Hij is bevroren en begint nu net te
ontdooien.”
Het verhaal begint gelijk met actie,
daar hou ik wel van. Je leest hoe Blix en Fosse worden opgeroepen om naar een
huis te gaan waarin schoten zijn gehoord. In dat huis zitten ook nog 2
kinderen. Het blijkt echter dat dit verhaal jaren geleden heeft afgepeeld. Het
is wel jammer dat dit boek geen aanduiding heeft bij wie of waar je precies
zit. Je gaat van het verleden naar Blix en dan naar Emma. Vooral in het begin
was het even ondervinden bij wie of waar je zat. Maar hoe verder je komt in het
boek, hoe vlotter je (erover heen) leest. Dit boek zuigt je niet op, maar hij zorgt
er wel voor dat je je aandacht erbij houdt.
De personages leer je goed kennen en
met sommige “bouw je ook een band op.”
Het einde had van mij wel iets wat
meer gerekt mogen worden, ik vond het te snel afgelopen. Ik moet eerlijk
bekennen dat ik moordenaar niet had zien aankomen. (wat niet heel gauw
gebeurd!!) Wel miste ik een beetje wat meer diepgang voor/om de moordenaar. Op
het moment dat eentje denkt “dat diegene wel iets van medelijden met hem
heeft”, miste ik dat juist doordat de moordenaar pas op het laatst echt in
beeld komt, als moordenaar, en maar een bladzijde informatie over zichzelf
prijsgaf.
Als je het verhaal leest, zonder
kennis van beide auteurs kan je moeilijk onderscheiden wie wat geschreven
heeft. Het verhaal loopt vloeiloos in elkaar over zonder hapering of iets
dergelijks.
Het is een goed boek! Ik heb het met
plezier gelezen en ik hoop dat beide mannen vaker hun pennen ineen slaan. Wel
zou ik aanraden om het boek te lezen zonder auteur informatie. Want heb je die
informatie wel dan is de kans wel groot dat je gauw hebt van: “Oh, dit heeft
Enger geschreven!”
Nestel jezelf op de bank en geniet
van het werk van beide mannen. Ik leg hem in de kast om ooit nog eens te
herlezen.
