Ondervraagd: Jax Miller

Een tijd geleden las ik Mijn naam is Vrijheid van Jax Miller. Een geweldig boek, maar je hoort/leest er véél te weinig over. Hoog tijd om eens kennis te maken met de schrijfster: Jax Miller. 

Who is Jax Miller?

Jax Miller is this woman who can’t seem to stop writing. She lives in a fictional world and is happy to entertain others in the midst of her escapism. Oh, and she drinks a lot of coffee and loves bad television.

Wie is Jax Miller?

Jax Miller is een vrouw die op een of andere manier niet kan stoppen met schrijven. Ze leeft in een fictieve wereld en entertaint graag anderen terwijl zij de werkelijkheid ontvlucht. Oh en ze drinkt veel koffie en is dol op slechte televisie.

Hahaha, what are your guilty pleasures when it comes to bad television?

I REALLY hate to admit this, but I am a sucker for reality TV. After a long day’s work when I need a distraction that doesn’t require a lot of thinking, I’ll catch up on Dance Moms, or Keeping up With The Kardashians, and then I can’t stop! I’m addicted. (Judge Judy for president!!!)

Hahaha, wat zijn dan je ‘guilty pleasures’ als het gaat om slechte televisie?

Ik moet eerlijk bekennen (en dat vind ik echt heel erg) dat ik dol ben op reality tv. Als ik na een lange dag werken wat afleiding wil waarbij ik niet heel erg hoef na te denken, dan kijk ik naar Dance Moms, of Keeping up with the Kardashians en dan kan ik gewoon niet stoppen met kijken! Ik ben verslaafd (Judge Judy voor president!).

I have read a little bit about you online and your life hasn't been exactly easy. What made you turn it around for the better? Did writing a book help you in any way?

Writing, or at least serious writing, was a bit of an accident. There was a time in my life where I was losing hope, a dark time. And someone told me to try writing. I thought it sounded like the dumbest idea ever (after all, my kind weren’t types that wrote, that was for the more intellectual people, I foolishly thought). But I gave it a shot and found that I loved it. More so, people close to me, if maybe for the first time in my life, really saw some talent there, even though I didn’t. As I like to say, it was love at first write!

Writing Freedom’s Child was incredibly cathartic. If I had a bad day, Freedom had a bad day. If I was happy, Freedom was happy. Writing the book was (and still is) a way for me to purge my demons and deal with my emotions when they want to run wild. Through my characters, I can do the things I can’t do in real life. And through my writing, I had a certain sense of control that back then I couldn’t find anywhere else. It’s what I eat, breathe and sleep and I don’t plan on stopping any time soon. I fear my ideas for stories will outlive me!

Online heb ik het een en ander over je gelezen en je leven is niet bepaald makkelijk geweest. Wat heeft het tot een keerpunt gebracht? Heeft het schrijven van een boek je daar op enige manier bij geholpen?

Schrijven, of beter gezegd serieus schrijven, ging per ongeluk. Er is een tijd geweest waarin ik alle hoop verloren had, donkere tijden. En iemand zei tegen me dat ik eens moest proberen te schrijven. Ik vond het het meest domme idee ooit (laten we wel wezen, ‘mijn soort mensen’ schreef niet, dat was iets voor mensen die wat intellectueler waren. Dat dacht ik tenminste.) Maar ik heb een poging gewaagd en ik bleek het geweldig te vinden. Mensen om me heen vonden zelfs, misschien wel voor het eerst in mijn leven, dat ik talent had, hoewel ik daar zelf anders over dacht. Ik zeg wel eens ‘het was liefde op het eerste geschrift!’.

Het schrijven van Mijn naam is vrijheid bleek een enorme opluchting. Als ik een slechte dag had, dan had Freedom die ook. Als ik blij was, dan was Freedom blij. Het schrijven van het boek was (en dat is het nog steeds) een manier voor mij om met mijn demonen en emoties om te gaan wanneer ze de overhand dreigen te nemen. Via mijn personages kan ik dingen doen die ik in het echt niet kan doen. Schrijven gaf mij een bepaalde controle die ik destijds nergens anders kon vinden. Schrijven is mijn leven en ik ben voorlopig niet van plan om te stoppen. Ik ben zelfs bang dat ik teveel inspiratie heb voor verhalen om in dit leven op te schrijven.

You were born in New York, how did you end up in Ireland?

A boy, why else? (Who’s now my husband). But I can’t think of a time when I lived in America that I didn’t want to see the world. Ireland especially. Since I was a little girl, I always had a love for Ireland and its culture, its music and such. I was 26 the first time I left the states, and I came to Ireland. The second I stepped off the plane, I knew I was home.

Je bent geboren in New York, hoe ben je in Ierland terecht gekomen?

Een jongen, wat anders? (inmiddels zijn we getrouwd). Ik kan me niet heugen dat er geen tijd is geweest, toen ik nog in Amerika woonde, dat ik niet iets van de wereld wilde zien en dan met name van Ierland. Als kind had ik al een enorme liefde voor Ierland, de Ierse cultuur, muziek etc. Ik was 26 toen ik voor het eerst Amerika verliet en naar Ierland ging. Op het moment dat ik uit het vliegtuig stapte, wist ik dat ik thuis was.

Do you think you will ever return to the US? Or do you go back for visits (family, friends)?

I try and get back twice a year. I have a room/office set up at my sister’s house. Even so, she and I literally talk every single evening on the phone, always have (she’s my best friend). I was recently out there for a good stretch: I went with a small crew I got together and drove from New York to Oklahoma and back (backaches for days!). We were researching a crime that took place there in 1999, and the subject of my third book, which will be my first true-crime. It’s called “By The Dawn’s Early Light” (a reference to the American national anthem).

Denk je dat je ooit nog terug zult keren naar de US? Of ga je vooral terug voor bezoekjes aan vrienden/familie?

Ik probeer twee keer per jaar terug te gaan. Ik heb een kamer/kantoortje bij mijn zus in huis. Los daarvan hebben mijn zus en ik elkaar echt elke avond aan de telefoon. Dat is altijd zo geweest (zij is mijn beste vriendin). Pas geleden was ik een hele tijd in Amerika. Ik ben samen met een klein groepje van New York naar Oklahoma en weer terug gereden (met dagenlange rugpijn als gevolg!). We deden research naar een misdrijf dat plaatsvond in 1999 en wat het onderwerp van mijn derde boek is; mijn eerste non-fictie. De titel is ‘By The Dawn’s Early Light’ (een verwijzing naar het Amerikaanse volkslied).

Freedom's child is an incredible story about an incredible woman. Freedom is quite the character. You either love her or you hate her, there is no in between if you ask me. How much are you and Freedom alike?

Freedom and I share a lot of the same struggles. When writing FC, like Freedom, I was going through a grieving process. I always say that both in fiction and in real life Freedom was the hero in both my stories. Like her, I have days where I’m an asshole and days where I can be the best person in the world. But we’re women who can adapt to our surroundings and come out the other side stronger than before. And we’re often misunderstood.

Also, I think it’s worth mentioning: I think a lot of people missed the fact, and it was something I’m sure I lost a lot of through several rewrites, that Freedom’s journey is nothing short of a spiritual journey. And I was in my own at the time. I think they really were parallel to one another.

Mijn naam is vrijheid is een ongelofelijk verhaal over een ongelofelijke vrouw. Freedom is me er eentje. Of je vindt haar geweldig of je vindt haar helemaal niets, er zit (als je het mij vraagt) niets tussenin. Hoeveel lijkt Freedom op jou?

Freedom en ik voeren vaak dezelfde (innerlijke) strijd. Toen ik Mijn naam is vrijheid aan het schrijven was, ging ik, net als Freedom, door een rouwproces. Ik zeg altijd dat Freedom mijn held was in allebei mijn verhalen, zowel in het echte leven als in het fictieve. Ik heb dagen waarop ik een klootzak ben en er zijn dagen dat ik de meest geweldige persoon ter wereld kan zijn. We zijn allebei vrouwen die zich kunnen aanpassen aan onze omgeving en er sterker uitkomen. En we worden vaak niet begrepen.

Ik vind ook belangrijk om te melden dat veel mensen hebben gemist dat, en het is zeker iets dat ik kwijt ben geraakt tijdens het herschrijven, de reis die Freedom maakt vooral een spirituele is. En ik zat op datzelfde moment midden in mijn eigen spirituele reis. Wat mij betreft ging dat gelijk op.

Freedom seems to be all ‘I don’t give a shit about anyone or anything’, but as the story develops you learn that most of that is just a façade, a mask. Her soul breaks at some point in the book (and my heart while reading it, jeezz). Have you ever experienced being that low in life for being able to describe it like that?

I think everyone has (or at least I pretend so). In Freedom, I don’t see it as a façade. I saw it that this woman had nothing going for her, nothing to live for. I’ve been there, most of us have seen eras of our lives like this. I think with Freedom, she conditioned the “I don’t give a shit” approach after years of abuse and pain as a defense mechanism. But as her journey continues, she finds purpose and something to live for. I’ve had days like that, sure. But I don’t think I’m alone in that.

Freedom lijkt heel onverschillig, ‘ik geef niets om wie of wat dan ook’, maar gaandeweg het verhaal kom je tot de conclusie dat dat grotendeels een masker is, dat ze de schijn ophoudt. Haar ziel breekt op een gegeven moment in het verhaal (en mijn hart tijdens het lezen pfff). Heb je ooit zo’n dieptepunt in je leven meegemaakt dat je het op die manier kon beschrijven?

Ik denk dat iedereen zo’n moment wel heeft meegemaakt (tenminste, dat denk ik). Wat Freedom betreft denk ik niet dat ze de schijn ophoudt. Het is eerder dat zij niets had, niets om voor te leven. Ik heb dat meegemaakt, meer mensen hebben zulke perioden in hun leven meegemaakt. Wat Freedom betreft denk ik dat ze het hele ‘het kan me niets schelen’ gebeuren na jaren van misbruik en pijn als een soort afweermechanisme heeft ontwikkeld. Maar tijdens haar reis vindt ze wel een doel en iets om voor te leven. Ja ik heb zulke dagen gekend, zeker weten, maar ik denk dat ik daarin niet de enige ben.

How much of Freedom's life is based on yours or is it all just your imagination?

Well, I didn’t get the pleasure of killing my first husband (wink wink). But we shared different shades of a mother’s grief, and that was why I started the book in the first place. I had to find a way to get through the pain in a non-destructive way. Physically speaking, we were bartenders, we’re unnatural red heads with tattoos, and we like things that go vroom vroom.

Hoeveel van Freedom’s leven is gebaseerd op het jouwe of komt het enkel en alleen voort uit jouw verbeelding?

Nou ja, ik had niet het genoegen mijn eerste man te vermoorden (knipoog). Maar we deelden verschillende gradaties van het verdriet van een moeder en dat was de voornaamste reden dat ik het boek ging schrijven. Ik zocht een manier om met de pijn om te gaan zonder nog meer te vernielen. We zijn barvrouwen, hebben beiden onnatuurlijk rood haar, tatoeages en we zijn dol op dingen die vroem vroem doen.

Do you read a lot of books yourself? What is your all time favorite?

You know what? I don’t. Most authors swear you have to read a lot, but I don’t. Not because I don’t want to, I’d love to read day in and day out, but I find I’m easily influenced by other authors’ voices and narratives. If I start reading Stephen King, I get a killer clown in the middle of a bar fight scene. I think a lot of authors listen too much to the great writers and it helps lessen their originality. And originality is one of the most important weapons an author can have.

My favorites though are ‘The Screwtape Letters’ by C.S. Lewis, ‘Man’s Search for Meaning,’ by Viktor Frankl, and ‘The Kite Runner’ by Khaled Hosseini. Look! No crime! But my favorite crime writers are Lee Child and Dennis Lehane.

Lees je zelf veel boeken? Wat is je meest favoriete boek aller tijden?

Weet je, Ik lees helemaal niet zoveel. Veel schrijvers zweren erbij dat je veel moet lezen, maar dat doe ik helemaal niet. Niet omdat ik niet wil, ik zou het liefst dag in dag uit lezen, maar ik heb gemerkt dat ik makkelijk beïnvloed word door vertelsels en verhalen van andere schrijvers. Als ik Stephen King zou lezen, dan zou er ineens een moordende clown verschijnen in een door mij geschreven gevecht in een bar. Ik denk dat veel auteurs zich teveel laten beïnvloeden door de grote schrijvers en dat gaat ten koste van hun eigen originaliteit. En originaliteit is een van de belangrijkste wapens die je als schrijver kunt hebben.

Mijn favoriete boeken zijn Brieven uit de hel van C.S. Lewis, De zin van het bestaan van Viktor Frankl en De vliegeraar van Khaled Hosseini. Kijk! Geen thrillers! Maar mijn favoriete thrillerschrijvers zijn Lee Child en Dennis Lehane. 

When can we expect another book from you?

I am in the editing process of ‘Candyland’. It’s a story about a former Amish woman who falls in love with the father of her son’s murderer (it’s a tongue-twister isn’t it?) But I’m in love with the setting, which could pass as the story’s main character itself: the gritty and impoverished coal regions of Central Pennsylvania. You’ll find it’s not as action-packed as FC, but it’s a hell of a lot darker. Think moonshine, meth and amusement parks.

As far as when it’ll be out, I really don’t know. There was a second novel I completed between FC and C-land, but the editors and me couldn’t see eye to eye on a lot of the book, so it’s collecting dust in the drawer. I’ll have this (hopefully) last draft of Candyland done in a few weeks. But I’m really not sure how much more work I’ll need to do and how long the publishing process is (it’s only my second time around, I’m learning the ropes). Hopefully soon! :D

Wanneer kunnen we een volgend boek verwachten?

Ik zit momenteel in het redactieproces van ‘Candyland’. Het is het verhaal van een voormalige Amish vrouw die verliefd wordt op de vader van de moordenaar van haar zoon (het is nogal een tongbreker he?). Ik ben helemaal verliefd op de setting van het verhaal, het zou zo de hoofdpersoon van het verhaal kunnen zijn: de grimmige en verarmde kolenregio’s van centraal Pennsylvania. Het zit niet zo vol met actie als Mijn naam is vrijheid, maar het is zeker weten veel duisterder. Denk aan ‘moonshine’, meth en pretparken.

Ik weet alleen niet wanneer het precies uitgebracht gaat worden. Ik had een tweede boek klaar tussen Mijn naam is vrijheid en Candyland, maar de redacteuren en ik konden het niet eens worden over een groot stuk van dat boek, dus nu ligt het stof te verzamelen in een lade. Nog een paar weken en dan heb ik deze (hopelijk) laatste versie van het manuscript van Candyland af, en dan is het nog maar de vraag hoeveel ik er nog aan moet veranderen en hoe lang het duurt voordat het gepubliceerd wordt (het is pas mijn tweede boek, ik moet het allemaal nog leren). Hopelijk snel!

How do you write? As in do you have your favorite music blasting through the house or does it have to be really quiet? Do you sit behind a desk in the attic or at a table in your favorite coffee place?

If an idea comes, I’ll stop whatever I’m doing to get it down (excuse me, Mr. President) ;) I prefer writing at my desk or from my bed. I DO have to have the music blasting in my headphones and the music does always correlate with whatever kind of scene I’m writing, like a soundtrack. However, I try to only listen to music without words, music not in English, or songs that I’ve heard so many times that the lyrics cannot distract me. I also like to be highly caffeinated.

Hoe verloopt jouw schrijfproces? Heb je je favoriete muziek keihard aan in huis of moet het juist heel stil zijn? Zit je achter een bureau op zolder of aan een tafel in je favoriete café?

Als ik een idee krijg, dan stop ik met datgene waar ik mee bezig ben en ik ga aan de slag (sorry meneer de president). Ik geef er de voorkeur aan om aan mijn bureau te zitten of in bed. Ik moet echt harde muziek door mijn koptelefoon laten knallen en de muziek is altijd passend bij de scene die ik op dat moment schrijf, als een soort soundtrack. Ik probeer wel alleen naar instrumentale muziek te luisteren, of muziek waarbij niet in het Engels gezongen wordt of het moeten nummers zijn die ik al zo vaak gehoord heb dat ik niet afgeleid kan worden door de tekst. En ik vind het ook erg prettig om heel veel caffeïne in mijn lijf te hebben.

What do you do when you are not writing? What do you do before you sit down and watch (cringe...just kidding) reality TV?

I'm ALWAYS writing. If not, then I'm THINKING about writing. Haha. My brain doesn't know vacations.

Before I sit and write, I just put on a pot of coffee and smoke. I wake up, put on coffee, smoke, read a bit from my bible and then I get to writing. And I don't stop until I go to sleep. That said, most days are staring at a blank screen or pressing the backspace button. I do more un-writing than writing, I think. But then I'll get hyper and I'll write for 3 days straight and go crazy. Then I sleep for a long time. I'm 100% a binge writer, writing in spurts.

Yes, reality TV.. don't judge me! (you asked me my guilty pleasure).

As far as normal TV, I LOVE Breaking Bad, Oz, The Leftovers, True Detective.... I love TV in general!

Wat doe je als je niet schrijft? Wat doe je voordat je gaat zitten en (gruwel...geintje!) reality tv gaat kijken?

Ik schrijf ALTIJD. En als ik niet schrijf dan DENK ik aan schrijven. Haha, mijn brein doet niet aan vakanties. Voordat ik ga zitten en ga schrijven, zet ik eerst een pot koffie en steek een sigaret op. Ik word wakker, zet koffie, rook een sigaret, lees een stukje in mijn bijbel en dan ga ik schrijven. En ik stop niet voordat ik ga slapen. Dat gezegd hebbende, het grootste deel van de dag zit ik te staren naar een leeg scherm of ik gebruik alleen de backspace-knop. Ik denk dat ik meer schrap dan dat ik schrijf. Maar ik kan ook ineens heel hyper worden en als een gek drie dagen achter elkaar schrijven. En daarna slaap ik heel lang. Ik ben een echte ‘binge’ schrijver, ik schrijf in spurten.

Ja ja, reality tv...je vroeg zelf naar mijn guilty pleasure! Wat ‘normale’ televisie betreft...ik ben dol op Breaking Bad, Oz, The Leftovers, True Detective. Ik ben in het algemeen DOL op televisie!

What if Freedom's Child were to be made into a movie? Would you even like that? And who would you see as Freedom?

I'm not sure FC will ever become a movie, but I'm hopeful in thinking. It was optioned, but the guy let it expire and then it was no longer fresh. I guess there's hope, but I'm not counting on it at this point, which is hugely disappointing.

Though if my wildest dreams were ever to come true, I always saw Julianne Moore. No one else did, but that's who I pictured in my head while writing it.

Wat zou je ervan vinden als Mijn naam is vrijheid verfilmd zou worden? Zou je dat uberhaupt willen en wie zie jij dan als Freedom?

Ik betwijfel of Mijn naam is vrijheid ooit verfilmd gaat worden, maar ik geef de hoop nog niet op. Er is ooit sprake van geweest, maar diegene die het wilde doen, liet het versloffen en toen was het van de baan. Er is nog hoop, maar op dit moment reken ik nergens op en dat is best teleurstellend.

Maar mochten mijn stoutste dromen ooit uitkomen: ik heb altijd Julianne Moore voor ogen gehad. Ik was de enige, maar ik had haar voor ogen toen ik het boek schreef.

De vakantiekoffer van Christine Bols

1 Waar ga je heen op vakantie ?

Ik ben net terug van vakantie in Spanje, een land dat ik in mijn hart draag. Het was maar negen dagen, maar we hebben er echt van genoten.

2 Welke boeken gaan er mee in de vakantiekoffer ?

Eigenlijk heb ik weinig gelezen, maar in mijn koffer zaten:
In een donker, donker bos (Ruth Ware) - viel eigenlijk een beetje tegen na de gunstige recensies die ik had gelezen.

Brandhaard (Michael Connelly) - dit is mijn favoriete auteur. Het moet dus al raar lopen als ik zijn boeken niet goed zou vinden.

De verdediging (John Grisham) - komt vrij traag op gang maar een heel degelijk verhaal met de nodige spanning zoals te verwachten valt van een Grisham.

3 Welk boek raad jij ons aan om in de vakantie te lezen ?
Ik heb de laatste tijd wel meerdere aanbevelenswaardige boeken gelezen, maar als ik er 2 mag noemen:

Een verdiende dood (Peter Swanson), een goed opgebouwde thriller die boeit van begin tot einde.

Mijn naam is vrijheid (Jax Miller), diepgaand psychologisch verhaal over een vrouw die alles over heeft voor de veiligheid van haar kinderen. Nee, geen zeemzoet verhaal van dertien in een dozijn, maar een keiharde actiethriller. Miller schuwt geen schuttingtaal, en misschien daarom minder geschikt voor gevoelige zielen, maar als je daar overheen kan stappen ... prachtig.

Groetjes

Christine

De chef Rode Pen is een weekje op vakantie!

Truien.
Vandaag heb ik ingepakt voor onze vakantie (we vertrekken morgen) en ik heb gewoon truien ingepakt. Het moet toch niet gekker worden. Zestien graden in Friesland de komende week. Schaatsen meenemen is wellicht wat overdreven, maar ja, het blijft Nederland, je weet het niet. Hopelijk blijft het een beetje droog, dan kunnen we lekker naar buiten. De hele week in het overdekte zwembad of de binnenspeeltuin is misschien leuk voor de kinderen, maar ik ben dat snel zat en dan druk ik mij nog voorzichtig uit. Maarrrrr...komt goed en ik heb er zin in :-)

Vorige week zondag gingen we naar de bowlingbaan. Met z'n zevenen, vriendin M. en haar echtgenoot én Lotte's BFF gingen ook mee. We zeiden het al maanden tegen elkaar 'we moeten eens met z'n allen gaan bowlen', 'jaaaa doen we, leuk!!!' en vervolgens komt het er niet van. Nu dus eindelijk wel.
Het draakje was in opperbeste stemming, die vond het helemaal geweldig om te gaan 'bollen'. Het feit dat ze op de baan andere schoenen aan moest, vond ze maar zozo, maar de bowlingballen waren toch een stuk interessanter. Het was even uitproberen (met gevaar voor de tenen) welke bal het draakje enigszins kon tillen, maar die was snel genoeg gevonden. En daar ging ze hoor. *BONK* de bal werd op de baan gedropt en tergend langzaam rolde die richting de kegels. We kéken dat ding vooruit. Ik ben bang dat baan zes niet geheel vlak meer is...
En dan ook gewoon een strike gooien he. Je gelooft het niet, maar het was echt zo. Het werd nóg gênanter: madam eindigde als derde. Verliezen van een 4-jarige is best zuur.

Gisteren had ik een geweldige dag. We hadden een teamuitje naar Breda, dat is al leuk op zich, maar het werd nog leuker omdat Sterre Carron, Inge Verbruggen en Gisèle Smets ook kwamen. En ook onze nieuwe recensenten Daniëlle en Heidi kwamen naar Breda afgereisd. Het verzamelpunt was bij Ink thuis en daar begon het al goed. Belgische koffiekoeken, Bredase thee en koffie, doosjes met boeken voor de minibieb (even snuffelen of er niet iets tussen zat), het was reuze gezellig. Vonden wij dan. Iris was het gekakel al snel beu hahaha de gezelligheid werd voortgezet bij Barista waar we een heerlijke high tea hadden. Nog even snel hallo zeggen tegen Chantal van Mierlo in de boekhandel aan de overkant en daarna het terras op. Een heerlijk, relaxt en gezellig uitje waarvan ik hoop dat er nog vele zullen volgen!

Ik heb net mijn recensie van Mijn naam is vrijheid van Jax Miller geschreven, dus die zal binnenkort ergens wel een keer op het blog verschijnen. Een geweldig boek vond ik het, ik heb er erg van genoten. Ondertussen ben ik begonnen in Het meisje op de foto van Carina Bergfeldt, ook die begint fijn. Dit boek gaat in ieder geval mee op vakantie. Net als Harry Potter and the Cursed Child die ik van Ink nog voor mijn verjaardag kreeg. Heel nieuwsgierig naar!

Tot over een weekje!

Miriam

Eindelijk vakantie!

Op de achtergrond klinkt het monotone, saaie stemgeluid van Olav Mol, die verslag doet van de kwalificatie van de Formule 1-race in Duitsland. Gooi daar het monotone racegeluid bij en het wordt wat slaapverwekkend als je het mij vraagt. Het draakje denkt daar anders over: 'Max Sestappe, Max Sestappe!'. Echtgenoot had gehoopt in alle rust te kijken. He, jammer joh. 

Hier in huize Bakker is het eindelijk vakantie. Heerlijk en ik was er echt wel aan toe. Wij allemaal trouwens. Het oudste kind heeft al drie weken vakantie en die neemt het er wel van kan ik wel zeggen. Die is bijvoorbeeld de afgelopen week amper thuis geweest. Logeren bij vriendinnetjes, naar het zwembad. Gisteren vertrok ze ook weer met d'r koffertje en morgen komt ze dan weer thuis. Dat doet maar. 

Eerst een weekje lekker rustig thuis, een beetje rommelen hier en daar. Er zijn wat klusjes die al een tijdje vooruit geschoven worden en waar ik misschien maar eens aan moet beginnen, zoals mijn boekenkast. Elk jaar in de vakantie haal ik alles eruit en probeer ik alles er wat efficiënter (ahum) weer in te krijgen. Lastig als er alleen maar boeken bij komen en eigenlijk geen een het huis verlaat. Ik heb drie planken leeggehaald vandaag en weer ingeruimd. Twee boeken gaan naar Ink voor de minibieb en er is zowaar plek voor een aantal boeken die ik inmiddels onder de kast had gelegd wegens gebrek aan ruimte in de kast. Morgen maar weer een plankje of drie doen. 
Tussendoor blog ik wat (inmiddels de 'verwacht in augustus lijstjes' gemaakt, weer een regel aan een recensie getikt en bedacht dat ik nóg een recensie moet schrijven) en ik heb zowaar ook nog gelezen. 

Afgelopen week reisde ik met het draakje af naar Breda, even een taartje eten met de andere chef. Gezellig gekletst terwijl het draakje ondertussen onze handen en voeten tekende. Voeten/handen op het papier en zij maakte de omtrek. Hallo zwemvliezen en bouwhandschoenen. Ze werden daarna vakkundig ingekleurd door de andere chef en het draakje, terwijl ik ondertussen aan de thee zat. Soms moet je gewoon delegeren.


En ik was ook nog eens jarig. Normaal gesproken doe ik niet heel veel bijzonders met mijn verjaardag, koffie, taartje en dat is het dan wel, maar ja, je wordt maar 1x kuch40kuch, dus ik had bedacht dat men ook lekker een hapje kon blijven eten. Daar kreeg ik de dagen ervoor flink spijt van, want 'heb ik wel genoeg', 'wat zal ik maken?', 'oh misschien nog wat meer van dit of dat' en nog meer van dat. 
Gelukkig heb ik een stronteigenwijze moeder (ik heb het niet van een vreemde), die, nadat ze vroeg (zoals altijd) 'wat zal ik maken?', mijn antwoord 'joh, hoeft niet, het lukt wel' compleet negeerde en arriveerde met genoeg eten voor een weeshuis. Er was meeeeer dan genoeg (het was een ander verhaal geweest als mijn jongste broertje wel bleef eten) en we hebben er een dag later nog met z'n achten van gegeten. 
Ik werd goed verwend met boekenbonnen, Ici Paris-bonnen, boeken en nog veel meer, heerlijk! Het kado van het Thrillerlezersteam is een kado waar ik nog even geduld voor moet hebben (oktober), maar waar ik heel erg naar uitkijk: de geïllustreerde uitgave van Harry Potter and the Chamber of Secrets. 

Gelezen heb ik ook nog natuurlijk. Ik heb even gekeken in mijn notitieboekje waarin ik alles bijhoud wat ik gelezen heb en vorig jaar rond deze tijd stond de teller op 29 gelezen boeken, nu staat de teller op 33 :-) Het gaat lekker mag ik wel zeggen. Ik las Gevarenzone van Jennefer Mellink en dat was genieten! Ook las ik al een boek dat ik eigenlijk voor de vakantie had bewaard, Lockwood & Co: the whispering skull van Jonathan Stroud. Geweldig boek :-D
Ook las ik De weg van het water van Trudi Rijks voor de leesclub. Ik had hoge verwachtingen van het boek, maar die zijn helaas wat mij betreft niet uitgekomen. Mooi geschreven, absoluut, maar het heeft mij niet kunnen boeien. De andere deelnemers in de leesclub zijn overigens erg enthousiast!!

Momenteel lees ik Mijn naam is vrijheid van Jax Miller en ik ben tot nu toe erg enthousiast. Freedom Oliver woont in een klein stadje in Oregon en probeert zo min mogelijk op te vallen. Twintig jaar geleden is ze gearresteerd voor de moord op haar man en sloot ze een deal met de FBI waardoor ze werd gedwongen haar kinderen af te staan ter adoptie. Sindsdien leeft ze onder getuigenbescherming. Maar dan hoort ze dat haar dochter wordt vermist....
Nog 80 bladzijden te gaan...en het volgende boek ligt klaar: Het meisje op de foto van Carina Bergfeldt.


Fijne week allemaal!

Miriam 

In de brievenbus Jax Miller met Mijn naam is vrijheid

Dit boek kwam  het Thrillerlezershuiske binnenvallen en ik betrapte mij er een dag later op dat ik het op de stapel Verdelen had gelegd zonder beter te kijken. Betrapt op de beoordeling van een kaft... Als je namelijk de achterflap leest, kom je opeens een interessante flaptekst tegen. Maar ik had al een hard roepend teamlid wat "MIJ" riep . Dus jij en ik gaan het van haar horen.

Freedom Oliver leeft in een klein stadje in Oregon en probeert zo min mogelijk op te vallen. Twintig jaar geleden is ze gearresteerd voor de moord op haar man en sloot ze een deal met de FBI waardoor ze werd gedwongen haar kinderen af te staan ter adoptie. Sindsdien leeft ze onder getuigenbescherming. Als ze hoort dat haar dochter wordt vermist, is Freedom vastbesloten haar te vinden. Haar impulsieve plan leidt haar terug naar de demonen uit haar verleden en de geheimen van de familie die haar kinderen heeft geadopteerd.

Verwacht (deel 3)

Klem - Tupla M.  (verschijnt 10 mei 2016)
In een natuurgebied in het noorden van Nederland worden de bijna vergane resten van een man gevonden. Enige tijd later spoelt een ander dodelijk slachtoffer aan op de oever van de Maas in Zuid-Limburg. Aanvankelijk worden de zaken niet met elkaar in verband gebracht, de politie gaat uit van op zich zelf staande gevallen van zelfdoding. Totdat blijkt dat op beide lichamen het visitekaartje is gevonden van mr. Caroline van Soerendonk, echtscheidingsadvocate te Maastricht. De recherche denkt dat zij de beide mannen gekend heeft, maar Caro weet zeker van niet. Onder druk gezet door haar kantoor, dat beducht is voor imago schade, begint Caro een eigen onderzoek om haar onschuld te bewijzen. Haar speurtocht eindigt onverwacht dicht bij huis.
Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!


Mijn naam is Vrijheid - Jax Miller (verschijnt 2 mei 2016)
Freedom Oliver leeft in een klein stadje in Oregon en probeert zo min mogelijk op te vallen. Twintig jaar geleden is ze gearresteerd voor de moord op haar man en sloot ze een deal met de FBI waardoor ze werd gedwongen haar kinderen af te staan ter adoptie. Sindsdien leeft ze onder getuigenbescherming. Als ze hoort dat haar dochter wordt vermist, is Freedom vastbesloten haar te vinden. Haar impulsieve plan leidt haar terug naar de demonen uit haar verleden en de geheimen van de familie die haar kinderen heeft geadopteerd. 
Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!



Runa - Vera Buck (verschijnt 20 mei 2016)

Parijs, 1884. Op de neurologische afdeling van de enorme Salpetrière-kliniek, voert dokter Charcot experimenten uit op hysterische patiënten. Op een dag wordt het jonge meisje Runa bij de kliniek afgeleverd: een meisje dat niet vatbaar lijkt voor alle bekende behandelmethodes. De artsen dompelen haar in ijsbaden, of binden haar dagenlang vast op bed, maar niets lijkt dit diep verwarde meisje te kunnen helpen.
Jori Hell, een Zwitserse student geneeskunde, ruikt een mogelijkheid om te promoveren en stelt iets voor aan dr. Charcot wat tot dat moment als ondenkbaar gold. Als eerste arts wil hij de waanzin rechtstreeks uit de hersenen van een patiënte snijden, met alle risico's van dien.
Als er door heel Parijs onheilsspelende boodschappen opduiken en kort daarna lijken gevonden worden van mensen die op schokkende wijze om het leven gebracht zijn, stelt de politie een onderzoek in.
Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!


Scorpio - Hilde Vandermeeren (verschijnt 10 mei 2016)

Na een gezinsweekend ontwaakt Gaelle in een psychiatrisch ziekenhuis in Berlijn. Ze is gewond en herinnert zich niet wat daaraan is voorafgegaan. De politie verdenkt haar van poging tot moord op haar zevenjarig zoontje. Ze weigert dat te geloven en gaat op zoek naar de waarheid. Daarbij overschrijdt ze steeds meer grenzen en wordt opgejaagd wild. 
Michael is een huurmoordenaar in dienst van Scorpio. De organisatie ontziet niemand, wie tegen haar regels ingaat tekent zijn eigen doodvonnis. Een onomkeerbare beslissing verandert Michaels leven. 
De een leeft door te doden, de ander doodt om te overleven. Wat als hun wegen elkaar kruisen?
Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!