Win een gesigneerd exemplaar van De ongewenste gast

 

Alexander is tevreden met het leven dat hij leidt samen met zijn vrouw Marte en hun twee kinderen. Als anesthesist heeft hij een succesvolle carrière uitgebouwd en hij staat op het punt een gegeerde promotie te krijgen. Naast zijn gezin heeft hij een kleine vriendenkring die hem na aan het hart ligt. Niemand weet echter dat hij een vreselijk geheim met zich meedraagt. Tot Brent onverwachts op het toneel verschijnt. Op een geraffineerde manier dringt hij binnen in de entourage van Alexander. Al snel wordt duidelijk dat hij niet zonder reden plots is opgedoken. Kan Alexander aan de druk van Brent weerstaan? Onverwerkte jeugdtrauma’s komen boven water, oude wonden worden opengereten.

Waardoor kreeg Bettie Elias zin om de pen op te gaan pakken? Stuur het antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv De ongewenste gast.

Bettie Elias ondervraagd

 

In een eerder leven schreef de Hasseltse Bettie Elias een dertigtal boeken voor de jeugd.  Sinds kort bewandelt ze het pad van thrillerauteur.  Na ‘Het tuinfeest’ en ‘Bloedbanden’ ligt nu ‘De ongewenste gast’ in de boekhandel.  Brent en Alexander staan garant voor een beklijvend verhaal.  Wie zijn ze en waarom?  Laat Bettie daar nu alles vanaf weten!

 

• Bettie, je bent goed op dreef.  ‘De ongewenste gast’ is reeds je derde boek voor volwassenen.  Wat deed je beslissen om boeken voor volwassenen te schrijven?

Ik heb altijd heel graag kinderboeken geschreven en ik vind ze nog altijd heel belangrijk voor de ontwikkeling van een kind. Zelf hou ik van psychologische misdaadromans die ik jaren geleden ontdekt heb door boeken van Patricia Highsmith te lezen. Het idee om ook dit genre te schrijven sluimerde al lang ergens in mijn achterhoofd. Een paar jaar geleden stopte ik met werken en had ik behoefte aan een nieuwe uitdaging. Toen heb ik mijn eerste thriller Het tuinfeest geschreven en dat is me heel goed bevallen.

• Schrijf je nog steeds boeken voor kinderen?

Momenteel ben ik volledig op het schrijven van thrillers gericht. Het is een nieuw genre voor mij waar ik me nu volledig op wil focussen en bij elk boek een stukje beter wil worden.

• Waar ligt de kiem voor ‘De ongewenste gast’?

Wat doe je als een vreselijk geheim waar zelfs je familie en vrienden niet van op de hoogte zijn dreigt uit te komen? Van daaruit ben ik begonnen.

• Hoe kwalificeer jij ‘De ongewenste gast’: een thriller, een misdaadroman?

Een psychologische misdaadroman waarbij de klemtoon ligt op de angsten en drijfveren van personages die in het nauw worden gedreven en de gevolgen dragen van foute beslissingen. Ze worden gedreven door angsten, donkere gedachten of trauma’s.

• Brent glipt het verhaal in als gatecrasher, dit tot grote ontsteltenis van Alexander.  Kreeg jij ooit ongewenst bezoek?

Toch niet zoals in De ongewenste gast, waar Brent na achtentwintig jaar plots opduikt met kwade bedoelingen.

• Op welk feestje zou jij wel eens graag willen binnenvallen?

Op een feestje van Patricia Highsmith, een bijzondere maar ook een zonderlinge vrouw die op het einde van haar leven een teruggetrokken leven leidde in Zwitserland. Ze hield van een goed glas en verzamelde slakken. Ooit is ze op een feestje toegekomen met haar handtas vol slakken.

• Zijn de hoofdpersonages Brent en Alexander aan je verbeelding ontsproten of lopen er ergens een echte Brent en Alexander rond?

Ze zijn volledig uit mijn fantasie voortgekomen. Je fantasie laten werken is net het fijne van schrijven.

• Beiden zijn schitterend in hun rol en roepen ongetwijfeld bij elke lezer dezelfde gevoelens op.  Aan welke criteria moeten volgens jou de ‘slechterik’ en de ‘good guy’ voldoen?

Het belangrijkste is dat ze allebei geloofwaardig zijn want anders zal de lezer snel afhaken. Een slechterik mag nooit honderd procent slecht zijn. Hetzelfde geldt voor de ‘good guy’. Hij of zij moet ook een paar negatieve trekjes hebben. Zoals wij trouwens allemaal ook hebben J

• De ogen van Brent zijn ‘als de spiegels van zijn verdorven ziel’ schrijf je.  Was het moeilijk om je in het personage van Brent in te leven?  Hou je daarom meer afstand met hem en schrijf je vanuit het perspectief van Alexander?

Ik heb er bewust voor gekozen om het boek vanuit één perspectief te schrijven, namelijk dat van Alexander. Niet omdat ik het moeilijk vond om me in te leven in het personage van Brent, maar omdat ik van hem een mysterieus personage wilde maken waar je geen vat op hebt.

• De taal die Brent en Alexander spreken blijft lang onopgemerkt voor de anderen. Blikken geladen met heimelijkheid en dreiging zorgen voor geheime dialogen. Kan jij veel afleiden uit blikken, lichaamstaal?

Uit lichaamstaal kan je veel afleiden, soms zaken die mensen proberen te verbergen. Denk maar aan iemand die zich niet op zijn gemak voelt en voortdurend wegkijkt om oogcontact te vermijden. Als schrijver vind ik het heel interessant om mensen hun lichaamstaal te observeren.

 

• Brent en Alexander delen een verleden. Vrij laat in het boek wordt pas duidelijk hoe de vork aan de steel zit.  Dit was uiteraard jouw bedoeling.  Kan je uitleggen waarom?

Het is belangrijk om de lezers nieuwsgierig te maken en een reden te geven om verder te lezen. Als je alles in het begin prijsgeeft haken ze vlugger af.

• Alexander is anesthesist.  Hij is de persoon aan wie je, wanneer je compleet willoos bent, je leven toevertrouwt.  En toch …   Hij is niet onbesproken.  Waarom koos je deze carrière voor hem?

Ik heb voor een anesthesist gekozen omdat die in de mogelijkheid is om op een ‘eenvoudige’ manier — volgens Brent althans — iemand te doden zonder dat het direct aanwijsbaar is.

• Brent en hij kwamen beiden terecht in een jeugdinstelling. Toch lijkt het alsof het leven Alexander beter gezind is geweest dan Brent. Geloof je dat een jeugdinstelling voor sommigen wel het verschil kan maken in het latere leven?

Absoluut. Brent en Alexander zijn er op een kwetsbare leeftijd terechtgekomen tijdens hun pubertijd, een leeftijd dat jongeren behoefte hebben aan houvast omdat ze heel erg zoekende zijn in die fase van hun leven. Het is ook een fase dat jongeren heel gevoelig en beïnvloedbaar zijn.

• Schuldbesef lijkt bij geen van beide mannen sterk aanwezig. Hoe koud is die Brent eigenlijk wel? Op een schaal van 1 tot 10 hoe verdorven vind je Brent?

Een twee? Hij heeft alvast geen last van scrupules en wil koste wat kost zijn doel bereiken en gebruikt iedereen hiervoor. Zelfs Mees heeft hij gebruikt, maar het had nog veel erger kunnen zijn. Daarom krijgt hij toch nog een twee.

Alexander voelt zich wel schuldig over wat hij gedaan heeft, maar hij heeft die gevoelens door de jaren heen verdrongen. Door het plotse verschijnen van Brent komt alles terug naar boven en valt zijn zorgvuldig opgebouwd leventje in duigen.

• En heb je het dan niet moeilijk met de rol en uiteindelijk het geheim van Alexander?

Natuurlijk is wat Alexander gedaan heeft vreselijk. Maar moet niet iedereen een tweede kans krijgen? was de vraag die ik wilde aftasten in dit boek. Niet iedereen die iets vreselijks gedaan heeft, is een schurk voor de rest van zijn leven, vind ik. Alexander wil ook niet nog eens een moord plegen.

Alexander legt de schuld voornamelijk bij Brent. Lang voed je deze overtuiging.  En dan is daar zo één van die momenten in het boek waarop het beeld dat men zich van hem heeft gevormd aan het wankelen gaat: het krantenartikel in Alexanders locker. Tijd om Alexanders aandeel in de historie uit de doeken te doen?

Dit is inderdaad zo een van de momenten dat er een tipje van de sluier wordt gelicht. Ze hebben allebei iets te maken met een verdwijning van een jongen, maar meer kom je dan nog niet te weten.

• Zijn de strenge opvoeding van Alexander, de tirannieke houding van zijn vader en de passieve houding van zijn moeder van invloed geweest op de gebeurtenissen die nu het leven van Alexander bedreigen?

Dat heeft zeker een rol gespeeld. Hij voelde zich die dag gefrustreerd, was heel boos op zijn vader en voelde zich machteloos. Als dan iemand een voorstel doet om iets ‘stouts’ te doen is de stap soms vlug gezet en moet er niet veel gebeuren om de situatie uit de hand te laten lopen.

• Het valt Alexander alsmaar moeilijker om zich te concentreren op zijn werk.  Wat kan jou uit jouw concentratie houden?

O, dat kan van alles zijn. Binnenkomende mails bijvoorbeeld, maar dat heb je uiteindelijk zelf in de hand door je mailprogramma te sluiten (wat ik misschien meer zou moeten doen). Of als ik de deur moet gaan opendoen in het midden van een zin om pakjes (meestal van iemand anders) in ontvangst te nemen. Een zwaar conflict zou mij natuurlijk ook uit mijn concentratie halen.

• De eis die hem wordt gesteld brengt hem helemaal uit zijn lood.  Wat een dilemma’s! Alexander krijgt het echt benauwd.  Hoe beleefde je zelf deze passages in het verhaal?  Kwamen Alexanders gevoelens ook bij jou binnen?

Dat is een essentieel onderdeel van schrijven voor mij: meevoelen met mijn personages. Als je als schrijver niet meevoelt zal de lezer dat ook niet doen, denk ik.

• Stel, jij bent Alexander. Hoe zou jij Brent aanpakken?

Alexander heeft zich natuurlijk in een moeilijke situatie gewerkt. Als hij het vanaf het begin tegen Marte had verteld zou er geen probleem geweest zijn. Maar misschien had ze dan haar relatie met hem beëindigd. Wie wil een lief die iemand vermoord heeft en in een jeugdinstelling heeft gezeten? Dus die vrees was niet zonder reden. Aan de andere kant begrijp ik ook dat hij wil vermijden om het nu alsnog te moeten vertellen. Ik zou ook niet lachen moest mijn man ineens met een zwaar verhaal op de proppen komen na achtentwintig jaar. Dus onder de gegeven omstandigheden heeft Alexander het niet slecht gedaan. Hij is niet gezwicht voor de druk van Brent én hij heeft de waarheid tegen Marte verteld.

• Alexander rijdt zich vast in zijn leugens. Wat vind jij: ten allen tijde de waarheid vertellen of zwijgen indien de waarheid te verwoestend dreigt te zijn?

Het ideale is altijd de waarheid vertellen. Maar zo zit het leven helaas niet in elkaar.

• Denk je dat je voor je verleden kan wegvluchten? Of haalt het je altijd wel in, vroeg of laat?

Meestal haalt het verleden je vroeg of laat wel in. We zijn allemaal dankzij of ondanks ons verleden wie we nu zijn. We dragen het een stuk met ons mee. Toch zullen er ook mensen zijn — een minderheid, denk ik — die het volledig van zich kunnen afschudden, verdringen of ontkennen.

• In ‘De ongewenste gast’ raakt de sfeer alsmaar meer en meer geladen.  Spannend! En er vloeit niet echt bloed. Zo heb jij je verhalen graag?

Met deze componenten schrijf ik inderdaad mijn boeken het liefste: psychische spanning en dreiging kunnen mensen tot het uiterste drijven. Wat drijft ze om misstappen te begaan? Waarom neemt men onder psychische druk foute beslissingen? Door welke duistere gedachten wordt iemand gedreven?

Mensen die vooral van afgehakte vingers en van bloederige toestanden houden zullen waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Daarom dat ik liever spreek over een psychologische misdaadroman dan over een thriller. De term thriller is een heel ruim begrip geworden.

• ‘Het tuinfeest’, ‘Bloedbanden’ en ‘De ongewenste gast’ volgden elkaar in een prettig tempo op. Mogen we binnenkort jouw vierde boek voor volwassenen verwachten? Wat kan/wil je er reeds over kwijt?

Ik ben ondertussen begonnen met mijn vierde misdaadroman. De voorlopige titel is Ticket zonder retour. Meer kan ik er helaas nog niet over zeggen.

 

Dank je wel, Bettie!  Dat wordt dus uitkijken naar die vierde misdaadroman.  ‘Ticket zonder retour’, onze nieuwsgierigheid is alvast geprikkeld!

Anita

De ongewenste gast van Bettie Elias

 'De ongewenste gast' is een thriller die je onmogelijk kan neerleggen!

Bettie Elias haar vorige boeken las ik volgens mij niet maar na alle goede reacties en de veelbelovende achterflap was ik super nieuwsgierig naar dit verhaal. Heeft de Vlaamse Bettie Elias mij kunnen overtuigen?

In ' De ongewenste gast' voel je vanaf het begin de donderwolken hangen. Alexander, een gerespecteerde anesthesist is getrouwd met Marthe, een geëngageerde politica en samen met hun kinderen hebben ze een gelukkig gezinsleven.

Tijdens een barbecue met vrienden blijkt Brent onverwacht uitgenodigd door Alexander zijn vrouw. Zij is zich net als de anderen van geen kwaad bewust. Brent die iedereen inpalmt met zijn charismatische gedrag is namelijk niet het lieverdje dat hij lijkt. Alexander en Brent zijn verbonden door een vreselijk geheim . Uit schrik om alles te verliezen wil Alexander, de modelburger, dit voor zijn vrienden en gezin verbergen.

Hij doet er alles aan om zijn vroegere vriend te ontlopen maar deze sluipt genadeloos dichterbij. Wanneer hij Alexander het onmogelijke vraagt is het hek helemaal van de dam.

De hardwerkende en zorgzame Alexander wordt het slachtoffer van een meedogenloos spel.

Is hij echt een slachtoffer of is schijn niet hetzelfde als zijn?

Zelf had ik van in het begin vraagtekens bij de onschuldige en naar mijn gevoel laffe Alexander maar de onmenselijke creep Brent is natuurlijk nog een ander verhaal.

Bettie Elias sleurt me onherroepelijk mee in haar zoektocht naar de vroegere puzzelstukjes uit hun schooltijd.

Dit is geen thriller die zindert van de keiharde actie. 'De ongewenste gast' is een verhaal dat je meesleept door de steeds voelbare dreiging die uitmondt in een rare climax. Wanneer je denkt alles te weten over wat er 28 jaar geleden gebeurd is, trakteert de schrijfster je toch nog op een onverwachte twist. Op het einde is er ook nog plaats voor een complete verrassing.

'Een ongewenste gast' gaat over manipulatie, schuld en verantwoordelijkheid. Het zet je aan het denken over welke invloed mensen uitoefenen op elkaar. Hiernaast toont het hoe je acties en hun gevolgen je toekomst bepalen.

Nadat ik dit boek dichtgeslagen had bleef bij mij de vraag hangen hoe beslist wordt wie een nieuwe kans verdient en wie niet. Wat is rechtvaardigheid en is er een verschil in iets wat eigenlijk voor iedereen hetzelfde zou moeten zijn?

Kan iemand je tot het uiterste drijven of is de eigen wil toch nog sterker?

Een boek dat doet verlangen naar meer.

5 kraaien

Win De ongewenste gast van Bettie Elias GESLOTEN

 Alexander is tevreden met het leven dat hij leidt samen met zijn vrouw Marte en hun twee kinderen. Als anesthesist heeft hij een succesvolle carrière uitgebouwd en hij staat op het punt een gegeerde promotie te krijgen. Naast zijn gezin heeft hij een kleine vriendenkring die hem na aan het hart ligt. Niemand weet echter dat hij een vreselijk geheim met zich meedraagt. Tot Brent onverwachts op het toneel verschijnt. Op een geraffineerde manier dringt hij binnen in de entourage van Alexander. Al snel wordt duidelijk dat hij niet zonder reden plots is opgedoken. Kan Alexander aan de druk van Brent weerstaan? Onverwerkte jeugdtrauma’s komen boven water, oude wonden worden opengereten.

Wij lazen het boek onlangs in onze leesclub en zijn razend enthousiast. Nu mogen wij 1 van jullie blij maken. Wij willen van jullie weten wie bij jullie thuis een ongewenste gast zou zijn?

Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Ongewenste gast

De ongewenste gast – Bettie Elias

 

Ingehaald door het verleden

 

‘De ongewenste gast’ is na ‘Het tuinfeest’ en ‘Bloedbanden’ de derde thriller van de Limburgse auteur Bettie Elias. 

 

In ‘De ongewenste gast’ valt een ongenode gast al meteen met de deur in huis.  Tijdens een barbecue met vrienden bij Alexander, Alex voor de vrienden, en Marte thuis zorgt de onverwachte komst van Brent voor onrust in het hoofd en het leven van Alexander.

 

‘De ongewenste gast’ brengt een zevental personages in beeld.  Qua decor houdt de auteur het sober: ten huize Alexander en Marte, het ziekenhuis en kleine passages in een Airbnb en een brasserie.   Komt  Brent eerst letterlijk als partycrasher aangewaaid, het hele verhaal door is hij een ongewenste aanwezigheid in het huishouden, in het hoofd en op het werk van Alexander.  Als een luis in een pels wringt hij zich overal naar binnen. 

 

Met regelmaat wordt een stap terug in de tijd gezet.  Achtentwintig jaar geleden is er iets ergs gebeurd.  Wat?  Daarop is het wel even wachten.  Ondertussen kruipt het verhaal onder je huid.  Dat de twee mannen een verleden delen is duidelijk.  ‘De ongewenste gast’ is geen whodunit, wel een what- en whydunit.  Die prangende vragen laten niet meer los en trekken je mee het verhaal in.  Dat Brent zich in het heden in de vriendenkring binnen wringt brengt het verhaal heel dicht bij de lezer.  De korte hoofdstukken doen steeds weer verder lezen.  Het bommetje op het einde mist zijn effect niet.

 

Bettie Elias strooit dan wel met zaadjes voor verschillende denkpistes, maar het is Alex die het hele plot naar zijn hand zet. Via zijn perceptie vormt de lezer zich een idee over de andere personages en over wat er gebeurde zovele jaren geleden.  Hij geeft Brent een gezicht en voedt de aversie voor die gladjanus die iedereen, behalve Alex, om zijn vinger windt.  De heimelijkheid en achterbaksheid weerspiegeld in de ogen van Brent versus zijn joviale, sympathieke en gezellige karakter ten opzichte van de groep zorgen voor beeld; de ondertonen in de communicatie tussen de twee mannen doen de vijandigheid luid weerklinken. 

Weet enkel Alex dan beter?  Mogen we hem op zijn woord geloven?  Eén en ander blijkt ook niet te kloppen waar het hem betreft? 

 

 

Waarom al die geheimen?  Dat het boek niet in de ik-vorm werd geschreven maakt het mogelijk om toch enige afstand te nemen van Alex om zijn rol in wat gebeurde onder de loep te nemen.  Schuldbesef?

 

Alex dreigt ten onder te gaan aan de vele dilemma’s waarmee  hij wordt geconfronteerd.  Het verstikkende gevoel dat hij daarbij ervaart wordt goed overgebracht op de lezer.  Net zoals Alex zich een gevangene voelt, zo ook zit je als lezer gevangen in het boek.

 

Vanzelf begon ik mezelf ook een aantal vragen te stellen.  Kan men ooit ontsnappen aan zijn verleden?  Mag je je verleden verzwijgen voor jouw dierbaren?  Welke impact hebben jeugdinstellingen op iemands verdere leven? 

 

Het spook uit het verleden van Alex bedreigt steeds meer het leven dat hij en zijn familie nu leiden.  Een vulkaan aan emoties wacht om tot uitbarsting te komen en een stroom aan negatieve gevolgen zou zomaar alles in één klap kunnen verwoesten.  Alex probeert elk brandje te blussen.

 

‘De ongewenste gast’ moet het niet hebben van flitsende acties.  Het is een misdaadroman waarin de focus ligt op de ontwikkeling van een personage dat door een fout in het verleden ook zijn toekomst dreigt te verliezen.  Even mooie als eenvoudige zinnen leveren mooie beelden. Een must read, als je het mij vraagt!

 

4,5 kraaien!

Anita