Anja Feliers' 7e dagboekfragment

Zondag 25 september 

Ik word veel te vroeg naar mijn zin wakker geblaft door de hond van onze buren. Met tegenzin stop ik mijn hoofd onder het dekbed en probeer het hardnekkig geblaf buiten te sluiten. Maar het lawaai buiten houdt aan. Vermoeid open ik mijn ogen. Ik heb vannacht tot half drie staan strijken en had gerekend op een uitslaapvoormiddag. Niet dus. Ik ben een nachtraaf. Neem mij steevast voor om op tijd te gaan slapen maar zo tegen tien, elf uur krijg ik altijd een energiestoot waardoor ik nog van alles begin te doen. Ik hijs me uit bed en strompel naar beneden. Gelukkig schijnt de zon. Na een paar stevige koppen koffie en een telefoontje met mijn stiefmoeder voel ik me wat beter.  

Vanmiddag staat er bureauwerk op de planning. Ik moet nog wat verbeterwerk van de jongens van school inhalen én ik moet dringend aan de powerpointpresentatie beginnen die woensdagavond tijdens de boekpresentatie zal worden gebruikt. Nu en dan ontvlucht ik mijn schrijfkamertje en ga dan lekker een kopje koffie drinken met mijn man op ons terras. De zon is zo zalig en ik wil niet de hele dag binnen opgesloten zitten. 

Terwijl ik aan de powerpoint bezig ben, dringt het tot me door dat ik nog maar drie dagen heb. Ik moet echt doorwerken. Er is nog zoveel dat moet. Gelukkig begrijpt mijn man me beter dan wie ook. Tegen etenstijd stelt hij voor Grieks gaan af te halen. Ik knik blij. Weer een uurtje uitgespaard waarin ik andere dingen kan doen. En vanavond… dan ga ik echtig plechtig op tijd mijn bed in. Echt waar! 

Anja Feliers telt af naar de Boekpresentatie van Kwijt, dag twee

Dinsdag 20 september 

Drukke dag vandaag. Het nuttige gekoppeld aan het aangename. 

Vanochtend had ik een uitgebreid Skypegesprek met twee Nederlandse heren die me een geweldige aanbieding deden die verband houdt met mijn boeken. Jammer genoeg kan ik er nog niet veel over vertellen maar als de deal doorgaat – en dat weet ik pas binnen een kleine maand- dan zullen vooral de Nederlandse fans meer van mij gaan horen. Alleszins is het een superleuk aanbod maar ook eentje dat veel werk met zich zal meebrengen. Als het doorgaat zal ik rigoureus moeten gaan plannen en een ijzeren discipline aan de dag leggen om alle deadlines te halen. Spannend is het dus wel. 

Vanmiddag bracht ik een bezoekje aan het huis waar ik samen met mijn mama ben opgegroeid. Enkele jaren na hoor dood verhuisden we toen mijn vader hertrouwde. Mijn grootouders bleven er wel nog even wonen. Na hun dood werd het huis verkocht. Ik was al twintig jaar niet meer in het huis geweest maar de huidige bewoonster nodigde me een tijd geleden uit een kijkje te komen nemen. Dat stelde ik steeds uit totdat de nieuwe thriller Kwijt af was omdat ik tijdens het schrijven toch al zo veel met mijn verleden geconfronteerd werd. 

Maar het bezoek was prachtig. Het hele huis was sfeervol ingericht en aangepast aan de smaak van de huidige bewoners. Het voelde wel een beetje raar om er terug te zijn na al die jaren. Het raakte me diep om sommige originele elementen van het huis terug te zien, zoals ze waren toen ik er opgroeide. De ruimtes leken ook veel kleiner dan in mijn herinnering maar ja, ik bekeek het toen ook als kind. Het was een mooie ervaring. Het voelde alsof mijn mama, oma en opa er een beetje bij waren. En dat was een beklijvend gevoel. Een die ik koester.  

En nu is het avond en voel ik de positieve energie door mijn lichaam stromen. En ook al ligt Kwijt nog niet in de winkel, in mijn hoofd ben ik al bezig met een nieuw idee voor de volgende thriller. Voordat ik aan het avondeten begin, zonder ik me een paar uurtjes af van het leven in huis. In mijn speciale aantekenboekje schrijf ik dingen op die ik vandaag ervaren en gevoeld heb. Want ja, alles wat vandaag gebeurd is, zorgde voor nieuwe inspiratie. Wordt zeker vervolgd …

Anja Feliers telt af, 1e deel

Maandag 19 september 

Ik word vandaag wakker met het gevoel alsof de tijd te snel gaat. En toch ook weer niet. Binnen tien dagen immers wordt mijn nieuwe psychologische thriller Kwijt voorgesteld en ook al wenste ik dat die dag al aangebroken was, toch besef ik dat er nog veel moet gebeuren. 

Vandaag hou ik mij voornamelijk bezig met telefoontjes plegen en mails beantwoorden die nog dringend ‘moeten’.  

Het laatste telefoontje is er een aan mijn uitgeverij Lannoo. We hebben op de valreep beslist om nog een korte boektrailer te maken van Kwijt en ja, als het even kan, wil ik die graag ook nog tonen op de avond van mijn boekpresentatie. Wat doe ik mezelf aan?  

De beelden van de trailer hebben we al, maar ik wil er graag nog intrigerende zinnetjes bij plaatsen zodat de lezer zich een beter beeld kan vormen van het boek. 

Kwijt gaat over een populaire radiohost –Sylvie- die in Vlaanderen voor een groot radiostation werkt. Tijdens een live-uitzending krijgt zij plotseling een confronterend telefoontje waarin een luisteraar insinueert dat de mogelijkheid bestaat dat haar moeder nog leeft. Al het verdriet over het overlijden van haar moeder toen Sylvie nog kind was, komt weer naar boven.  

In Kwijt zit heel veel van mezelf. Het is het meest persoonlijke boek dat ik ooit geschreven heb. Mijn mama is gestorven toen ik elf was en haar afwezigheid heeft een ongekende indruk op me gemaakt. Dit jaar werd ik even oud als mijn mama toen ze stierf. Ik vond het tijd dat ik daarmee iets ging doen. Maar dat ik tijdens het schrijven van Kwijt zoveel geconfronteerd werd met het gemis van al die jaren, had ik niet kunnen denken.  

Tijdens het schrijven aan Kwijt was er een nummer dat ik steeds opnieuw beluisterde. The words van Christina Perri. Een beangstigend intens nummer over loslaten en de indringende pijn die dat met meebrengt.  

Het is dit nummer dat ik vandaag steeds opnieuw beluister én bekijk wanneer ik inspiratie zoek naar de zinnetjes voor mijn trailer. Een paar keer moet ik slikken. Het nummer blijft me raken, hoe vaak ik het ook al hoorde. En dan, voordat ik het zelf besef, knap ik. Ik mis mijn mama. Ik zou willen dat ze nu bij mij kon zijn. Dat de onmogelijke droom die wordt nagejaagd in het boek toch werkelijkheid werd. Maar ik weet dat het niet kan. Ik veeg de tranen uit mijn ogen en herpak me. Dit boek is voor mijn mama. En hoe raar het ook klinkt, ik weet dat ze er nog is.  

Ergens.  

Misschien wel op iedere pagina van dit boek.