Daar gaat ze weer...

Op zondag 29 maart jl. raasde er een lentestormpje over het land...en wat doe je dan zoal op zo’n dag?

Manlief nestelde zich op de bank voor de tv en richtte zijn aandacht op het racecircuit in Sepang, Maleisië (om te zien of Max Verstappen deze keer wél de finish ging halen), oudste dochter vond het hoog tijd om weer wat te bouwen in Minecraft (don’t ask) en het draakje deed haar uiterste best om ervoor te zorgen dat papa toch maar met haar naar Dora ging kijken (‘deze niet leuk, Dowa leuk’).

En ik? Ik ging met maatje Alex R. richting een ander circuit. Dat van Zandvoort wel te verstaan. En niet om te racen (duh), maar om 5 km hard te lopen (ja, daar gaat ze weer :-P). 

Nu hoor ik je denken (los van het feit dat ik nu weer over hardlopen begin) ‘mens, het stormt buiten en dan ga je hardlopen, ben je wel goed bij je hoofd??’. Nou precies, dat vroegen wij ons ook af terwijl we naar Zandvoort afreisden. In Alphen waaide het hard, vervolgens waait het in Haarlem net even een tandje harder en in Zandvoort is het gewoon niet grappig meer. Maar we laten ons niet kennen…wie a zegt etc. Het is voor ons allebei de vijfde keer dat we meedoen aan dit event en het is ons allebei tot nu toe steeds gelukt om steeds wat sneller over die finish te komen. Daar gingen we maar niet vanuit deze keer..

Ladies first, de mannen gaan 20 minuten later van start (anders wordt het wel een hele drukke boel op het circuit als het hele zooitje tegelijk van start gaat). De warming-up heb ik gelaten voor wat ie was: er was geen warm worden aan, ijskoude wind, regen…ik moest alleen maar plassen (dat je nog eens blij bent met een dixie)!

Dan klinkt dat startschot om 11:20 uur en 1154 dames gaan van start. Ik had nou niet bepaald het idee dat ik heel erg vooruit kwam…op het Scheivlak leek het er op dat ik gewoon stil stond! De wind vol in m’n gezicht, ik kon d’r niet om lachen. Er lag verbrand rubber op het asfalt, maar dat kwam absoluut niet van hardloopschoenen! Ik ben niet aan de wandel gegaan zoals velen wel deden, maar heb stug door geploeterd. En dan komt die finish ineens in zicht (die komt wel vaker in zicht, maar dat is het ‘leuke’ van zo’n circuit, je gaat een bochtje door en weg is dat zicht op die finish grmpf) en toen ik de tijdsklok zag, heb ik nog even een sprintje getrokken, want ik zag het niet helemaal goed dacht ik…het zal toch niet?

En jawel hoor, TOCH sneller dan vorig jaar! 29:47 minuten! WOOHOO! Dat ik daar heel blij mee ben, is een behoorlijk understatement :-) (Alex heeft nog sneller gelopen, 25:49 minuten, de uitslover ;-)). Dat je tot op je onderbroek doorweekt en compleet verkleumd bent, neem je dan maar voor lief.

Genoeg over hardlopen weer. Sorry.

Chef Ink noemt mij nogal eens ‘chef rode pen’. Ik ben degene die als een schooljuf alle recensies en stukjes er nog eens op naleest of er niet ergens een hele rare verdwaalde d of t staat. Of in Inks geval, een lll-etje ergens teveel ;-) Op 12 maart jl. was in Alphen het Groot Alphens Dictee en samen met drie collega’s zat ik daar met een rode pen in de aanslag om de boel na te kijken. We hebben zelf ook meegeschreven en dat viel toch vies tegen! Gelukkig hoef ik woorden/uitdrukkingen als ‘biaisband’, ‘waratje wel’, ‘quakerij’ of ‘verschlimmbesserung’ niet dagelijks te schrijven. Ik bleek uiteindelijk 30 fouten in mijn dictee te hebben. Het gemiddelde lag rond de 36, dus niet slecht, al zeg ik het zelf!

Met Ink ben ik ook nog naar een boekenfeestje geweest in Oud-Beijerland. De rit er naartoe was al een hele beleving gezien het feit dat er voor mijn navigatiegeval al tien jaar geen update te krijgen is en ‘de stem’ raakte nogal van de kaart zal ik maar zeggen. Als je niet beter wist, zou je denken dat Oud-Beijerland in die tien jaar in zijn geheel zo’n 3 of 4 kilometer naar links is verplaatst. De toeristische route in die omgeving was niet echt je van het, maar je komt nog eens ergens. We gingen voor een speeddate met Jennefer Mellink, Olga Hoekstra a.k.a. Lis Lucassen, Eva Moraal en Jen Minkman. We werden onthaald alsof we de enigen waren, zo leuk en wat was het gezellig! Heerlijk gekletst met alle dames en toen Ink vroeg hoe laat het nou eigenlijk was, bleek de winkel allang gesloten en de deur op slot. Dat zegt genoeg :-)

Op de ‘binnen afzienbare tijd te lezen’-stapel ligt (nog steeds) ‘Het meisje met alle gaven’ van M.R. Carey. Het is lang geleden dat ik een boek aan de kant heb gelegd, maar met dit boek is het al twee keer gebeurd. Ik lees het uit. Echt. Maar nu nog even niet. ‘De vrouw in de spiegel’ van Kim Moelands is een echte aanrader, enorm van genoten. Nu ben ik ‘Ik ben de nacht’ van Ethan Cross aan het lezen. Heel sterk begin, maar het zakt nu een beetje in. Ik hoop op een opleving. Tussendoor heb ik ‘Hitte’ van Lis Lucassen nog gelezen, de recensie is voor de helft klaar, die volgt snel op het blog. Ook heb ik inmiddels het voorwoord en het eerste verhaal (bijna) gelezen van ‘Een bloedovergoten dageraad’ van Anthonie Holslag (maar dat zijn geen verhalen die je moet lezen voordat je gaat slapen). Het volgende boek ligt al klaar en het is er eentje waar ik erg naar uitkijk om te lezen: ‘De Doodskuur’ van James Dashner, het laatste deel van de Labyrintrenner-trilogie :-)

Oh en ik mag 'Zwarte aarde' van Susan Moonen proeflezen, zin in!
(Iemand nog wat extra tijd voor mij? Uurtje of 3-4 meer op een dag zou goed uitkomen, dank u).