Op de thee met Sandra J. Paul

Sandra J. Paul debuteerde in 2015 met de Eilanden-reeks, gevolgd door de thrillers Azerty en Moordspel. Vorig jaar kwam onder de naam Joanne Carlton Hart-slag uit, want in onze leesclub een 4,5 kraai kreeg. Deze week is Sandra bij ons Op de thee en beantwoordt de vijf willekeurig gekozen vragen van de Pickwicklabels.


1. Als je een glazen bol had, wat zou je daar graag in willen zien?

Mooie vraag! Boek gerelateerd zou ik graag willen weten of ik binnen twintig jaar nog altijd boeken aan het schrijven (en publiceren) ben. Het is en blijft immers spannend om iets nieuws uit te brengen, maar het hoort ook bij de persoonlijkheid die ik ben.
Ik heb altijd wel een uitdaging nodig in mijn leven, vandaar dat ik me ook graag aan verschillende types van boeken en verhalen, gewoonweg omdat er niets zo leuk is als jezelf uit te dagen en nieuwe dingen uit te proberen.
Het mooie aan het leven is dat het onvoorspelbaar is, maar het is ook wel interessant om eens te zien of dat, wat je zo graag doet, je je leven lang zal vergezellen.
Gezin gerelateerd zou ik graag de toekomst van mijn gezin willen zien en hoe mijn kinderen evolueren in volwassen mannen. Lijkt me zeer fascinerend.

2. Heb je liever je grootste vraag beantwoord of je grootste wens vervuld?

Ik kies toch wel voor de grootste wens. Van nature uit ben ik iemand die altijd wel de grote vragen over het leven beantwoord wil zien, net zo zeer als de vragen uit onze geschiedenis die me al jaren bezighouden, zoals: Wie schoot Kennedy dood? Wie was Jack the Ripper? Het interessante aan die geschiedenisvragen is dat je daar zelf over kunt speculeren, maar het blijft fascinerend dat die nooit door iemand beantwoord kunnen worden. Aangezien ik téveel vragen heb, zou het me frustreren om maar één antwoord te kunnen krijgen.
Mijn grootste wens is maar één ding: dat mijn gezin het geweldig goed blijft hebben en dat ze stuk voor stuk gelukkig zijn. Dat is het allerbelangrijkste en daar zou ik alles voor over hebben. Voor hen zou ik ook alles opgeven zonder aarzeling. Als ze me zouden zeggen dat ik zou moeten kiezen tussen schrijven of het geluk van mijn gezin, ja dan weet je het wel.

3. Met wie zou je een dag willen ruilen?

Met Trump, zodat ik die stomme Mexicaanse muur van tafel kan vegen en doen alsof het allemaal één grote grap was. Het zou misschien de wereld weer wat stabieler maken. (een utopie op dit moment wellicht?) 
Schrijf gerelateerd zou ik graag een dagje in het hoofd van Stephen King willen kruipen.

4.  Waar ben je het meest trots op?

In mijn dagelijks leven ongetwijfeld mijn zonen. Ik ben een echte “la mama” (zoals wij dat hier zeggen) en wij zijn ook echte knuffelaars. Mijn zonen en ik hangen echt aan elkaar en zijn ook graag veel samen. Zo zit mijn oudste tienerzoon nog altijd beneden bij ons om samen film te kijken in plaats van op zijn kamer, op zijn eigen eilandje. Daar zijn we wel heel fier op, dat hij het gezellig samenzijn van ons gezin verkiest boven zijn eenzaamheid, zoals je tegenwoordig helaas veel ziet bij tieners. 

Schrijven: het feit dat ik bijna twee jaar geleden, toen ik in een zware crisis zat en overwoog te stoppen, heb doorgedreven en zo mijn eigen ding ben kunnen doen. Het is niet eenvoudig geweest en nog steeds niet – ik zit met heel veel onzekerheden en muizenissen in mijn hoofd wat betreft schrijven en boeken, maar ik heb geleerd daarmee om te gaan en kan dit nu ook wel plaatsen. 

Intussen heb ik ook mijn eigen uitgeverij opgericht en dat zou nooit gebeurd zijn als die situatie toen niet had plaatsgevonden. Ik zou eigenlijk de betrokken personen moeten bedanken, als het ware. Wat de details van die situatie zijn, hou ik liever voor mezelf. Ik geloof sterk in Karma. Er is altijd een reden dat er iets gebeurt, en in dit geval heeft die crisis me geduwd naar een leven dat ik vandaag kan leiden. Zoals ik al eerder zei: ik ben een gelukkig persoon.

5. Wat is de mooiste plek die je ooit bezocht?

Dat is Zabriski’s point, een geweldige punt in Death Valley – onbeschrijfelijk als je er zelf nog nooit geweest bent. Ik ben eigenlijk een citytripper, dus op vakantie ga ik meestal naar steden als New York of Londen, maar dit punt dat ik bezocht toen ik 21 jaar was, is me altijd bijgebleven. Je moet het maar eens opzoeken – het ziet eruit als een schilderij. Prachtig.

Het gebouw waar ik als auteur het meeste van hou, is de New York Public Library. Dit gebouw is fenomenaal. Ik heb het in 2017 meermaals bezocht en er zelfs een aantal hoofdstukken geschreven. Ongelofelijk mooi, sereen gebouw dat me altijd zal bijblijven en ik nog meermaals opnieuw wil bezoeken.

Moordspel van James Patterson

Titel: Moordspel
Auteur: James Patterson & Howard Roughan
Uitgeverij: Cargo
Publicatiedatum: Juli 2018
Recensie: Tamara
Kraaien: 2

Er is een seriemoordenaar actief in de straten van Manhattan. Zijn slachtoffers lijken totaal willekeurig te zijn, het enige wat hen verbindt is de speelkaart die de moordenaar bij hen achterlaat. De kaart lijkt steeds te verwijzen naar zijn volgende doel. De moordenaar, die al snel De Dealer wordt genoemd, houdt de politie gevangen in een verlammend gokspel dat door de hele stad wordt gevolgd.

Inspecteur Elizabeth Needham, die het onderzoek leidt, blijkt een onverwacht volhardende tegenstander, en ze vindt haar bondgenoot in professor Dylan Reinhart. Samen moeten zij het verband vinden tussen de slachtoffers voor De Dealer zijn laatste kaart uit handen geeft.

“Dit kan een beetje steken.” zei hij toen hij de naald boven de pupil richtte en hem in de sclera stak, beter bekend als het oogwit.”

Het eerste boek wat ik Patterson had gelezen, had mij volledig in de ban. Mijn dagen bestond letterlijk uit lezen,lezen, lezen! Zelfs onder het stofzuigen had ik het boek in mijn hand. Des te blijer was ik, toen dit boek op de deurmat viel.
De achterkant beloofde mij een lekker spannend verhaal. Ook dit boek kent lekkere korte hoofdstukken. Het gevaar is dan wel, dat je gaat krijgen.. : Ah...nog 1 hoofdstuk.
Ik vond dit boek eerlijk gezegd wat tegenvallen, nee dat verwoord ik niet goed. Enorm vond tegenvallen. Het boek kan je niet even een dag of twee wegleggen want je bent dan even kwijt waar het over ging. Het gehele verhaal deed mij rommelig overkomen, al kan ik mijn vinger niet echt opleggen waarom. Sommige hoofdstukken waren zelfs een beetje nutteloos. Zoals het hoofdstuk dan Reinhart in het bos is met zijn vader. Totaal nutteloos en zonder inleiding of afsluiting ga je weer door met het verhaal. Bij sommige stukken kreeg ik een beetje het “CTRL+ C CTRL+ V gevoel, oftewel knippen en plakken. Ook kreeg ik het gevoel dat er veel stukken uit het boek gehaald was, wellicht dat het daarom zo rommelig verloopt.
Ook de mooiste stukken in het boek zijn onbeschreven. Zoals de moord waarbij elektrische schokken zijn toegepast. Totaal niet beschreven. Op één bladzijde is de moord beschreven en de bladzijde erna lees je hoe het is gebeurd. Terwijl je hier juist de spanning in had kunnen bouwen.
Als Patterson beter zijn best had gedaan op dit boek, had het een mooi, spannend en vooral gruwelijk verhaal kunnen zijn. Nu leek het of De Dealer zelf in het verhaal aan het hakken was geweest.
Soms heb je boeken die je niet kan wegleggen, dit was een boek waarbij je excuses gaat verzinnen om niet verder te lezen.
Ook de karakters kwamen niet goed uit de verf, ik vond ze oppervlakkig blijven en kreeg met géén een klik of een irritatie- verhouding mee. Ik kreeg geen film in mijn hoofd tijdens het lezen, ik kreeg niet eens een voorstelling van de omgeving, het boek kwam bij mij niet tot leven.

Komt dit boek in mijn crème de la crème boekenkast?: Nee! Nee! Nee!
Hoop ik meer van de auteur te lezen?: 1 goed boek, 1 slecht boek...ik geef hem nog 1 kans.
Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:  Nope, daarvoor vond ik hem te rommelig.

Leesweek van Ink

De eerste dag van de nieuwe leesweek startte met het grootste deel van mijn clubje Thrillerlezers team.
We zien elkaar niet zo heel vaak  in het echt met zoveel. Dus als het dan lukt weer is het eigenlijk standaard een hoop gekwebbel en gelach. Ja het gaat over boeken, maar toch vooral ook over veel anders als taarten bakken, meisjes met hoge piepstemmetjes enzo. We vieren tussen eten en praten ook nog de verjaardag van Yfke. Natuurlijk gaat iedereen met boeken naar huis. Onze Danielle helaas zonder Niks.

De zondag heb ik nog veel zitten lachen denkend aan de dag er voor. Ik had een lazy sunday waar niet veel hoefde, behalve snelsnelsnel wat huishoudelijk gedoe. Wat bijkletsen wat de afgelopen week ons bracht op elkaars werk. Ik heb tegenwoordig ook wel weer genoeg verhalen over de vriendelijkheid van klanten/cliënten.  Al valt het uitgescholden worden door een 80 jarige vrouw op mijn werk dan wel weer ietwat in het niet bij een vondst van kogels uit de Tweede Wereldoorlog. Die onder een aansteker worden gehouden op een school. Deze ronde won ik niet met het mooiste verhaal.

In de vorige leesweek was ik in Witte raaf bezig. Meer een psychologisch spannende roman dan de ouderwetse thriller. Ik vond hem mooi. Mooie inkijkjes in de hoofden van mensen, maar niet een al te verrassend plot door het boek heen.
Daarna eens een jeugdthriller: Moordspel van Cis Meijer. Met leerlingen die wraak nemen op een docent vat ik het wel heel kort samen. Ik ben niet zo van de jeugd thrillers. Ja, komt door je leeftijd kan je dan hard roepen. Maar dan zou ik bijvoorbeeld van fantasy niet houden omdat ik geen fantasie heb? Ik moet er eens over nadenken waarom ik zelden echt blij wordt van young adult. Gelukkig hebben we aardig clubje waar bijna voor iedere categorie wel iemand in zit.  Zo leest iemand altijd met alle liefde selfpubs (omdat de oude garde na veel minkukels er niet meer aan wil beginnen), een andere de Suzanne Vermeers  (omdat van de oude garde..) of vieze horror (omdat....). Zo hebben we ook een young adult lezer.  Let wel: Cis Meijer zet goede young adult boeken neer, maar het is mijn categorie gewoon niet. Op onze site staat een mooie recensie van het boek. 

Volgende leesweek verwacht ik bezig te zijn in Vintage van Patty Stenger, maar daar vertel ik dan volgende week over. Verder blijft het toch gewoon iets van welk boek het hardst naar mij gaat roepen. Momenteel roept er nog weinig.
Deze week geniet ik van de speciale week op het werk. Op maandag sap, dinsdag worstenbroodje, woensdag warme chocomelk met slagroom enzovoort. We worden zomaar in de watten gelegd. Leuk! En ik denk nog steeds na over welk boek ik nu toch wil voor mijn Bol bon.

Voor nu kullekes: houdoe!