Weemoedig na Last Christmas en oliebollen op je billen

Januari dip? De eerste twee weken van januari vind ik altijd behoorlijk “K.” De gezellige feestdagen zijn voorbij, de portemonnee is weer een stuk leger, en de goede voornemens..uhh.. vallen me zwaar.

Zo zat ik vandaag bij Brasserie Nul76 waar ik een verse muntthee bestelde. ‘Wilt u de kaart nog zien?’ Vroeg de meneer van Nul76. Met pijn in mijn hart, maar bewust van de tig oliebollen die inmiddels aan mijn derrière zijn toegevoegd, antwoordde ik hem met geknepen stem ‘nee.’ Glimlachend draaide hij zich om, en zonder veel woorden leek hij mijn goede voornemen dus door te hebben. Enigszins trots bedenk ik dat ik zo weer goed bezig ben. Maar een beetje weemoedig denk ik dan weer terug aan die heerlijke december dagen. Aan het Glazen huis. Aan de dagen ervoor toen we er nog naar uitkeken. En aan de eerste keer dat de Grote Kerk zo feeëriek verlicht werd. De éen vond het walgelijk, de andere sprookjesachtig. De éen was anti-serious request, en de ander was pro. Maar op het moment dat Tijn daar stond, was heel ons land verenigd. En hoe triest het was, zo intens mooi was het ook. Juist daarom…. Zo simpel, puur en eerlijk…

Maar met het uiteenhalen van het Glazen huis en de confronterende leegte op de Grote Markt, lijken ook al die geweldige gevoelens die de hele periode opriep, opgeveegd en weggehaald te zijn.

…..En dan ook nog George Michael die ironisch genoeg last Christmas onverwacht overleed.

Bruin gefrituurde diamanten:
In gedachten verzonken wordt de verse muntthee voor mijn neus gezet. En dan zie ik daar een schoteltje met twee oliebolletjes erbij gezet worden. Mijn hart maakt een sprongetje. Ik kan er niks aan doen maar meteen kijk ik de meneer van Nul76 verrukt aan. Hij kent me verder helemaal niet, maar weet mijn dag weer goed te maken! Tegenover me zit mijn man en verrukt maar twijfelachtig kijk ik van de oliebolletjes naar hem, en van hem naar de oliebolletjes. ‘Ik neem er geen,’ hoor ik hem tot mijn grote teleurstelling zeggen, en hij vertrekt geen spier. Stilletjes staar ik naar de bruine, gefrituurde diamantjes op het witte bordje. Op het moment dat ik bijna klaar ben met afscheid nemen, en heb geaccepteerd dat ik ze daar zo onaangeroerd zal moeten achterlaten, grist een grote mannenhand er één van het bordje. ‘Haha! Natuurlijk wel!’ Grinnikt mijn mattie vrolijk.
Op dat moment pak ik “mijn” bolletje ook van het witte bordje en neem een hap. Mmmmm…oliebollen, je kunt me er voor uit bed halen. Iets lekkers eten…ik kan er oprecht blij van worden.

Vier het leven:
Even later stappen we weer buiten en vervolgen we onze ronde. De lucht is stralend blauw. De kou prikkelt heerlijk op mijn wangen. Ik bedenk me dat ik eigenlijk hartstikke leuke dingen op de planning heb staan dit jaar. We voeden onze kinderen ook zo veel mogelijk op met het idee dat je vooral veel plezier in je leven moet hebben. Dus….weg met die januari dip! Op naar het volgende. Die oliebol van net was weer zo’n pleziermomentje en hoewel ik hem wél invul als guilty pleasure op MyFitnessPal app, was het voor mij een motivatiebolletje om nog eens lekker een stukje om te lopen en te genieten van dit stralende koude winterweer. Want weet je; ik kan dat nog….George Michael helaas niet meer… Vier het leven mensen, Tijn deed het ons pas nog voor, hou het vast, vooral met kleine, pure, simpele en eerlijke dingen, het kan zo maar ineens voorbij zijn!

Happy New Year allemaal!!!

Linda Jansen is auteur van de romans Onder Water en Boven Water en woont met haar man en twee kinderen in Breda [website].

Deze blogumn was eerder te lezen op www.breda.nieuws.nl 

Zwarte Piet, Sint en Holleeder

Het wordt me steeds vaker duidelijk dat ik geen standaard denkwijze heb ten aanzien van de rest van mijn omgeving. Maar tijdens lezingen en interviews, voel ik dan weer wel dat de kern van MIJN waarheid aankomt, wordt begrepen en zelfs onderstreept!

Of… zijn mensen zo gemakkelijk aan te sturen, te beïnvloeden? Ligt daar het alsmaar voortvarende gevaar voor onze toekomst? Neem nou…(en ik weet dat ik hier eigenlijk geen politieke kwesties moet aanhalen), maar ik haal dit punt aan, omdat ik vind dat het geen politieke kwestie is, of beter gezegd zou moeten zijn.

Via de afzuigkap misschien…

…Neem nou (ja, daar is hij weer) het hele Zwarte Pieten verhaal. Landelijk en op T.V. werken we toe naar een gemêleerder Pieten peloton. Als ik zo om me heen hoor en zelf thuis ook merk, zit daar geen kind mee! Zolang Sinterklaas maar Sinterklaas blijft en dus gewoon de schoentjes vult en langskomt op 5 december, is er geen vuiltje aan de lucht. Ik weet niet hoe het bij een ander thuis gaat, maar mijn kinderen lopen altijd met hun schoenen te leuren; ‘waar zullen we hem eens zetten want wij hebben geen schoorsteen waar een Piet doorheen past.’ Mijn zoon keek zaterdagavond wat vertwijfeld naar de afzuigkap, maar schudde in gedachten verzonken zijn hoofd en mompelde ‘dat zal wel niet.’ Hij draaide zich om en zette uiteindelijk zijn schoen toch maar vlakbij de voordeur. Hoe waarschijnlijk is het dan nog dat Zwarte Piet zwart is van het roet uit de schoorsteen? Hoeveel kinderen tot acht jaar weten in deze tijd nog wat de functie van een schoorsteen is?

Zwarte Piet en de Sint een beetje pimpen…

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is: In Breda zijn ze ALLEMAAL zwart, alle Pieten bij de intocht van afgelopen zaterdag! Gooien wij hier niet een beetje roet (wel toepasselijk) in het eten van de landelijke tendens? Zijn we hier in het in de Parel van het Zuiden dan zó dwars? Want het is een feit: en of dat pijn doet of niet: Zwarte Piet is natuurlijk de knecht van Witte Sinterklaas en dat stamt uit een tijd dat we inderdaad zo met zwarte mensen omgingen. PUNT. Zoals Zwarte Piet uit de tijd is. Is de Sint dat zeker ook, hij mag wel eens zijn baard laten trimmen, en een broek aan! De Kerstman zie ik de laatste jaren met een getrimd baardje namelijk. Ik vraag me af waarom ik tóch zoveel geluiden en vooral verwijten hoor dat Trump een racist is. Terwijl diezelfde mensen die hem zo verafschuwen en een monster vinden, vervolgens tijdlijnen vol berichtjes plaatsen en delen over dat Zwarte Piet zwart moet blijven..uhh???? Maar goed zelfs Rutten vindt dat Zwarte Piet zwart moet blijven, en als iemand met alle winden meewaait dan is hij het wel. Dus als HIJ een standpunt inneemt…nou…nou…

Wat hebben Zwarte Piet, Trump en Holleeder gemeen…

Eigenlijk zijn we allemaal een beetje hypocriet inclusief Rutten. Maar wat me wel opvalt is dat er via Social Media steeds hardere uitlatingen worden verspreid. We zijn met zijn allen ontzettend intolerant geworden. We laten ons inderdaad aansturen door van alles en iedereen. We pikken er maar net uit wat ons op dat moment het beste uitkomt en scharen ons achter de grootste groep. Maar hoewel Rutten eerder walgde van Trump, belde hij hem afgelopen week op, om hem te feliciteren en te vertellen dat hij er zin in heeft om met hem samen te werken. Zo gruwelijk dat we Holleeder eerder vonden, zo werd hij ineens een knuffelcrimineel. Waar we nu dan weer snel massaal van terugkomen na het lezen van Astrid Holleeder haar boek “Judas”.

Back to basic…

Laten we nou gewoon teruggaan naar je eigen basis en uitgaan van onszelf. Wat vind jij, als je heel eerlijk bent? Vaar nou eens JOUW koers en niet die van een ander. Leef jouw waarheid, stuur jezelf aan… En dan nog iets; als we nou allemaal onze eigen koers varen en daarop vertrouwen en van genieten dan hoeven we die een ander ook niet op te dringen. Daar worden we echt allemaal gelukkiger van, oké behalve de CEO’s van Facebook en Twitter…

Dan zou het misschien best een mooie en vredige Kerst kunnen worden in Breda en de rest van de wereld….

Maar eerst: Het Sinterklaasfeest: Met zwarte, blanke, paarse, gele, rode Pieten, met stijl haar of gekruld haar, Stroopwafel Piet, Kauwgomballen Piet enzovoort. Mensen…zo erg is dat niet…

Tenslotte…de Kerstman kan ook vliegen met zijn slee en heeft ook Elfjes en pratende rendieren hé……

Geschreven door Linda Jansen, schrijfter van de twee spannende romans Onder Water en Boven water

Deze column verscheen op Breda.nieuws