Posts tonen met het label italie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label italie. Alle posts tonen

zaterdag 9 februari 2019

Ilaria Tuti ondervraagd...

Ilaria Tuti is de auteur van Kind 39, waar de recensie gisteren online stond. Wij mochten haar een stel vragen voorleggen:


*Wie is Ilaria Tuti ? Welke 5 woorden beschrijven je het beste en waarom ?

Ik ben geboren in een klein dorp in het noordoosten van Italië, dichtbij Oostenrijk en Slovenië. Ik woon daar nog altijd met mijn man Paolo, onze 2-jarige dochter Jasmine en onze 2 honden. Al sinds ik een kind was bracht ik mijn tijd graag buiten in de natuur door en deze gevoelens en herinneringen komen terug in de verhalen die ik schrijf.

Ik heb een diploma in economie en beheer openbare aanbestedingen voor een privébedrijf. Ik hou van lezen, schrijven, schilderen, koken. Ik hou ook van fotografie. De vijf woorden zijn:

Privé (ik spreek niet veel over mezelf)

Arachnophobe (schrik voor spinnen) (ik probeer het probleem te overwinnen, met slechte resultaten)

Tsundoku (een Japans woord: ik koop boeken dwangmatig, meer dan ik ooit kan lezen)

Rustig (ik houd van de stilte, de oersymfonie van de natuur, goede sfeer)

Creatief (ik denk altijd aan iets nieuws om uit te vinden)



*Hoe kwam je op het plot voor je eerste boek ?
Het speelt zich af in mijn bergen, bevroren en mysterieus, en toch vol leven.
Mijn land is erg belangrijk voor mij, met zijn duizendjarige geschiedenis, de ongerepte natuur, de mysterieuze charme van pre-christelijke tradities en zijn krachtige suggesties. Het gevoel ergens thuis te horen dat ik voel, is erg sterk. Mijn bergen zijn het ware kloppend hart van het boek. Terwijl ik aan het schrijven was, voelde ik de behoefte om de emoties over te brengen die deze plekken in mij opwekken. Woorden waren niet genoeg; de beschrijvingen konden niet eindigen met een punt aan het einde van de zin: ze moesten een echo creëren in de lezer. Daarom probeerde ik een zintuiglijke roman te schrijven: ik gebruikte schaduwen en lichten, geuren, het gevoel van hitte en vorst op de huid, kleuren, de primitieve melodie van het bos, de hitte van de holen, de adem van de dieren in de nacht...
Voor de beschrijving van de moordenaar - een geest die onbekend is in de handleidingen van de criminele psychologie - heb ik inspiratie gehaald uit een echt feit (een psychologisch onderzoek).
Teresa Battaglia is een ongewone protagonist in een thriller - een politie-inspecteur van in de zestig die lijdt aan diabetes en die geconfronteerd wordt met een potentieel verwoestende nieuwe diagnose. Drie jaar geleden ben ik op haar gekomen: een beetje groezelig maar medelijdend, worstelend met overgewicht, ze is een vrouw met prachtige moederlijke en beschermende instincten, hoewel ze zelf nooit moeder is geweest. Ze is zo goed in haar werk omdat ze een rationeel wezen is, maar ze weet wanneer haar hart haar moet leiden.
De echte inspiratie voor het karakter van Teresa Battaglia is de kracht van gewone vrouwen die een pantser uit hun eigen onzekerheden hebben gemaakt en die moeilijkheden hebben getransformeerd in een hymne voor het leven. Deze roman is ook gewijd aan de vele vrouwen die elke dag vermoeider worden en die eenzaamheid en ziekte bestrijden: mogen zij nooit ophouden zichzelf lief te hebben.


* Welk personage in het boek heeft de meesten van jou erin?

Teresa, behalve haar temperament, is het soort persoon dat ik altijd zou willen zijn: rechtdoor, medelevend, met grote integriteit.



* Kind39 is je eerste boek en wordt verkocht aan verschillende landen: hoe vind je dat?

Ik voel een immense dankbaarheid jegens alle mensen die het mogelijk hebben gemaakt. Ik voel dat ik een grote verantwoordelijkheid heb ten opzichte van de lezers die van deze roman houden, de boekverkopers, de bloggers en de journalisten die geloofden in zijn potentieel. Ik wil ze alleen mijn allerbeste verhaal geven.



* Heb je een schrijfroutine of schrijfrituelen, en zo ja, welke?

Ik hou van het verzamelen van dagboeken. Ik koop ze bij elke reis die ik maak, elke keer als ik naar een boekenwinkel ga. Dus deze zijn mijn schrijfroutine: wanneer ik me klaarmaak om een ​​nieuw verhaal te schrijven, kies ik het dagboek dat ik het meest geschikt vind voor die sfeer. Ik schrijf de datum, misschien een titel die ik in gedachten heb, en begin met het schrijven van de
eerste aantekeningen.



* Wat was de soundtrack terwijl je aan het schrijven was? Luister je tijdens het schrijven naar muziek?

Ik hou van de hedendaagse componisten van soundtracks: Hans Zimmer, James Newton Howard en Steve Jablonsky. Ik luisterde naar hun muziek terwijl ik Kind 39 aan het schrijven was.

Muziek Hans Zimmer

* Plot je je boek van begin tot einde en schrijf je het dan neer of laat je je personages het verhaal leiden en zien waar ze je naartoe nemen?

Ik teken het hoofdstuk voor hoofdstuk uit, van begin tot het einde: ik moet elk idee, fragmenten van dialogen, situaties, sfeer opschrijven ... Dan, wanneer het plot klaar is, kan ik me eindelijk toewijden aan het echte schrijven, zonder me zorgen te hoeven maken over iets anders dan het pure plezier van het spelen met woorden.



*Wat kan je afleiden van schrijven ?

Eigenlijk is mijn dochter een grote afleiding !


*Welke boeken lees je zelf graag ?

Ik lees heel verschillende genres, fictie en non-fictie. Ik hou vooral van Primo Levi, Umbert Eco, Stephen King. Dan Raymond Carver, Michela  Murgia, Joe R. Lansdale, Gillian Flynn, Jo Nesbø, Camilla Läckberg en zo veel anderen… Ik ben een heel nieuwsgierig persoon, ik vind het leuk om geschiedenis te studeren, psychologie, antropologie. Nu ben ik bv. een boek aan het lezen over de Lombard goudsmeedkunst en de connecties met heidense religie.



Ik hou van criminele psychologie en profilering omdat ze licht werpen op de diepten van de menselijke geest. Ze laten ons begrijpen dat de grens tussen goed en kwaad niet zo duidelijk is als we willen denken. Monsters bestaan ​​niet: seriemoordenaars zijn mensen, net als wij, en meestal waren het mishandelde kinderen.



*Wanneer heb je ontdekt dat je een schrijver wou zijn ?

Het was een traag pad: eerst begon ik te schilderen, toen ik een klein kind was dat nauwelijks een penseel kon vasthouden. Toen ik een tiener was, werd ik gepassioneerd door fotografie. Als volwassene realiseerde ik me dat ze middelen en mysterieuze manieren waren om verhalen te vertellen. De portretten waren personages, de landschappen waren de plaatsen van de verhalen die ik in gedachten vertelde. Op dat moment was beginnen met schrijven natuurlijk.



*Kan je een paar boeken noemen die we moeten lezen ?

If this is a man – Primo Levi

Salem’s lot – Stephen King

The name of the rose – Umberto Eco

Gone girl – Gillian Flynn

Bloody January – Alan Parks

Cathedral – Raymond Carver

Accabadora – Michela Murgia

Phantoms – Dean Koontz



*Ben je al een nieuw boek bezig ?

Natuurlijk ! Ik heb zo veel verhalen te vertellen.



* Kun je hier al wat over vertellen?

Mijn tweede roman met Teresa Battaglia zal in mei 2019 in Italië worden uitgebracht. De titel is Sleeping Nymph. Ook deze roman speelt zich af in mijn land. Het seizoen zal anders zijn: een weelderige lente, vol symboliek. Het gaat over een weinig bekende vallei met een buitengewone geschiedenis, een mysterieus schilderij en een liefdesverhaal dat de decennia overspant en de dood overleeft. Het overleeft eigenlijk meer dan een dood.



Dank je wel! Het was een plezier.


Ilaria


vrijdag 19 oktober 2018

Heimwee naar bloed van Dario Correnti


Titel: Heimwee naar bloed
Auteur: Dario Correnti
Uitgeverij: Harper Collins
Publicatiedatum: augustus 2018
Recensie door Tamara
Kraaien: 3

Wie imiteert de eerste Italiaanse seriemoordenaar?
Een stadje in het noorden van Italië wordt opgeschrikt door een aantal moorden. De lijken van de slachtoffers zijn gruwelijk toegetakeld en de moordenaar laat telkens een mysterieuze, in bloed geschreven boodschap achter: ViVe.
Twee journalisten, Marco Besana, een oude rot, en de jonge, onhandige Ilaria Piatti, besluiten de moorden te onderzoeken. Ilaria is ervan overtuigd dat de moordenaar een copycat is die zich laat inspireren door Vincenzo Verzeni, de eerste Italiaanse seriemoordenaar. Verzeni, bijgenaamd "de vampier van Bergamo', werd in de negentiende eeuw veroordeeld voor de moord op twee vrouwen en de aanranding van zes andere, waarbij hij hen beet en hun bloed dronk.
Wat hebben deze nieuwe moorden te maken met een seriemoordenaar die al een eeuw dood is? De twee journalisten storten zich op de zaak, maar worden van alle kanten tegengewerkt. Zullen zij in staat zijn om deze zaak op te lossen voor er opnieuw een slachtoffer valt?

“Ze hebben haar ingewanden eruit gehaald en op honderden meters afstand van de plek hebben ze een stuk van haar kuit gevonden.”

Meteen vanaf het eerste moment krijg je als lezer een gruwelijke moord te verwerken. Héérlijk als een boek zo begint! Geen onnodig lange aanloop, nee gewoon BAM! Hier heb je wat rondslingerende lichaamsdelen. En laat ik er nu verzot op zijn.
Je maakt kennis met de twee journalisten, ieder zijn eigen eigenaardigheden. Gaandeweg het verhaal krijg je een hechte band met Besana en krijg je sympathie voor Piatti. Je leest tussen de verhaallijn door , wat er speelt of speelde in het leven van beide personen. Ook het verleden van Piatti komt aan bod.
Leuk is ook hoe de oude seriemoordenaar Vincenzo Verzeni ( de vampier van Bergamot) uit 1871 wordt besproken. Wel vind ik jammer dat hij niet meer hoofdstukken in het verhaal heeft gekregen. Er zijn maar een paar hoofdstukken aan hem gewijd en die stoppen ook zo ineens.
Tevens is het niet alleen een moord verhaal maar je steekt ook nog het één en ander op over criminologie.
Het verhaal zakt als een kaartenhuis in elkaar na het 2e deel. De etentjes tussen beide journalisten komen mij onderhand de strot uit, en geloof mij...zij gaan bijna elk hoofdstuk wel 8x uit eten. Het boek telt 446 bladzijdes maar als je alle etentjes eruit haalt, hou je maar de helft over. In het begin was ik erg enthousiast over het boek ,maar na deel 2 gebeurt er eigenlijk vrij weinig.
Het verhaal zelf loopt op zich wel lekker maar sommige zinnen moet je echt 45 keer overlezen en dan nog snap je het niet. Ik gooi het maar op de belabberde vertaling.
Het boek is opgedeeld in 3 delen. Deze worden mooi weergegeven d.m.v. Zwarte bladzijdes. Maar ik moet je heel eerlijk bekennen dat dat weinig meerwaarde toevoegt aan het verhaal. Ik merk weinig van een ander deel van het verhaal.
Het plot vond ik eigenlijk afgeraffeld. Binnen 3 bladzijdes is het verhaal ineens klaar. Na ruim 443 bladzijden te hebben gelezen, het naar de moordenaar toe werken, is het echt letterlijk ineens afgelopen. Ik heb het boek na het dichtslaan gecontroleerd dat er niet een paar hoofdstukken missen. Dit deed echt veel ( heel veel!!!) afbreuk aan het verhaal.

Komt dit boek in mijn “pareltjes” kast?: Nee
Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Twijfelgevalletje.....
Raad ik dit boek aan aan anderen?:  Ik denk dat mensen die van een rustig verhaal houden, dit boek wel kunnen waarderen. Denk ik....

zondag 7 augustus 2016

De vakantiekoffer van Belinda Aebi

Waar ga je heen op vakantie?

Ik ben net terug van een week Italie. Onze zoon werkt er gedurende 4 maanden als tennis-coach.
We hebben de regio rond San Remo bezocht. Italië is sowieso voor mij het mooiste land. 

Welke boeken neem je mee op vakantie?
Ik heb drie boeken meegenomen. ‘De moord op Harriet Krohn’ van Karin Fossum, ‘Scorpio’ van Hilde Vandermeeren en ‘Kruis en Munt’ van Manteau collega Koen Strobbe


Welke boeken zou je aanraden aan mensen die op vakantie gaan?
Alle boeken van Karin Fossum zijn steengoed. Ze is al lang mijn favoriete auteur.
Maar ‘Scorpio’ van Hilde Vandermeeren heeft mij heel erg verrast. Ik vind dat ze met dit boek een niveau hoger op de ladder is geklommen. Er is voor mij een andere Hilde opgestaan. Haar vorige boeken vond ik eerder young-adult, maar ‘Scorpio’ heeft me van mijn sokken geblazen! 
Aanrader!

groetjes!
Belinda

donderdag 28 juli 2016

De vakantiekoffer van Linda Jansen

Waar ga je heen op vakantie?
Nadat we drie jaren achtereen in Zo wel Italie, Spanje en Frankrijk noodweer hadden getroffen tijdens de zomervakantie besloten we vorig jaar het eens te “proberen” in eigen land, erger kon het tenslotte niet worden na al die regen, onweer, hagelstenen, windhozen etc. 
Twee weken Domburg. En…we hebben heerlijk genoten. Oké, de eerste week lag onze grote bungalowtent meer plat dan rechtop. Aan zee waait het altijd over maar toen even niet…komt nooit voor, werd er geroepen! Uhuh, geeft niks wij zijn zoals ik al zei héél wat gewend. De 2e week was formidabel! Zon…zee…lange zwoele zomeravonden…bbq…. spelen….zeskamp…voetbaltoernooi….mama en papa met de voetjes omhoog en lekker lezen… Want als de kinderen het naar hun zin hebben…..jawel….dan….precies!
Daarom was er dit jaar geen enkele discussie en werd er unaniem gekozen voor Domburg! En dus hobbelen we dit wederom naar de Nederlandse kust… nu hopend op twee van die geweldige weken! Maar stormharingen behoren inmiddels standaard tot onze campinguitrusting! Ik heb er zin in!!!
Welke boeken gaan er mee?
Het boek : Ga hosselen van Jeanine Schreurs! Ik heb al eerder aangegeven dat ik van alles door elkaar lees  en dus niet vast zit aan een specifiek genre. Ben zo benieuwd!! De insteek van het boek intrigeert me. Ik denk dat ik er nog eens wat van opsteek!
Verder wil ik het boek Maestra lezen…tja…ik lees zo veel verschillende recensies, dat het me toch heel nieuwsgierig maakt!
Zeezicht van Linda van Rijn neem ik ook mee het maakt me ook erg nieuwsgierig! En het is wel toepasselijk voor mijn stekkie.
Welk boek raad jij aan:
Tja….ten eerste natuurlijk Boven Water, hahaha! En verder……. Ontspullen van James Wallman…. Het is geen spannende thriller maar net zoals het boek “Ga Hosselen” maakt het je wakker en laat het je zien hoe moeilijk het we onszelf (onnodig) maken in het leven…. Ik vrees dat áls we allemaal een beetje gaan ontspullen en hosselen….we bijna geen vakantie meer nodig hebben! Hahaha!!
Maar tot die tijd….wens ik iedereen een geweldige vakantie toe!

Liefs Linda Jansen