Win De trip van Nathalie Pagie GESLOTEN

Nathalie Pagie schrijft heel wat af en er is alweer een nieuwe Tara en Diego.

Waar gaat het boek over?

Journalisten Tara Linders en Diego Martinez zijn op Hawaï voor de tv-opnames van het extreme adventure-programma De Trip. Tara doet verslag voor dagblad De Dageraad en Diego werkt er als redacteur. Als een van de kandidaten gewond uitvalt, grijpt Diego zijn kans en springt in. Terwijl hij zich aan de levensgevaarlijke challenges waagt, komt Tara op het spoor van een commune, met aan het hoofd de excentrieke Cassandra. De communeleden zijn volledig in de ban van deze vrouw en als zij meer lijkt te weten over Tara's pijnlijke verleden, wordt ook Tara's nieuwsgierigheid gewekt.

Plots dreigt de Mauna Loa-vulkaan, de grootste ter wereld, eerder tot uitbarsting te komen dan werd voorspeld en moet iedereen het eiland verlaten. Maar juist dan wordt een van de communeleden dood aangetroffen en blijkt Cassandra spoorloos. Wat heeft zij te verbergen? Tara en Diego blijven op het eiland om in een race tegen de klok en met gevaar voor eigen leven de waarheid te achterhalen.

We mogen twee boeken weggeven en de vraag die je moet beantwoorden is:
Waar in Nederland speelt het eerste boek van Nathalie zich af?
Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Nathalie Pagie

En als je het nog niet bent, wordt dan ook nog even lid van Thrillerlezers! Die met het uitroepteken en de besloten facebookgroep.

Nathalie Pagie ondervraagd

‘Dat stoere, beetje mannelijke van Tara, zit ook in mij’

Rio Grande speelt in Mexico. Hoe schrijf je een boek in een land waar je niet kon gaan kijken tijdens het schrijven. Is Google je beste vriend?

 Tijdens een rondreis door Amerika heb ik ooit 1 dag Mexico aangedaan. Natuurlijk is dat te kort om een land te leren kennen. In mijn boeken gebruik ik het liefst locaties waarvan ik de sfeer goed kan beschrijven, omdat ik er zelf ben geweest. Voor Rio Grande heb ik inderdaad het internet gebruikt om meer te weten te komen over Mexico. Maar ik heb ook een bijzondere documentaire gekeken van Joris Linssen, de tv-presentator en zanger. Met zijn band trok hij door Mexico en dat levert een prachtige sfeerimpressie op. Kijk maar eens op zijn website. Een van zijn liedjes gebruik ik voorin mijn boek. Ik heb hem gevraagd of dat oké was; hij vond het prima.  

Waarom koos je voor een avontuur in Mexico? En hoe kwam je op idee van een motorbende, waardoor werd je getriggerd? 

 In Paradijsvogels en Casa Familia laat ik al weten dat hoofdpersonage Diego Martinez half Mexicaans is. Als hij op een punt komt in zijn leven waarop hij wezenlijke keuzes moet maken, vlucht hij naar het thuisland van zijn vader. Hij wil er nadenken en tot zichzelf komen, maar ontmoet de verkeerde mensen en belandt in een bloedlinke situatie.

De motorbende in Mexico is geïnspireerd op een motorclub waarmee ik te maken kreeg in mijn baan als woordvoerder bij een gemeente (inmiddels werk ik daar niet meer). In die gemeente streek een motorbende neer met een charismatische voorman. De voorman in Rio Grande is minstens even charmismatisch, maar (losjes) gebaseerd op weer iemand anders.

Al eens een slokje cocoroco geproefd? Hoe kwam je op dit drankje voor je boek? Wat drink je wel graag? 

 Nee! Ik denk dat ik ter plekke dood neerval! Bij Mexico denken mensen vaak aan tequila en mezcal, maar ik heb gezocht naar iets sterkers, wat niet iedereen al kent. Dat was nodig voor het verhaal; ik denk dat het tot de verbeelding spreekt. Zelf drink ik overdag vooral water en thee, maar in het weekend of in een restaurant lust ik graag een lekker glas wijn. In mijn studententijd heb ik aardig wat baco’s verslonden, maar die tijd is voorbij. Bier vind ik trouwens vreselijk.

Je hebt met Tara en Diego een duo neergezet wat veel mensen aanspreekt. Die zich ook allemaal een eigen beeld vormen hoe ze er uit zullen zien. Als er een tv serie van zou komen, zoals bij de boeken van Simone van der Vlugt, wie zou je dan, zonder grenzen, graag Tara en Diego zien spelen?

 Dank je. Ik zie ze zelf inderdaad ook voor me, alsof het echte mensen zijn. Bij Tara denk ik aan twee dames: Noomi Rapace, zij speelt Lisbeth Salander in de Millennium-films en Ursula Corberó, dat is de actrice die in de Netflix-hit ‘Casa de Papel’ de rol van Tokio speelt. Stoere wijven dus  met een harde buitenkant, maar zeker ook met gevoel.

Bij Diego denk ik aan iemand uit mijn eigen kennissenkring, maar ik zeg niet wie dat is. Ik kan me bij Diego geen bekende acteur voor de geest halen. Jullie wel?

Zijn deze twee eigenlijk gebaseerd op mensen in je omgeving. Welk persoon heeft wel wat kantjes van Nathalie Pagie zelf?

 Ze zijn allebei een deel van mij. Dat stoere, beetje mannelijke van Tara spreekt me erg aan en zit ook in mij. Dat uit zich bijvoorbeeld in de sporten die ik gedaan heb: karate en softball. Skydiven, bungeejumpen, motorrijden, backpacken door Australië en Metallica passen in hetzelfde straatje. Net als Tara ben ik graag op mezelf en weet ik goed wat ik wil.

Diego is zachter, wil anderen niet voor de kop stoten en dat botst regelmatig met zijn eigen wensen en verlangens. Ook dat herken ik in mezelf. 

Wat zijn voor jou de voordelen van een vast duo? En de logische volgende vraag: wat zie je als nadelen?

Na De Toneelclub en De Campus wilde ik niet meer een enkele vrouw in de hoofdrol. Een duo is interessant, omdat de personages zich afzonderlijk van elkaar kunnen ontwikkelen, maar ze moeten zich ook tot elkaar verhouden. Dat levert frictie op, of vriendschap en humor. Het nadeel van een vast duo is dat het ook beperkt. Hun persoonlijkheden staan, die kan ik niet zondermeer veranderen. In drie boeken hebben ze al veel samen meegemaakt, dat heeft invloed op de manier waarop ze in een volgend boek verdergaan.

Na Rio Grande verschijnt er eerst een standalone, een thriller zonder Tara en Diego. Even los van het format dus, en dat is heel bevrijdend. Ik mag blanco beginnen en totaal nieuwe personages verzinnen. Mijn fantasie maakt overuren.

Hoe kan je je thuis afzonderen van je gezin om aan dit boek te kunnen schrijven? Hoe ziet het eruit? Whiteboard? Foto's op muur? Geeltjes?

 Ik schrijf in mijn tuinhuis en daar kan ik me heel goed afsluiten en opgaan in mijn verhaal. Het is een knus huis van hout, maar helaas wel erg koud (ook omdat ik geen held ben met het stoken van een houtkachel). Met een straalkacheltje en een voetenverwarmer lukt het. Op mijn bureau plak ik vellen papier met persoonsbeschrijvingen, een tijdlijn en de hoofdstukindeling. Verder liggen er atlassen en kaarten van de omgeving die ik beschrijf en er staat een waterkoker, want zonder thee gaat het niet. Die plek is mijn domein, ik ben er vijf dagen in de week en dat vind ik heerlijk. Als ik daar zit, vliegt de tijd.

Je covers roepen vakantiegevoel op en het beeld van een echte vrouwenthriller. Tevreden over dat beeld? Waren motorrijders voorop te afschrikwekkend geworden?

 Een aantrekkelijke cover is heel belangrijk. Tussen al die honderden boeken in een boekwinkel moet je opvallen, onderscheidend én herkenbaar zijn. Ik ben blij met de covers van mijn Tara & Diego-reeks. Wie niet beter weet, ziet misschien niet direct een thriller, maar dat wordt door de ondertitels (zoals One happy island, maar nu even niet..) en door de achterflap al snel duidelijk. Motorrijders passen minder goed in de lijn die de ontwerper nu heeft uitgezet. Soms komen er wel tien covers voorbij voordat we een keuze maken, dat gebeurt altijd in overleg.

Je hebt je helemaal op het schrijven gestort. Mis je je baan eigenlijk? Wat deed je voor werk?

 Ja! En nee! Haha. Ik werkte als communicatieadviseur en woordvoerder bij een gemeente en dat was prima, vooral door de fijne collega’s en inspirerende werkomgeving. Maar ik heb het nog geen minuut gemist. Ik had het gevoel dat ik twee dingen half deed: 50% de gemeente en 50% schrijven. Mijn passie ligt bij het schrijven. Als ik daar echt iets van wil maken, moet het 100% van mijn aandacht krijgen. Die knoop heb ik 1,5 jaar geleden doorgehakt en daar ben ik nog steeds blij om.

Hoeveel delen is het plan? Al enig idee waar deel 4 gaat plaatsvinden? Ben je al bezig?

 Er is geen plan, behalve dat het een ‘serie’ wordt. De uitgever heeft gelukkig alle vertrouwen en steunt me volledig, dus voorlopig kan ik zeker vooruit met Tara en Diego. Het vierde verhaal over die twee zal spelen op Hawaï. Daar ga ik dit najaar naartoe (woohoo!) om een Writers Conference bij te wonen en ik mag er ook een woordje doen. De kans kwam voorbij en die heb ik meteen gegrepen; wie wil er niet naar Hawaï? Prachtig eiland om van de zon en de natuur te genieten én een uitgelezen kans om research te doen: twee vliegen in een klap. Maar zoals gezegd, eerst de standalone af, die verschijnt in oktober. En dan verder met mijn duo op Hawaï. Mij hoor je niet klagen!

Titel nieuwe Nathalie Pagie bekend

Donderdag maakte Nathalie Pagie op haar facebookpagina bekend hoe haar nieuwe boek zal gaan heten en tegelijk kregen haar fans de omslag te zien

Het volgende bericht stond op haar pagina:
RIO GRANDE! Dat is de nieuwe titel in mijn thrillerserie over journalistenduo Tara Linders & Diego Martinez. Dit keer maken ze een razendspannende roadtrip door Mexico. Diego wordt vermist, Tara gaat undercover en een criminele motorbende zaait dood en verderf. Ik kan niet wachten! Hij is er pas in april, dus even geduld nog, maar ik ben nu al heel benieuwd: wat vinden jullie van de titel en de cover?? —  enthousiast.



Iedereen reageerde erg enthousiast en men gaf voral aan dat april nog best ver weg was. Mooie omslag Nathalie trouwens!

Pagie sluit zich op in tuinhuisje

Op haar facebookpagina zette Nathalie Pagie deze week een foto van de binnenkant van haar tuinhuisje. Hier staat namelijk een oud computertje ,zonder internet, schrijft Pagie. Internet zou te veel afleiden. De schrijfster is hard bezig met een derde avontuur over Tara en Diego.
Aangezien dat zich grotendeels zal afspelen in Mexico, omringt zij zich met een atlas, kaarten van Mexico en  aantekeningen over Tara & Diego.
Bij de vorige boeken was het voordeel dat ze de locaties genoemd in die boeken zelf kende. Nu vertrekt zij niet zelf naar Mexico. Helaas verzuchtte zij toen ik haar onlangs sprak. De tijd dat het manuscript ingelverd moet worden is best snel, dus een retourtje Mexico zit er echt niet in.
De titel is ook al bepaald, "maar die verklap ik niet".Waarop zij haar bericht eindigt met: " Ik trek me hier nog lekker een tijdje terug, heeeeeerlijk.."

High tea met Nathalie Pagie

Voordat ik op pad zou gaan, werd mijn vriend aangenaam verrast door zijn vrienden. Zijn vrijgezellenfeest stond op het programma, maar daar wist hij natuur niets vanaf! Heerlijk om te zien hoe verrast hij was. Maar goed, de bende was de deur uit en ik op mijn fiets naar het station. Met het altijd mooie en gezellige Breda als mijn bestemming. Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat mijn OV-kaart (zo'n anonieme) was verlopen. Een dag eerder al een nieuwe gekocht, uiteraard met voldoende saldo, en ja hoor, hekje blijft dicht.... Als ik met het openbaar vervoer reis, ben ik altijd wat gespannen, bang dat ik de trein mis, mijn kaartje vergeet...dat soort ellende. Ik ben dan ook altijd ruim op tijd, zo gelukkig ook vandaag, ondanks de hectiek thuis met al die enthousiaste mannen! Na een bezoekje aan het loket kon ik dan eindelijk beginnen met de “grote” reis naar Breda. Tevens de woonplaats van Nathalie Pagie. In mei was er een via thrillerlezer.nl een win actie, schrijf een recensie van Casas Familia en win een high tea met Nathalie Pagie. Ik was één van de gelukkige winnaars samen met nog drie andere.

Start High Tea

Hoe leuk is het om onder genot van een lekkere hapjes en een drankje, lees thee, een auteur beter te leren kennen. Het eerste moment dat ik Nathalie zag zitten, wist ik het al, wat een optimistisch en leuk mens is dat. Nathalie Pagie is enthousiast en net zo nieuwsgierig naar haar lezers als wij naar haar. De tijd vliegt dan natuurlijk ook zo voorbij.

Nathalie werkte als journalist en tekstschrijver voordat ze boeken ging schrijven. Na het lezen van, ondertussen mede auteurs, dacht ze: “Dat kan ik ook.” En daar heeft ze helemaal gelijk in gekregen.
Met Casa Familia, haar vierde thriller en het vervolg op Paradijsvogels met Tara en Diego in de hoofdrol zet ze een fantastische en scherpe thriller neer.
Met haar eerste boek,De toneelclub, is ze erg bij zichzelf gebleven. Een nieuwe baan, de toneelclub, het zijn allemaal dingen die ook in Nathalie's persoonlijke leven op dat moment op haar pad kwamen.

Voor haar boeken, dus ook voor de serie met Tara en Diego, gebruikt Nathalie locaties waar ze zelf is geweest, om zo een goed en realistisch beeld te schetsen. Zo dicht mogelijk bij de waarheid blijven, dat is denk ik wel een motto van haar.
Haar vijfde boek zit in de pen en zal in April verschijnen. De derde in de serie met Tara en Diego. Rond de kerst wil ze het het boek af hebben, dan is er nog tijd om dingen bij te schaven als dat nodig is. Momenteel is het grootste deel al wel af, maar het zit nog in haar hoofd en moet de weg naar papier nog vinden. Dit keer gaan Tara en Diego naar Mexico, benieuwd wat ze nu allemaal weer mee gaan maken. Ik hou het in de gaten, want ik wil het vervolg niet missen.
Er is niet op voorhand vast gesteld hoeveel boeken er gaan komen in de serie met Tara en Diego, dat is aan Nathalie. Ik hoop dat ze er nog even mee vooruit kan!

Tussen de heerlijke cheesecakes en theetjes door was het een heerlijke kakofonie aan geluiden. Alle aanwezige dames hadden genoeg gespreksstof om het geen moment stil te laten vallen aan tafel. Behalve als we onze monden vol hadden met lekkers!

Einde High Tea

Voorkeuren voor schrijvers werden besproken, Kimberley, die haar eigen blog heeft (boekentrommel.nl) leest eigenlijk alles wat los en vast zit. Van thriller tot literatuur, tot Young Adult en romans. Miriam leest graag in het Engels, zodat er bij de vertaling niets wegvalt, de Engelse zijn erg goed met woorden en omschrijven alles net wat mooier. Net als Nathalie heeft ze alle Harry Potter boeken verslonden. Ook boekverfilmingen kwamen aanbod, uiteindelijk hadden we wel tot middernacht wel door kunnen kletsen, alleen al over boeken. Maar goed, aan alles komt een eind, de lekkere hapjes zijn op we hebben genoeg thee gedronken, dus tijd om weer op huis aan te gaan. Maar niet voordat er foto's gemaakt zijn.


Nathalie Pagie, Uitgeverij Boekerij en Thrillerlezers.nl bedankt voor de gezellige middag, goede gesprekken en het heerlijke eten. Het is toch altijd bijzonder om een auteur in levende lijven te ontmoeten. Dank jullie wel!
Nathalie, nog super bedankt voor je lieve kaartje!

Lilian