Posts tonen met het label Richard Osman. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Richard Osman. Alle posts tonen

zondag 10 april 2022

Kort geding van De man die twee keer doodging door Richard Osman.

 


 


 

Kort Geding  Karin K:

 

‘Elizabeth tikt tegen haar hoofd. ‘Mijn paleis heeft veel kamers. Sommige zijn stoffiger dan andere.’

 

Waar gaan spionnen heen als ze niet vroegtijdig overhoop worden geschoten? Volgens Richard Osman zitten ze in het Coopers Chase Verzorgingstehuis. En wat doe je dan als ex-spion van MI5? Dan ga je door met speurneuzen en betrekt je er je bevriende mede bejaarden bij. Wat volgt is dit (te) lieve en soms best vermakelijke boek. Prettige geschreven, erg toegankelijk ook, maar voor mij totaal niet spannend genoeg. Bovendien heeft het een wat hoog ‘babbel’ gehalte. Tussen het speuren door gaat het namelijk geregeld over taartjes, lipsticks, hondjes enz. Dat heeft mij afgeleid van de rode draad. De plot was daarentegen toch nog onverwachts, leuk. Over het algemeen niet echt mijn ding, maar absoluut niet slecht. Op de achterflap wordt er echter gesproken over ‘een ijzingwekkend nieuw avontuur.’ Dit schept bepaalde verwachtingen, althans bij mij dus. Ik zou het eerder omschrijven als een ‘Cosy Crime’, ideaal voor op vakantie, de kapper of als luchtig tijdverdrijf.

 

3,5 Kraaien.

 


Ink:


 

Ik moet van mijzelf altijd tot blz. 100 lezen voor ik mag stoppen.

Bij blz. 20 dacht ik van ik pak even een ander boek tussendoor. Daarna las ik met hangen en wurgen steeds een stukje. Op naar de 100.

Bij 83 dacht ik: bekijk het maar.

Is het een slecht boek? Helemaal niet! Echt niet. Maar gewoon zo niet mijn boek.

Voor mij was het te veel geneuzel.

 

Ik ga het geen cijfer geven. Gewoon niet mijn smaak.

 

 

 Jantsje:

 


Ik zag er echt naar uit om een thriller met senioren te lezen. Het boek begon goed. Leuke oudjes die ervan houden om misdrijven op te lossen. Maar na ongeveer een3e van het boek begon ik het langdradig te vinden. Soms vond ik het wat chaotisch. En dat leest niet prettig. Ook miste ik diepgang van de personen . Ik vond het wat vlak. Maar ik las stug door. Verder gelezen in het boek had ik het gevoel in een welles -nietes spelletje te zijn beland. Eerst was een persoon dood, toen weer levend, vervolgens dachten ze dat hij weer leefde en vervolgens toch dood. Het einde van het boek was nog wel leuk om te lezen. Alleen voorspelbaar.

Bijzonder vind ik dat er in het boek iets staat waarvan je denkt dat past nu in deze tijd.. Ik bedoel de auteur had er ook voor kunnen kiezen om andere landen te noemen.:

“Er zou die middag een Oekraïner langskomen. Die Oekraïner heeft net ermee ingestemd een aantal luchtafweerrakketten te kopen “

Ik vind het boek wat middelmatig, al zaten er wel een paar goede punten in.

 

Daarom krijgt het boek 2.5 kraaien van mij




 

 



donderdag 7 april 2022

De man die twee keer doodging van Richard Osman

 



‘De man die twee keer doodging,’ is geschreven door Richard Osman. Het is de opvolger van het eerder door hem geschreven ‘De moordclub (op donderdag).’

 

De achterflap belooft de lezer dat de hoogbejaarde speurneuzen van De moordclub (op donderdag) weer terug zijn met een ijzingwekkend nieuw avontuur.

 

Nou had ik zelf nog niet ‘De moordclub (op donderdag)’ gelezen, maar ik wilde mij wel eens wagen aan dit ijzingwekkende vervolg.

 

Waar gaan spionnen heen als ze niet vroegtijdig overhoop worden geschoten? Ze zitten in het Coopers Chase Verzorgingstehuis, althans een deel van hen. En wat doe je dan als ex-spion van MI5? Dan ga je door met speurneuzen, je betrekt er je bevriende mede bejaarden in en start een bejaardenspeurneuzenclub. Deze club bestaat uit een viertal leden, twee dames en twee heren, die geregeld bij elkaar komen in het restaurant van hun verzorgingstehuis om gezamenlijk, onder het nuttigen van de nodige wijn, ‘en passant’ een nieuwe cold case op te lossen.

Dit keer een cold case uit 1981 betreffende de dood van ene Marcus Carmichael, en dit is nu verassend want Marcus Carmichael blijkt alles behalve dood te zijn. Sterker nog, hij heeft een brief geschreven die één van de hoogbejaarde speurneuzen, Elizabeth, via haar ex Douglas in het bezit heeft gekregen. Douglas werkt nog steeds voor de Engelse Inlichtingendienst MI5 en heeft zich aardig in de nesten gewerkt want hij wordt gezocht door de maffia vanwege een aantal gestolen diamanten. Kan het viertal Douglas helpen? Wat is hier nog meer aan de hand?

 

Wat volgt is dit lieve en best vermakelijke boek. Het speurdersclubje blijkt niet te bestaan uit gezapige of knorrige oude van dagen, maar het zijn stuk voor stuk behoorlijk krasse knarren. Bij tijd en wijle valt hun leeftijd zelfs helemaal weg in het verhaal, totdat er weer even de nadruk op wordt gelegd dat het hier toch echt om personen gaat die in de herfst van hun leven zijn beland met de daarbij behorende en onoverkomelijke beperkingen.

 

‘Elizabeth tikt tegen haar hoofd. ‘Mijn paleis heeft veel kamers. Sommige zijn stoffiger dan andere.’

 

Het is prettige geschreven en ook erg toegankelijk voor een breed publiek, denk ik, maar voor mij is het net niet spannend of boeiend genoeg. Het heeft daarbij een nogal hoog ‘babbel’ gehalte waar vooral Joyce zich schuldig aan maakt. Tussen het speuren door gaat het geregeld over taartjes, lipsticks, hondjes enz. Dat heeft mij afgeleid van de rode draad en dat vind ik jammer. Het gegeven, een speurdersclub van bejaarden, is echter leuk gevonden. De vraag is alleen hoe lang dit leuk blijft, en voor welke groep lezers het boek het leukst is. Hoe dan ook, het verhaal is goed uitgewerkt, niet altijd even geloofwaardig maar dat hoeft ook niet, en de plot was toch nog vrij onverwachts en dat heb ik als plezierig ervaren. Over het algemeen is het niet helemaal mijn ding, maar absoluut niet slecht en voor anderen zal dit een plezierig boek zijn. Aan te raden is wel ze op volgorde te lezen, want ik betreurde het geregeld dat ik deel 1 niet eerder had gelezen en daardoor veel achtergrondinformatie van de leden miste.

Op de achterflap wordt er gesproken over ‘een ijzingwekkend nieuw avontuur.’ Dit schept bepaalde verwachtingen, die ik eerlijk gezegd niet heb terug kunnen vinden in het boek. Ik zou het eerder omschrijven als een ‘Cosy Crime.’

 

3,5 Kraaien

 

Karin K.