Karin Fossum questioned

 

Hello Karin Fossum. We are a Dutch Facebook page with over 9,200 members in the Netherlands and Belgium. We also have our own blog. We would really like to ask you a few questions on behalf of our members of Thrillerlezers! if that's okay?

Hello. Let me first say, that some of your questions are difficult to answer.

Please tell us the 4 most characteristic features of yourself and your books?

Writing is something intuitive.

I try not to judge. I have allways ment, that criminell minds are also humans, and there is a reason why they have become criminels.

Serial killers is not interesting.

I allways write with sympathy, for the guilty one and for the victim.

You write in your book Lotgenoten/Drepende drage:

 'Never do that, Adelson, never marry a writer. They spend large portions of the day in an alternative reality. You constantly have to get them out of situations while you yourself are on the outside, and out of universes populated by people you never get to see.'

Is this autobiographical and the way you look upon yourself, or is this the opinion of people close to you?

This is not me, and this is not how my family look upon me and mye work. I have much disiplin. I work early hours, and then I leave my fiction to come out in the reality.

For your 2nd book, Don't look back/Se deg ikke tilbake! you received, for the 1st time, the Rivertonprisen/Riverton Prize, a Norwegian literature prize, and the Glass Key for the best Scandinavian crime novel. What does it mean to you, getting such an award?

Awards make me very happy, but just for a day or so. Then I must go to work, and awards can not help me with my writing.

Your books are full of very ordinary characters, it could be my neighbor, my colleague or it could be me. People who, through a mix of coincidences and circumstances, suddenly cross a line and commit a crime. Do you use personal experiences, or those of your acquaintances, for the subjects of your books?

I once had a friend, who committed a murder. I knew this person very well, as a very good human beeing. It did something to me. When I write, I show you the human beeing first, and then I show you the crime, hoping that you will see the whole picture.

Most killers are ordinary people. Only in crime fiction, people kill again and again.

Your descriptions of nature, circomstances or situations are very visual and your characters and their thoughts have a psychological depth that is very empathetic to readers. How do you achieve that?

Well. How do we achieve things? I do a lot of thinking. I am almost 68, and I have known many people, all kinds of pepole. I use what I have seen, its like digging very deep. So that you readers will see them like I do.

Furthermore, they have a very calm structure. Yet there are also some very gruesome fragments in which a perpetrator suddenly goes completely crazy. Do you have a preference for certain scenes, calm and beautiful or cruel and gruesome, or do you like to write everything?

I enjoy to write everything! I love to work with words, details, rythm, it sometimes feels like music. I was deep into music as a child.

There is one book with Konrad Sejer that has not been translated and released in the Netherlands and Belgium, 'Carmen Zita og doden' (2013), was there a reason for that and will it ever be released overhere?

I can not answer this. I do not know why Carmen Zita was not translated.

How did you come up with the subject for Lotgenoten/Drepende drage, angrende hund, it’s so full of dreariness and has such a gloomy atmosphere?

This is very much my own life. But I have also done things to make it more interesting for you readers. I usually say: If you grew up with a pussycat, you must turn it into a tiger, to make people interested.

A new series with Eddie Feber. We hope to read a lot more about him, was it very difficult to say goodbye to Konrad Sejer and was there a reason for quitting him? 

It was never sad to say goodbye to Konrad Sejer. I turned into another caracter, and there are no more room for «the old one.»

What is the best compliment you ever received regarding your books?

Best compliment? When someone says: I never read crimestories. Only yours.

What famous book by someone else would you’ve liked to write yourself, and why?

A bit different, of course. But the novel «In cold blood» from Capote. A piece of true crime long before it became so popular.

What would we find, if we were allowed to take a look at your bookshelves? Do you have authors who are role models for you, and if so who are they?

First of all, I have favourite books. Not favourite writers. But of course, there are so many good ones. The best way to become a better writer, is to read all the best novels.

What is the most frightening thing you’ve ever experienced?

My most frightening thing in my life is a private matter.

Are you already working on a new book, and can you tell us anything about it?

I am allways working. Meaning seven days a week. Do not care to much of holidays.

And finally a few very quick questions:

Summer or Winter?

I prefer the months between september and march. I was born in november, thats my month.

A healthy juice or something with alcohol?

Juice ot alcohol? Both, thank you.

Stekt fisk or fish and chips?

Fish of all kinds, baked, fried, cooked.

Odin or Zeus?

Odin.

On behalf of Thriller Readers! and all our members, thank you very much and good luck with your next book. Kind regards!

I hope you can get something out of my answers. Thank you so much for all your interest!

Kind regards, Karin.

Karin Fossum ondervraagd

Karin en Ink zijn groot liefhebber van de boeken van Karin Fossum. Na het prachtige Lotgenoten, werden de stoute schoenen aangetrokken en mocht Karin Knol vragen sturen naar 1 van haar favoriete auteurs. 

Tussen het schrijven door aan haar nieuwe boek, nam Karin Fossum de tijd om de vragen te beantwoorden.

Hallo. Laat me eerst zeggen, dat sommige van je vragen moeilijk te beantwoorden ziijn.

Kunt u ons de 4 meest karakteristieke eigenschappen van uzelf en uw boeken vertellen?

Schrijven is iets intuïtiefs.

Ik probeer niet te oordelen. Ik heb altijd gedacht, dat criminele geesten ook mensen zijn, en dat er een reden is waarom ze misdadigers zijn geworden.

Seriemoordenaars zijn niet interessant.

Ik schrijf altijd met sympathie, voor de schuldige en voor het slachtoffer.

U schrijft in uw boek Lotgenoten: ‘Moet u nooit doen, Adelson, trouw nooit met een schrijfster. Ze brengen grote delen van de dag in een alternatieve werkelijkheid door. Je moet hen voortdurend uit situaties halen waar je zelf buiten staat, en uit universums die worden bevolkt door mensen die je nooit te zien krijgt.’

Is dit autobiografisch en de manier waarop u naar uzelf kijkt, of is dit de mening van de mensen die dicht bij u staan?

Zo ben ik niet, en zo kijkt mijn familie niet naar mij en mijn werk. Ik heb veel discipline. Ik werk vroeg, en dan laat ik mijn fictie achter om in de realiteit uit te komen.

Voor uw 2e boek, Don't look back/Se deg ikke tilbake! ontving u voor de 1e keer de Rivertonprisen/Rivertonprijs, een Noorse literatuurprijs, en de Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. Wat betekent het voor u, zo'n prijs te krijgen?

Onderscheidingen maken me erg gelukkig, maar slechts voor een dag of zo. Dan moet ik gaan werken, en prijzen kunnen me niet helpen met mijn schrijven.

Uw boeken zijn vol van heel gewone personages, het zou mijn buurman kunnen zijn, mijn collega of ikzelf. Mensen die, door een mix van toevalligheden en omstandigheden, plotseling een grens overschrijden en een misdaad begaan. Gebruikt u persoonlijke ervaringen, of die van uw kennissen, voor de onderwerpen van uw boeken?

Ik had ooit een vriend, die een moord pleegde. Ik kende deze persoon heel goed, als een heel goed mens. Het deed iets met me. Als ik schrijf, laat ik eerst de mens zien, en dan de misdaad, in de hoop dat je het hele plaatje ziet. De meeste moordenaars zijn gewone mensen. Alleen in misdaadfictie moorden mensen steeds weer opnieuw.

Uw beschrijvingen van de natuur, omstandigheden of situaties zijn zeer beeldend en uw personages en hun gedachten hebben een psychologische diepgang die voor de lezer zeer invoelbaar is. Hoe bereikt u dat?

Nou. Hoe komen we tot dingen? Ik denk veel na. Ik ben bijna 68, en ik heb veel mensen gekend, allerlei soorten mensen. Ik gebruik wat ik heb gezien, het is als heel diep graven. Zodat jullie lezers hen zullen zien zoals ik dat doe.

 

Bovendien hebben de boeken een zeer rustige opbouw. Toch zijn er ook zeer gruwelijke fragmenten waarin een dader plots volledig doordraait. Heeft u een voorkeur voor bepaalde scènes, kalm en mooi of wreed en gruwelijk, of vind u het leuk om alles te schrijven?

Ik vind het leuk om alles te schrijven! Ik werk graag met woorden, details, ritme, het voelt soms als muziek. Ik was als kind al helemaal weg van muziek.

Er is één boek met Konrad Sejer dat niet vertaald en uitgebracht is in Nederland en België, 'Carmen Zita og doden' (2013), was daar een reden voor en zal het ooit hier worden uitgebracht?

Ik kan dit niet beantwoorden. Ik weet niet waarom Carmen Zita niet vertaald is.

Hoe kwam u op het onderwerp voor Lotgenoten/Drepende drage, angrende hund, het zit zo vol grauwheid en heeft zo'n sombere sfeer?

Dit is heel erg mijn eigen leven. Maar ik heb ook dingen gedaan om het interessanter te maken voor jullie lezers. Ik zeg meestal: Als je bent opgegroeid met een poesje, moet je er een tijger van maken, om de mensen te interesseren.

Een nieuwe serie met Eddie Feber. We hopen nog veel meer van hem te lezen. Was het erg moeilijk om afscheid te nemen van Konrad Sejer en was er een reden om met hem te stoppen? 

Het was nooit triest om afscheid te nemen van Konrad Sejer. Ik ben een ander personage geworden, en er is geen plaats meer voor "de oude".

Wat is het mooiste compliment dat u ooit heeft gekregen over uw boeken?

Als iemand zegt: Ik lees nooit misdaadverhalen. Alleen die van jou.

Welk beroemd boek van iemand anders had u zelf willen schrijven, en waarom?

Een beetje anders, natuurlijk. Maar de roman "In koelen bloede" van Capote. Een stukje waargebeurde misdaad lang voordat het zo populair werd.

Wat zouden we aantreffen, als we een kijkje mochten nemen in uw boekenkast? Heeft u auteurs die een voorbeeld voor u zijn, en zo ja, wie zijn dat?

Allereerst, ik heb favoriete boeken. Niet favoriete schrijvers. Maar natuurlijk, er zijn zoveel goede. De beste manier om een betere schrijver te worden, is om alle beste romans te lezen.

Wat is het meest beangstigende dat u ooit hebt meegemaakt?

Mijn meest beangstigende ding in mijn leven is een privé aangelegenheid.

Bent u al bezig met een nieuw boek, en kunt u ons daar iets over vertellen?

Ik ben altijd aan het werk. Dat wil zeggen zeven dagen per week. Ik geef niet zoveel om vakanties.

En tot slot nog een paar heel korte vragen:

Zomer of winter?

Ik geef de voorkeur aan de maanden tussen september en maart. Ik ben geboren in november, dat is mijn maand.

Een gezond sapje of iets met alcohol?

Sap of alcohol? Beide, dank u.

Stekt fisk of fish and chips?

Alle soorten vis, gebakken, gefrituurd, gekookt.

Odin of Zeus?

Odin.

Namens Thrillerlezers! hartelijk dank en veel succes met uw volgende boek. Met vriendelijke groet!

Ik hoop dat je iets uit mijn antwoorden kunt halen. Hartelijk dank voor al jouw belangstelling!

Met vriendelijke groet, Karin.

Wij lazen Lotgenoten al en zijn er enthousiast over. Hier de korte inhoud van het boek.

Deel 1 van de Eddie Feber-serie. Een nieuwe serie van de koningin van de Scandinavische crime

Broer en zus Aksel en Ellinor zijn inmiddels volwassen, maar hun liefdeloze jeugd heeft duidelijke sporen achtergelaten. Ze hebben een diepe afkeer van hun moeder, en kunnen zich maar moeilijk staande houden in het leven. Aksel heeft weliswaar een baan als journalist bij een lokaal krantje, maar hij maakt zich grote zorgen over Ellinor, die recentelijk haar baan is verloren en verslaafd is aan drugs en alcohol.

In een oude boerderij in de buurt, waar Aksel en Ellinor vroeger vaak kwamen, worden vier Poolse arbeiders na een gaslek dood aangetroffen in hun bed. De avond ervoor waren ze nog in de kroeg geweest om te vieren dat een van hen vader zou worden. Het incident lijkt op een ongeluk, maar was het dat ook? En in een nabijgelegen huis wordt het lichaam van een tachtigjarige vrouw aan de voet van de trap gevonden. Het huis is in wanorde achtergelaten – het lijkt op een inbraak met fatale afloop. Voor Aksel en Ellinor komt het bericht van de dood van de vrouw als een zegen.

Lotgenoten van Karin Fossum.

 

Dit is het 1^e deel van een nieuwe reeks met het personage Eddie Feber als rechercheur.

De flap informatie verteld ons dat broer Aksel en zus Ellinor liefdeloos zijn opgegroeid. Het heeft diepe sporen nagelaten en beiden zijn op jonge leeftijd uit huis gegaan. Aksel heeft inmiddels een baan als journalist bij een regionaal krantje maar zus Ellinor is minder gelukkig en heeft haar heil gezocht in drugs en alcohol. In een oude boerderij in de buurt van hun oude ouderlijk huis worden op zekere dag vier dode Poolse arbeiders gevonden. Overleden in hun slaap door een gaslek. In een nabij gelegen woning wordt enige tijd later het levenloze lichaam van een oude vrouw gevonden. Haar huis is overhoop gehaald wat doet vermoeden dat het om een inbraak met fatale gevolgen gaat. Aksel en Ellinor zijn echter blij met de dood van het oude mens.

 

Ik ben een groot fan van de boeken van Karin Fossum en heb ze allemaal gelezen. Ik was dan ook zeer verheugd met de start van deze nieuwe reeks en erg benieuwd naar de overeenkomsten van de bovenstaande gebeurtenissen.

 

Aksel en Ellinor hebben samen een hechte band die zich al vroeg smeedde door angst en de naargeestige sfeer in hun ouderlijk huis. Beiden zijn zwaar beschadigd. Aksel heeft welliswaar werk maar voelt alleen maar jaloezie, ongeloof en verbittering als hij naar zijn collega’s kijkt en de band ziet die zij hebben met hun familie. Ellinor, die haar heil heeft gezocht in haar verslavingen, gaat 2x per week naar een psycholoog en praat daar over haar mateloze woede die ze voelt voor haar moeder. Ondertussen doorziet ze haarfijn de oppervlakkigheid van haar psycholoog en zijn voorspelbare tactiekjes en maakt hem daarmee onmachtig. Ze woont in een krotje en kan het leven niet echt aan. Gelukkig komt broer Aksel haar heel vaak opzoeken, dan drinken ze thee en praten ze over vroeger.

 

‘Ze had de waterketel op het vuur gezet. Stond te wachten tot het water onrustig zou worden, zoals ze zelf ook onrustig was, een beweging aan de oppervlakte die iets groters aankondigde, het zogenaamde kookpunt.’

 

Karin Fossum heeft een uiterst plezierige, boeiende en makkelijk leesbare manier van schrijven. De uitgediepte personages in al haar verhalen, en dus ook in dit verhaal, zijn getroebleerde mensen die tot leven komen alsof je ze zelf kent. Ze schetst daarmee een wereld die zuiver en echt overkomt en meestal heel herkenbaar is.  Zij weet de naargeestigheid en de uitzichtloosheid in dit verhaal zo treffend en beeldend te omschrijven dat je het gemis diep voelt snijden. Geen vrolijk boek dus, maar wel één die wonderlijk mooi is. Diepe zielen roerselen wisselen prachtige omschrijvingen af en dat alles met een donker smeulend vuurtje waarvan je weet, dit gaat ontploffen. Zoals zo vaak bij Scandinavische thrillers moet je wel even geduld hebben. Het verhaal wordt uiterst langzaam opgebouwd en stevent uiteindelijk gestaag naar een climax. Door het hele boek voel je echter duidelijk de onderhuidse spanning broeien en langzaam toenemen.

 

‘Op dat moment voelde hij een enorme leegte. Wat op de stoel naast hem zat, had evengoed een zak vuilnis kunnen zijn die in het milieupark moest worden gedumpt, meer dan dat betekende ze niet voor hem. Maar de vervloekte zak kon praten.’

 

Vooral een verhaal over mensenlevens waarbij het ineens mis gaat. Dat kan zijn door een samenloop van omstandigheden, of door jarenlange terreur, angst, wanhoop. Een echte Fossum dus, waarbij Eddie Feber pas op het eind het donkere toneel betreed. En dat is goed want dit is niet het verhaal van een gedegen politie onderzoek, maar het verhaal van het waarom. Prachtig in al zijn narigheid.

 

5 volle Inktpotjes voor dit Noorse pareltje.