Posts tonen met het label Liz Nugent. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Liz Nugent. Alle posts tonen

maandag 30 december 2024

Top 3 van 2024 Karin K.

 


Wat een heerlijk leesjaar was 2024. Tuurlijk, er waren enkele wat mindere boeken, maar het overgrote deel was geweldig en het zijn deze pareltjes die in mijn geheugen achterblijven:

1: De Donkere kant van Sally Diamond van Liz Nugent:

Hier kan ik kort en krachtig over zijn, ik ben fan. De donkere kant van Sally bleek inderdaad heel donker te zijn, denk je op de eerste pagina’s nog dat het hilarisch is... dat gevoel verdwijnt al gauw. En ondanks de duisternis schittert dit juweeltje. Iedereen lezen, zou ik zeggen en lees dan ook meteen haar 1e: In de schaduw.

2: Huizenruil van Stefan Ahnhem:

Dit is weer zo’n zeldzaam boek dat bijna alles in zich heeft. Onvoorspelbaar, duister, ook af en toe heel komisch en gewoon niet weg te leggen. Wat kan er allemaal mis gaan als je besluit in je vakantie je huis te ruilen met een ander stel, in de veronderstelling dat je een heerlijke tijd tegemoet gaat. Nou… er gaat dus veel mis, haha, ook deze gewoon lezen!

Een gedeelde 3e plaats voor: De Valhallamoorden van Alexander Olbrechts.

Kneiterhard en donkerder dan donker. Niet voor tere zieltjes maar wie al een eeltlaagje heeft, gaat hier van smullen. Verschillende verhaallijnen lopen naast elkaar en pas aan het einde wordt het geheel duidelijk. Sommige passages waren (bijna) té erg… zeg maar gewoon goor, maar zoals auteurs vaak hun grenzen opzoeken… ik doe dat niet anders! Dit was mijn grens. Ach welnee,  er ver over heen. Haha, jullie begrijpen het al, Ik daag jullie uit... lezen!

Ook op de 3e plaats staat: Rapsodie in zwart van Terrence Lauerhohn.

Jaaa, de in 2024 herschreven versie van Blauwe Bonen en daarom mag ik het dit jaar nomineren! Ook deze is hard maar op een heel andere manier. Een handjevol kleurrijke personages die elkaar het leven zuur maken. Het plot zit geweldig in elkaar, maar daar kom je pas op het allerlaatste einde achter. Bovendien heeft het een flinke dosis cynische humor, en laat ik daar nou net van houden. Dus ja, dus gewoon ook lezen, deze.

Op naar 2025 en op naar weer zulke goede boeken. Ik ben er klaar voor! 

zondag 29 december 2024

Top 3 van 2024 van Ink

 


Mijn absolute nummer 1 van dit jaar is De donkere kant van Sally Diamond van Liz Nugent!

Wat een boek. Denk je nog even dat het misschien komisch wordt door deze tekst:

‘Zet me maar bij het vuilnis,’ zei hij vaak. ‘Als ik doodga, zet me dan maar bij het vuilnis. Ik ben dan toch dood, dus mij maakt het niet uit. Jij zult wel tranen met tuiten aan het huilen zijn.’ En dan lachte hij. Net als ik, want we wisten allebei dat ik niet zou huilen. Ik huil nooit.

Sally Diamond snapt niet wat er zo vreemd is. Ze deed gewoon wat haar vader altijd al zei: hem bij het vuilnis zetten na zijn dood.

Maar het is een boek waar je bij dichtslaan echt nog een poosje over nadenkt en je moet een hart van steen hebben, als je niet meeleefde.


Nummer 2

Prima Facie van Suzie Miller

Ook een boek wat je niet onberoerd zal laten, mits dat ene hart. Zodra het verhaal kantelt, ben ik in shock. Verbijsterend hoe mannen met macht omgaan met vrouwen en hoe het hoofdpersonage opeens aan de andere kant staat.


Nummer 3

Ontmaskerd van Bernice Berkleef

Ooit richtte ik Thrillerlezers op om meer aandacht te gaan geven aan Nederlandse auteur, want dat was er zo'n 12 jaar geleden maar bitter weinig. Dus er moet zeker een Nederlandse auteur in mijn top 3. 

Het erg spannende verhaal op Ameland over het Sunneklaasfeest leest als een tierelier. Ook ben je enigszins verbijsterd dat deze traditie in Nederland gewoon bestaat. Maar nu hebben we wel meer achterlijke tradities. Of het toeval is dat dan juist de vrouwen niets mogen en de mannen als heersers over het eiland klappen uitdelen aan niet ondergeschikte vrouwen?

Maar ik zou zeggen, dit boek hoort op de shortlist van een wedstrijd met mensen die verstand van thrillers hebben...

zaterdag 15 juli 2023

In de schaduw van Liz Nugent


 "Mijn man wou Annie Doyle niet vermoorden. Maar dat leugenachtige kreng verdiende het."


Op het eerste gezicht heeft Lydia Fitzsimons een perfect leven: echtgenote van een gerespecteerde, succesvolle rechter, moeder van een geliefde zoon, wonend in een statig huis in Dublin. Maar dat mooie huis verbergt een geheim. En wanneer Lydia’s zoon Laurence dit geheim ontdekt, komen er krachten in werking die langzaam maar zeker leiden tot een claustrofobische en vernietigende climax.

'In de schaduw' begint in het jaar 1980 en je leest vanuit drie verschillende perspectieven. Zo is er Lydia, de vrouw van Andrew en samen hebben ze een zoon Laurence. Ook vanuit de zoon lees je veel verschillende hoofdstukken. Tenslotte is er nog Karen, de zus van de vermoordde Annie Doyle.

Eigenlijk lees je meteen over de moord op Annie en wat volgt is een hele hoop drama tussen Lydia, Andrew en Laurence. Karen is voornamelijk bezig met de zoektocht naar haar zus en deze verschillende personages zijn uiteindelijk allemaal met elkaar verbonden.

'In de schaduw' is een erg traag verhaal en als ik eerlijk ben vond ik dat er weinig spannends gebeurde. Het gaat meer over de gevoelens en gedachten van verschillende personages en het is dus zeker meer op het psychologische gebied gericht. Misschien dat lezers het te traag kunnen vinden.

De vlotte schrijfstijl zorgde er voor dat ik toch telkens verder wilde lezen en ik was ook erg benieuwd hoe dit verhaal zich zou ontwikkelen. Het einde vond ik dan wel weer verrassend en sterk dus daarom twijfel ik een beetje met mijn uiteindelijke beoordeling.

Dit verhaal is, denk ik, niet voor iedereen een succes. Sommige stukken vond ik zeker wel boeiend, maar het was ook vaak voor mij wat te langzaam. Toch vond ik dit verhaal zeker weer interessant om te lezen.

Beoordeling: 3,0/3,5 kraaien

Silvie