Verdoemd van Jerome Loubry

 

Titel: Verdoemd

Auteur: Jerome Loubry

Uitgeverij: Boekerij

Publicatiedatum: maart 2022

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3

In een chique wijk in de Haïtiaanse hoofdstad Port-au-Prince wordt voor de tweede keer in een week een vermoord echtpaar aangetroffen. Hun verminkte lichamen liggen aan het voeteneinde van het bed.
Alles wijst op een rituele moord. In Haïti, waar voodoo een officiële godsdienst is, berichten de kranten dan ook al snel over een voodooseriemoordenaar. Inspecteur Simon Bélage wil van die speculaties niets weten. In zijn ogen is voodoo puur bijgeloof en ligt het motief van de moorden eerder bij de kinderhandel en de corruptie die het land teisteren. Samen met zijn partner Manus en dochter Rachelle gaat hij op onderzoek uit. Hun zoektocht leidt naar een oud weeshuis dat de sinistere bijnaam ‘Het gelukkige graf’ draagt. Bélage duikt in het verleden van het allang gesloten weeshuis, en ontdekt meer dan hem lief is. Wat heeft zich al die jaren geleden tussen deze muren afgespeeld? En hoeveel mensen zullen daar nu nog de prijs voor moeten betalen?

“Bij de man was de tong uitgerukt en in een van zijn handpalmen gelegd, in de andere hand lag zijn afgesneden penis.”

 

Een boek over voodoo, duistere krachten en de krochten van de hel (weeshuis). Hét boek voor mij!

 

Het verhaal splitst zich in diverse tijdlijnen. Haïti, Parijs, een paar voor een aardbeving en 1984. Alle tijdlijnen hebben met elkaar te maken, maar ik vond ze niet heel lekker in elkaar overlopen. Het ene moment sta je over een lijk gebogen en het volgende moment zit je in een vrachtwagen met 6 kinderen.
Van mij had voodoo ook iets meer op de voorgrond gemogen. Het werd wel benoemd maar echt echt echt écht voodoo…. Nee, dat heb ik niet gelezen.

Wel vond ik het ontstaan van de 6 wel erg mooi omschreven (al was de situatie dan niet mooi) en ik leefde echt mee met de kinderen.

 

Er waren af en toe momentjes die iets over de top geschreven waren, vooral emotionele momenten werden iets te veel poëzie-achtig omschreven.

 

Ik geloof zeker dat dit boek goed weergeeft hoe de situatie is in Haïti en hoe schrijnend het leven daar is, voor zowel volwassenen als voor kinderen. Ik denk ook zeker dat er genoeg weeshuizen zijn zoals het Gelukkige graf.

Ik vond dit geen verkeerd boek, maar ik kon het ook geen hoogstandje vinden, helaas. Daarvoor vond ik dat de personages, behalve de 6, wat vlak.

 

Spanning: 3

Originaliteit: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 3

Dansen met de duivel

 Titel: Toevluchtsoord

Auteur: Jérôme Loubry

Uitgeverij: Boekerij
Jaar uitgifte: november 2020
Recensie: Anita

Kraaien: 4

‘Toevluchtsoord’ van de Franse schrijver Jérôme Loubry verscheen eerder onder de originele titel ‘Les refuges’.

Van bij het begin, baadt ‘Toevluchtsoord’ in mysterie. In een collegezaal legt professor Villemin de bijzondere zaak rond Sandrine Vaudrier voor aan zijn studenten. Belangrijk detail, nergens is er iets te vinden, noch over Sandrine, noch over de case.

Het verhaal hangt op aan vier bakens.

Het eerste baken brengt Sandrine, een journaliste, naar het eiland waar haar overleden oma Suzanne haar leven heeft doorgebracht. Het verhaal switcht voortdurend tussen 1949 en 1986.

Het tweede baken start met een vrouw die aanspoelt op het strand. Wie is zij? Wie zijn de kinderen die verdronken zouden zijn? Waarom zijn haar kleren doordrenkt met bloed? Bovendien, het eiland waar zij is kunnen ontvluchten bestaat niet!! Inspecteur Damien Bouchard en psychiater Véronique Burel hopen een antwoord te vinden op de vele vragen die rijzen.

Het is niet onmiddellijk duidelijk waarvoor de bakens staan. Het eerste deel leest heel zintuiglijk en staat bol van poëtische zinnen die op het bombastische af de sfeer oproepen die heerst op het eiland dat Sandrine bezoekt. Met de regelmaat van de klok wordt aan de gruwel van de voorbije oorlog (1940 – 1945) gerefereerd. De woestheid van de natuur vindt zijn weerklank in de taal. Natuur en personage lijken één te zijn: de weersomstandigheden worden weerspiegeld in het humeur en de gevoelens van personages. Het eerste baken zit vol dreiging en voelt heel beklemmend.

Bij het tweede baken, wanneer inspecteur Bouchard op de zaak wordt gezet, wordt de taal minder heftig en wordt ook langzaamaan duidelijk waar het met ‘Toevluchtsoord’ naartoe gaat. Waar Sandrine en Suzanne er niet in slaagden me voor zich te winnen, kruipt de inspecteur langzaam maar zeker onder mijn huid. De paranormale elementen uit het eerste deel zijn helemaal verdwenen. Het verhaal komt nu levensecht over en beklijft.

In de Opdracht neemt Loubry enkele verzen op uit de ballade ‘Der Erlkönig’ van Goethe. Deze ballade brengt het trieste verhaal van een vader die ’s nachts te paard naar huis rijdt met in zijn armen zijn doodzieke zoon. De Elfenkoning, symbool voor de dood, lokt het kind dat uiteindelijk voor hem bezwijkt.

Beetje bij beetje worden meer verzen vrijgegeven. De Elfenkoning waart voortdurend rond. Er gaat een enorme dreiging van hem uit. De Elfenkoning gaat als rode draad van baken naar baken en evolueert van het door een kinderhand getekende figuurtje over een boeman naar de baarlijke duivel en maakt zich schuldig aan misbruik, pedofilie en dood. Afschuwelijk is het! Tegelijkertijd is er die stem die iemand (een kind?) aanspoort om een gedicht in te oefenen omdat het dan ‘allemaal gemakkelijker zal gaan’. Verzacht poëzie dan toch de zeden?

Dankzij psych Véronique Burel wordt duidelijk waar ‘Toevluchtsoord’ voor staat. Toevluchtsoord na toevluchtsoord komen de allerverschrikkelijkste trauma’s naar boven. Op de tonen van ‘Parlez-moi d’amour’ gaat het vertelperspectief over in de ik-persoon. Elementen uit het verhaal onthullen hun ware betekenis: een klok die stilstaat op 20:37 uur, kittens en katten, verdrinkende kinderen en water, heel veel water. De poel van verderf geeft uiteindelijk zijn geheimen prijs. De twist treft de lezer vol in de maag.

Meerdere keren zet de auteur mij op het verkeerde been. Telkens wanneer ik denk de sleutel tot het ‘toevluchtsoord’ te hebben gevonden, geeft Loubry een nieuwe twist aan het verhaal en volgen er nog schokkendere gebeurtenissen. Loubry weet het zo aangrijpend te brengen dat ik me de emoties van de personages levendig kan voorstellen. 

Het plot is ijzersterk opgebouwd. De spanningsboog wordt mooi volgehouden door meerdere cliffhangers, momenten van weten en toch weer niet weten. De uiteindelijke twist hakt er stevig in. ‘Toevluchtsoord’ is geen actiethriller, maar een literaire pageturner die de mechanismen van een zwaar getraumatiseerde geest in zijn vlucht van toevluchtsoord naar toevluchtsoord blootlegt. ‘Toevluchtsoord’ is een intens verhaal over liefde, verlies, rouw, diep traumatisch lijden en traumaverwerking én over mensonterende daden die je nauwelijks kan bevatte