Als Ciara hem voor het eerst ziet – zomaar in de rij bij de supermarkt – is ze direct onder de indruk. Oliver lijkt onbereikbaar, maar hij wil haar toch beter leren kennen! Zou het echte liefde zijn? En hoe hervindt ze haar weg als dat niet zo is? Dan bereikt covid-19 de Ierse kust. De lockdown lijkt het einde van hun prille relatie. Tot Oliver voorstelt dat Ciara bij hem intrekt tot de lockdown voorbij is…Als Oliver haar voor de vijfde keer ziet – alweer in de rij bij de supermarkt – is hij direct op zijn hoede. Ciara lijkt onschuldig, maar hij wil haar toch beter leren kennen. Is ze wie ze beweert te zijn? En hoe ruimt hij haar uit de weg als dat niet zo is? Dan bereikt covid-19 de Ierse kust. De lockdown lijkt het einde van zijn snode plan. Tot Ciara ermee instemt bij hem in te trekken tot de lockdown voorbij is…56 dagen geleden ontmoetten ze elkaar in de supermarkt.35 dagen geleden stelde hij voor dat ze bij hem zou intrekken.Vandaag treft de politie een ontbindend lijk aan in zijn appartement.Is dit de perfecte moord?Deze flaptekst sprak mij meteen aan, dus ik was heel blij toen ik dit verhaal mocht lezen en recenseren.'56 dagen' begint met een pakkende inleiding. Er wordt een lichaam in een appartement gevonden en het is duidelijk dat deze persoon er al een tijdje ligt. Wie deze persoon is blijft tot het einde goed geheim.Vervolgens maak je een sprong naar 56 dagen eerder en begint het met de ontmoeting tussen Ciara en Oliver. Eerst wordt er vanuit Ciara verteld en daarna vanuit Oliver.Boven elk hoofdstuk staat steeds hoeveel dagen het nog duurt voordat de moord plaatsvindt. Je gaat dus vanuit het verleden uiteindelijk naar de recentste dag. Ondertussen zitten er ook hoofdstukken tussen die zich in het heden afspelen en deze stukken lees je weer vanuit het politieteam dat zich in het appartement, bij het dode lichaam, bevindt. Je moet dus goed opletten, want er wordt regelmatig met de tijd gesprongen.Covid-19 speelt in dit verhaal ook een erg grote rol, maar wat dit precies voor toegevoegde waarde had weet ik niet zo goed. Ik denk dat dit verhaal ook (voor een heel groot deel) gewoon had gekund zonder dat dit virus voorkwam. Het maakt het natuurlijk wel actueler. Het verhaal is niet onaardig, maar wel vond ik het een beetje naïef dat Caira al na zo'n snelle tijd bij een onbekende man introk, maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen.Het concept van dit verhaal vond ik leuk, omdat je vanuit beide personages leest. Helaas waren er hierdoor wel soms wat herhalingen, omdat dezelfde stukken dan door beide personages werden ervaren. Het plot vond ik ook wel goed, maar ik weet alleen niet zo goed wat ik van het einde vind. Dit was voor mij namelijk nogal abrupt.Dit is dus echt zo'n verhaal waarbij ik een beetje twijfel over mijn beoordeling. Sommige stukken waren vier kraaien waard, andere weer drie. Dus ik neem gewoon een middenweg. ;-)Dit boek krijgt van mij 3,5 Kraaien.Silvie
- Startpagina
- 2021 teamboeken
- Archief
- Andersdananders
- Bekentenissen van een boekhandelaar
- Boekenfeestjes
- Boekenduel
- Boekvonnis
- Boekenkasten
- Buiten zijn boekje
- Cheffies special
- Contact
- Columns
- Leesclubs
- Getiteld
- Gouwe ouwes
- Kort geding
- Nieuws
- Ondervraagd
- Spotlight
- Uitgebroed
- Thrillerdate
- Uit mijn eigen kast
- Verwacht
- Verfilmd
- Winacties
- Privacy
- Algemeen
- Wij
- Tot op het bot
- Homepage
- Op de thee
- Recensies
zondag 5 februari 2023
56 dagen van Catherine Ryan Howard
Als Ciara hem voor het eerst ziet – zomaar in de rij bij de supermarkt – is ze direct onder de indruk. Oliver lijkt onbereikbaar, maar hij wil haar toch beter leren kennen! Zou het echte liefde zijn? En hoe hervindt ze haar weg als dat niet zo is? Dan bereikt covid-19 de Ierse kust. De lockdown lijkt het einde van hun prille relatie. Tot Oliver voorstelt dat Ciara bij hem intrekt tot de lockdown voorbij is…Als Oliver haar voor de vijfde keer ziet – alweer in de rij bij de supermarkt – is hij direct op zijn hoede. Ciara lijkt onschuldig, maar hij wil haar toch beter leren kennen. Is ze wie ze beweert te zijn? En hoe ruimt hij haar uit de weg als dat niet zo is? Dan bereikt covid-19 de Ierse kust. De lockdown lijkt het einde van zijn snode plan. Tot Ciara ermee instemt bij hem in te trekken tot de lockdown voorbij is…56 dagen geleden ontmoetten ze elkaar in de supermarkt.35 dagen geleden stelde hij voor dat ze bij hem zou intrekken.Vandaag treft de politie een ontbindend lijk aan in zijn appartement.Is dit de perfecte moord?Deze flaptekst sprak mij meteen aan, dus ik was heel blij toen ik dit verhaal mocht lezen en recenseren.'56 dagen' begint met een pakkende inleiding. Er wordt een lichaam in een appartement gevonden en het is duidelijk dat deze persoon er al een tijdje ligt. Wie deze persoon is blijft tot het einde goed geheim.Vervolgens maak je een sprong naar 56 dagen eerder en begint het met de ontmoeting tussen Ciara en Oliver. Eerst wordt er vanuit Ciara verteld en daarna vanuit Oliver.Boven elk hoofdstuk staat steeds hoeveel dagen het nog duurt voordat de moord plaatsvindt. Je gaat dus vanuit het verleden uiteindelijk naar de recentste dag. Ondertussen zitten er ook hoofdstukken tussen die zich in het heden afspelen en deze stukken lees je weer vanuit het politieteam dat zich in het appartement, bij het dode lichaam, bevindt. Je moet dus goed opletten, want er wordt regelmatig met de tijd gesprongen.Covid-19 speelt in dit verhaal ook een erg grote rol, maar wat dit precies voor toegevoegde waarde had weet ik niet zo goed. Ik denk dat dit verhaal ook (voor een heel groot deel) gewoon had gekund zonder dat dit virus voorkwam. Het maakt het natuurlijk wel actueler. Het verhaal is niet onaardig, maar wel vond ik het een beetje naïef dat Caira al na zo'n snelle tijd bij een onbekende man introk, maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen.Het concept van dit verhaal vond ik leuk, omdat je vanuit beide personages leest. Helaas waren er hierdoor wel soms wat herhalingen, omdat dezelfde stukken dan door beide personages werden ervaren. Het plot vond ik ook wel goed, maar ik weet alleen niet zo goed wat ik van het einde vind. Dit was voor mij namelijk nogal abrupt.Dit is dus echt zo'n verhaal waarbij ik een beetje twijfel over mijn beoordeling. Sommige stukken waren vier kraaien waard, andere weer drie. Dus ik neem gewoon een middenweg. ;-)Dit boek krijgt van mij 3,5 Kraaien.Silvie
zaterdag 28 mei 2022
Kort geding met Je liet mij leven van Catherine Ryan Howard
Flapper:
Ze schreef het boek om de moordenaar te ontmaskeren. Maar wat als de moordenaar meeleest?
Op haar twaalfde overleeft Eve Black als enige van haar gezin een aanval van een beruchte seriemoordenaar wiens identiteit nog altijd onbekend is. Nu, jaren later, is ze nog steeds geobsedeerd door de man die haar leven verwoestte. Ze is vastbesloten hem eindelijk te ontmaskeren.
Bewaker Jim Doyle krijgt de true crime-bestseller Je liet mij leven in handen, het boek waarin Eve Black vertelt over haar pogingen om de moordenaar van haar familie op te sporen. Met elke pagina die hij omslaat groeit Jims woede, én zijn angst. Want Jim realiseert zich hoe gevaarlijk dicht Eve bij de waarheid zit, en hij weet dat ze niet zal opgeven voor ze hem gevonden heeft.
Tenzij hij haar eerst vindt.
1 boek, 3 lezers en 3 meningen
Karin K:
‘Een
verhaal heeft altijd drie kanten, zeggen ze: de jouwe, de mijne en de
waarheid.’
Eve
heeft een boek geschreven over de aanval op haar familie door seriemoordenaar
Jim Doyle, waarbij zij als enig overleefde. Aan deze aanval gingen een aantal eerdere
aanvallen vooraf en Eve maakt van al deze slachtoffers een zeer uitgebreide
omschrijvingen in haar boek. Als Jim op het boek stuit en het zelf begint te
lezen, lees je als het ware met hem mee. Hij geniet van elk gruwelijk detail in
het boek en ik als lezer geniet van de beeldende en uitgebreide
karakterschetsen van zijn slachtoffers, al vind ik het aan het einde wel wat
veel worden en lijken het meer op opsommingen…
Dit
is in feite een boek in een boek, persoonlijk houd ik erg van zo’n opzet.
Het verhaal is boeiend en prettig leesbaar geschreven. De hoofdpersonages zijn
flink uitgediept en komen geloofwaardig over. Het verhaal schakelt steeds
tussen Eve, haar boek en Jim wat maakt dat ik door het boek heen vlieg. Ik vond
het alleen weinig verrassend. Aan het begin maakte ik mij nog een voorstelling
van hoe het boek zou verlopen en zo bleek het dus ook te gaan. Ook had ik wat
meer spanning verwacht. Toch was het al met al een prettige leeservaring.
4
(wat magere) Kraaien, Karin K.
‘Maar
de ware bron van mijn angst, is de mogelijkheid dat het kwartje op een gegeven
moment valt.’
Het
boek ‘Je liet mij leven’ geschreven door Catherine Ryan Howard is vooral
geschreven vanuit het oogpunt van Eve Black. Haar ouders en zusje zijn vermoord
en zij heeft als enige het overleefd. Eve heeft een boek geschreven over de
moordenaar om hem uit de tent te lokken. Ik vind dat idee goed gevonden. Het
wordt zo levensecht beschreven dat het gewoon eng is. Zoiets zou zomaar kunnen
gebeuren. Toch is dit boek fictie. Maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik ‘s
avonds alle deuren check of ze wel op slot zijn.
Het
boek is vrij voorspelbaar al zit er aan het eind wel een kleine verrassing in.
Het leest heerlijk gemakkelijk door de zinsopbouw en het onderwerp. Toch zit er
een zekere mate van spanning in. Hoe en wanneer gaat hij gepakt worden.
Ik
geef het daarom 4 Kraaien.
Jantsje
‘Op
het ogenblik dat Steve zoveel pijn had verdragen als iemand maar kon, hij het
gevoel moest hebben dat zijn schedel van binnenuit openbarstte, rukte Jim zijn
vuist naar buiten en sloeg Steve met zijn gezicht door de glazen deur van de
dichtstbijzijnde vrieskast, dwars erdoorheen, tot zijn gezicht met scherven was
doorboord.’
Wanneer
de spoorloze man de ouders en zusje van Eve Black vermoordt,
laat hij
Eve leven. Jaren later schrijft Eve haar verhaal in hoop dat de spoorloze man
wordt ontmaskerd en zij hem haar vragen kan laten beantwoorden...
Het
boek geeft je het gevoel dat het daadwerkelijk is gebeurd. Het verhaal draait
om Eve en Jim. Ondanks de ontbrekende spanning, is het ook een beetje
voorspelbaar maar blijf je toch doorlezen. Voor mensen die hopen dat je ‘meekijkt’
met Jim, kan ik je teleurstellen haha.
Eerlijk
toegegeven, ik had er (veel) meer van verwacht, er had meer spanning in
gemogen. Maar volgens mij komt het ook omdat je al weet wie de spoorloze man is
en dat de zaken jaren oud zijn.
Er
stonden een paar dingen in die ik raar vind staan:
‘Bijna
2 decennia later loopt hij nog steeds vrij rond en mis ik mijn ouders en Anna
als afgehakte ledematen’ en ‘ze schakelde de videoprojector in en we werden
vergast op
een extreme close-up...’
Qua
originaliteit scoort Catherine Ryan Howard flink wat Kraaien maar voor mij
blijft het hangen op 3. Niet slecht maar ook niet een topper... (Maar dan ben
ik ook wel een zeiksnor met betrekking tot seriemoordenaars en de spanning
erbij)
woensdag 2 maart 2022
Je liet mij leven van Catherine Ryan Howard
Wat vind ik van de cover?
Een ouderwets tikmachine-lint, een gescheurd blad papier, met vooral felrode accenten. Een opvallende cover, mooi op een bepaalde manier. Ook opvallende coverteksten als 'indrukwekkend en fascinerend', 'gewoonweg briljant' en 'een grote hit'.
Ik vind dat de cover sterk de aandacht trekt en uitnodigt tot lezen!
Wat
verwacht ik van tevoren?
Als
enige overlevende van haar gezin overleeft Eve een aanval van een
seriemoordenaar. Later probeert ze de dader te vinden door een boek over haar
ervaringen te schrijven, en uiteraard triggert dat de dader. Geef toe, dat
klinkt niet slecht. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen!
Mijn
recensie:
Ik
ben nog maar pas in het begonnen als het boek me op een originele manier
verrast: een boek in een boek, dat gebeurt op zich natuurlijk wel meer, maar
hier wordt het wel op een bijzondere manier gebracht, heel origineel!
Het verhaal boeit onmiddellijk door deze unieke opbouw.
Via 'het boek in het boek' gaan we terug in de tijd, en worden gaandeweg meer
details en informatie over de gruwelijke gebeurtenissen onthuld, dit stuk leest
eigenlijk bijna als non-fictie. Het verhaal in het heden speelt dan weer op
interactie tussen verschillende personages, belicht deels het standpunt van de
dader en, in tegenstelling tot het non-fictie gedeelte, spelen emoties en
evolutie van personages hier wel degelijk een rol.
'Je liet mij leven' is een onderhoudend boek, vertelt
vanuit dit originele standpunt, goed opgebouwd en uitgewerkt. Het is zeer
prettig lezen, het enige wat mij een klein beetje stoort is de naam van het
hoofdpersonage 'de Spoorloze Man'; het komt bij mij een beetje over als een
onhandige term of omschrijving, maar dat is al bij al bijzaak.
Ik heb genoten van dit boek en kom uit op een eindscore
van 4 Kraaien.
Karin V.




