vrijdag 14 oktober 2016

Heidi’s leesweek

Inmiddels ligt de zomer al weer even achter ons. Op het moment, dat ik deze leesweek schrijf, kijk ik naar buiten en is het al weer donker. Iets wat ik helemaal niet erg vind.
Het enige en daarbij ook het grootste nadeel van dit jaargetij vind ik, dat het ‘s morgens als ik op moet staan, nog donker is.
En het dan ook standaard is, dat ik de wekker eerst drie keer moet laten snoozen, voordat ik mezelf eindelijk het bed uit sleep.

Verder vind ik deze tijd van het jaar altijd erg gezellig, de kaarsjes branden s’ avonds weer en de pallet kachel geeft een heerlijke warmte af.
En… het is de ideale tijd om je terug te trekken in een goed boek.
Zo heb ik net Later als ik dood ben van Ilse Ruijters uit, een echte aanrader wat mij betreft.
Nu ben ik Kwijt van Anja Feliers aan het lezen, een thriller waarbij ik af en toe zelf terug duik in de tijd, omdat het over een vrouw gaat die haar moeder is verloren en ik dit zelf ook heb meegemaakt.
Daarna staat het thriller debuut van Pjotr Vreeswijk Masterplan op het programma, ook een boek waar ik best nieuwsgierig naar ben.
We gaan het allemaal zien!

Heb ik verder nog wat gedaan, deze week?
Jazeker, zo ben ik maandag naar een vriendin geweest die vanaf deze week van haar welverdiende zwangerschapsverlof mag gaan genieten. Over een paar weken verwacht ze haar eerste kindje, iets wat ik natuurlijk erg leuk vind. Ook ik wacht in spanning af op het telefoontje wat ik van haar krijg. Spannend!

Gisterenavond was ik nog even met Puck, onze hond, aan het wandelen, toen ik plotseling telefoon van mijn zoon kreeg. M’n dochter was uit de boom gevallen en schreeuwde heel het dorp bij elkaar. Nadat ik nog even wat extra calorieën had verbrand, doordat ik met een extra hoge snelheid terugliep kwam ik bij Susans tante aan (die we inmiddels al gebeld hadden om te vragen of ze naar Susan toe wilde gaan, omdat ze dichtbij de bewuste boom woont en wij eerst nog een kwartiertje terug moesten lopen). Toen ik even later de woonkamer van mijn schoonzus binnen liep zag ik daar mijn dochter zitten, helemaal overstuur, tranen met tuiten.
De huisarts gebeld, die het trouwens heel goed van haar vond, dat ze überhaupt nog in een boom speelde, omdat kinderen tegenwoordig liever achter de pc zaten (hier zei ik maar even niets op ;-) ) en mij op het hart drukte dat ze dit ook vooral moest blijven doen.
Na kort overleg met elkaar, kwamen we tot de conclusie dat we eerst gingen koelen.
Dit was me een dagje wel weer. Gelukkig viel het achteraf best mee, maar je moederhart tikt toch even twee keer harder, als je zoiets hoort. Nu heb ik de rest van de week om bij te komen en natuurlijk om veel te lezen. Althans, dat hoop ik…

Ik wens jullie allemaal een fijne (lees) week toe.

Heidi




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen