Mijn tweede leven - Christiane F.

Hoeveel mensen zullen het boek Christiane F gelezen hebben? In mijn jeugd had iedereen het over het boek en an zeker toen ik de opleiding Maatschappelijk werk deed was het een bekend boek. Het verhaal gaat over de Berlijnse subcultuur van verslaafde kindhoertjes met daarbij de muziek van David Bowie. Christiane was pas twaalf jaar toen ze in de wereld van drugs belandde.
Drie miljoen keer werd het boek verkocht en de film werd maar liefst door vijf miljoen mensen bezocht. Christiane F was een zeer bekende Duitse en werd overal jaar na jaar herkend en bevraagd op haar drugsgebruik. Iedereen ziet haar als junk en als de hoer die toen voor drugs haar lijf verkocht. Door het vele geld wat ze verdiende met de rechten op het boek en de film, kan ze nu leven en drugs kopen zonder haar lijf te verkopen.

Mijn ledematen werden waanzinnig zwaar en waren tegelijkertijd heel licht.Ik was ontzettend moe, en dat was een te gek gevoel. Die hele tyfus bende was in een klap verdwenen.Ik voelde me lekker als nooit tevoren.

Na zo'n 35 jaar later komt Christiane met het vervolg van haar leven. Ze is inmiddels de 50 gepasseerd. Ze stopt regelmatig, maar begint ook steeds weer met drugs.

"Het idee er iets aan te veranderen jaagt je angst aan, dus verdoof je je nogmaals om alle ellende te vergeten. Sommigen leren ermee te leven, anderen gaan er aan onderdoor. Er is maar een heel klein verschil tussen die twee." 

Er is een lang stuk herhaling over de tijd van toen: haar grote liefde waarvoor ze begon te tippelen, haar drugsgebruik, ontmoetingen met David Bowie en Nina Hagen, die haar zelfs in de gevangenis opzoekt, haar periode in Griekenland en haar zoon die ze zelf heeft proberen op te voeden, maar die door de Jeugdzorg/kinderbescherming uit huis geplaatst wordt.
Terwijl Christiane nog geen week zonder drugs lijkt te kunnen, snapt ze maar niet waarom ze haar zoon niet zelf kan opvoeden. Sowieso voelt het verhaal alsof Christiane vindt dat alles haar aangedaan wordt en ze zelf geen aandeel in de situatie heeft.

Het positieve punt aan deze biografie is dat het eerlijk alles vertelt. Er wordt niets mooier gemaakt dan het is of het toen was. Rauw, maar ik had er meer van verwacht. Toendertijd was ik geschokt om haar verhaal in Berlijn, nu roept ze veel irritatie op. Je hebt de neiging om regelmatig te roepen dat ze haar leven bijeen moet gaan pakken, ook al ken je alle theorietjes over hoe iemand met zo'n verleden dat nauwelijks zal kunnen. Ook uit deze biografie blijkt al hoe iemand door opvoeding in een gezin met nauwelijks liefde en aandacht haar leven niet op de rails krijgt. Verbazingwekkend dat je dan zelf een eigen kind op de wereld zet en weet dat je niet zonder de drugs kan en zo je zoon ook een enorme slechte start geeft. Wetend dat elke ouder hoopt het altijd beter te doen dan het voorbeeld wat hij van zijn eigen ouder kreeg.