Mijn onbetwiste nummer 1: Nosferatu [ Joe Hill]. Een
geweldig verhaal, met een lekkere vaart, fijne personages, veel spanning en de
nodige humor. Voor mij alle ingrediënten om een paar uurtjes alles om me heen
te vergeten. Kan ik anders altijd wel een boek gemakkelijk wegleggen, met deze
ging dat amper. Een heerlijk dik boek, waar je lekker
lang over kunt doen. Als dat lukt.
Op 2: De schakel [Franck Thilliez]. Heel spannend, een
verhaal dat staat als een huis en dat eens niet zo “lekker makkelijk” te lezen
is. Begrijp me niet verkeerd, het klopt allemaal als een bus, is prachtig
geschreven, maar het onderwerp is niet luchtig. Vandaar dat je goed je aandacht
bij het boek moet houden. En op zijn tijd vind ik dat prettig, om mijn hersenen
ook eens wat te doen te geven. En het verhaal was zó origineel, dat ik er soms
de hele dag aan moest denken en niet kon wachten tot ik weer kon verder lezen.
En tot slot mijn nummer 3: Het Amazoneverbond [Ad van de
Lisdonk]. Origineel, afwijkend, fijn geschreven, met halverwege een enorme –
zeer gedurfde – plotwending die ik niet zag aankomen en waar ik dus ook
helemaal verbaasd over was. Had ik eerst gedacht dat dat het einde betekende
van het verhaal tot dan toe, niets is minder waar. Het wordt daarna juist nóg
beter en toen ik het boek uit had, kon ik alleen maar zeggen dat die
plotwending de juiste keus van Ad is geweest (al vond ik het wel jammer).

Geen opmerkingen:
Een reactie posten