Wat zit er in de vakantiekoffer van Melissa Skaye?

Melissa mobiliserend

Zomervakantie. Die van ons begint al als we met meerdere auto’s achter elkaar de straat uitrijden. Omdat wij meestal met familie op vakantie gaan,(gezellig!) is het altijd weer uitzoeken waar naartoe en vooral hoe we dat gaan doen. Wat de wensen zijn. Manlief wil water, niet alleen om te zwemmen en te varen (bootje en buitenboordmotor moeten ook mee in de al overvolle auto) maar ook om te vissen. (dus ook hengels en toebehoren). Je denkt aan de oudere kinderen, maar ook zeker aan de jongere. Van vier jaar tot en met twintig en het moet leuk zijn voor allemaal. Wordt het weer eens Italië? Frankrijk? In totaal blijken we dit jaar met veertien man/vrouw te gaan en is een geschikt, betaalbaar huis of knappe stacaravan vrij moeilijk te vinden. Ik wil toch zeker dat mijn lieve ouders een beetje knap zitten, ja toch? Dus geen tent, iets dat ik zelf al een gruwel vind… Misschien ben ik een beetje verwend, dat kan. Na lang zoeken (lees: uren surfen op héél veel websites terwijl ik met zuslief aan de telefoon hang) komen we toch op het meest handige en leuke voor iedereen: een veertienpersoons villa op een Roompot vakantiepark in Cochem, Duitsland. Daar zijn wij met ons gezin al eens met vrienden geweest, we kennen daar goed de weg, Cochem is prachtig (je waant je in Italië) er is een enorm zwembad in de buurt en voor de kleintjes die meegaan is er amusement te over, plus een zwembad op het park. Voordeel is ook: met vijf uurtjes, inclusief pauzes, ben je er.

Aangezien mijn twee witte katten, Toby en Bobby, nooit op straat komen (beveiligde tuin) en vrijwel nooit alleen zijn, kun je hen niet afschepen met een keer per dag een buurman die hen voert en even een aai over de bol geeft. Trouwens: voor geen goud dat ik hen alleen laat, ik zou geen rust hebben. De heren gaan dus naar een kattenhotel (waar ik uiteraard uitvoerig heb rondgelopen) en ja, daar gaan de heren het naar de zin hebben. Dat geeft mij rust, ik hou van mijn mooie monsters. Zij blij, ik blij.

Ik kom vaak niet aan lezen toe als ik aan het schrijven ben. Om de voor de hand liggende reden: bang onbewust dingen over te nemen, maar mijn hoofd zit ook alleen maar bij eigen werk en van genieten is dan toch geen sprake. Dat is ook het mooie van vakantie: lezen! Vroeger zeulde ik stapels boeken mee (als het nergens paste nam ik de tas bij mijn voeten), nu is het toch makkelijker met een e-reader. De boeken die ik zeker in het Duitse zonnetje (ik blijf graag positief) wil lezen: Black eyed Susans van Julia Heaberlin en Gerechtigheid van James Patterson. Mocht jij, lieve lezer van dit blog, een tip willen, weet ik wel een paar lekkere boeken om op je welverdiende vakantie te lezen. Screenshot, een rollercoaster van spanning en mysterie, geschreven door negen auteurs waaronder Judith Visser. Twee hoofdstukken zijn van mijn hand. Een thriller om in één ruk uit te lezen. In oktober van dit jaar verschijnt het 3^e deel van mijn VT-reeks, Verleden tijd. Heb je deel 1 Virtuele tango en deel 2 Verboden tranen nog niet gelezen, kun je daar mooi mee in het zonnetje (ik blijf nog steeds positief) zitten. Ze zijn er ook als e-book.

Wat je ook kiest: enjoy de zomervakantie! 

Melissa

De vakantiekoffer van Terrence Lauerhohn

Tijdens de vakantieperiode werk ik heerlijk door aan de redactie van mijn volgende (Dystopische) Thriller, Nirwana, waarvan de publicatie ergens in oktober/november gepland staat.
Dit noem ik echter geen werk, aangezien schrijven mijn passie is en ik popel om het boek te voltooien. In augustus start de intekenactie. Dus direct na de vakantieperiode start voor mij weer een erg spannende tijd.

Naast het werken aan Nirwana heb ik nog een heel fijne en verantwoordelijke taak gekregen: mijn kat Ebbie bleek onverwacht en onvermoed zwanger te zijn van één flinke katerkitten. Het is echt een joekel van een kat, in zoverre je een kitten een joekel kan noemen. En ik vermoed dat hij zelfs uit zal groeien tot een reusachtige kater, want met zes tepels voor zichzelf alleen, zal hij allesbehalve honger lijden. Ik zie nu al uit naar de rare capriolen die kittens eigen zijn. Gelukkig hoeven Ebbie en ik Solo (zoals ik het kitten heb genoemd) niet met ons tweetjes te verzorgen en op te voeden; zij en ik hebben namelijk hulp gekregen van mijn hond Shuffel, die een zeer oplettende en bezorgde oppasser blijkt te zijn.
Op vakantie gaan zit er voor mij dus niet in, en mijn reizen zullen beperkt blijven tot wat dagtochtjes.
Echter, dankzij mijn armeluiszwembad, mijn dieren, mijn tuin en de Zeeuwse zon zal ik me thuis in côte de Rillande uitstekend amuseren.
Ik wens iedereen hierbij een onvergetelijk mooie vakantie toe. Geniet ervan!

Leesplezier en nog veel meer plezier in het Bredase...

Je zou denken dat als iemand een blog heeft waar recensies op staan, men er zelf ook voor zorgt recensieboeken te lezen. Wel nee, ik ga gewoon doodleuk een manuscript lezen waar je niks kan met betrekking tot het blog. Je mag er niets over schrijven. Lekker dan.
Ik mag nu alleen schrijven dat het nogal goed was. Dan weten jullie dat ook. Haha.

Dus nieuw voornemen:edrrrrfgvvvvx?Ä (kat liep over het toetsenbord) geen manuscripten voorlopig en gewoon lekker aan de stapel boeken beginnen.
Over die kat die net over mijn toetsenbord liep gesproken. Van de week stonden we vroeg op om een lange wandeling in het bos te gaan maken met Murphy de hond. De info is eigenlijk niet belangrijk, wel dat we ontdekten dat boven een raam openstond en de kat Krelis niet op zijn plek lag. Krelis komt nog niet verder dan onze achtertuin. Omdat hij niet zelf terug in de tuin kan komen tot we een nieuwe poort hebben laten maken met kattenluik, is zijn werkterrein wat beknopt. Behalve deze nacht dus. Holy Moly Krelis is foetsie. Ja ga dan maar eens een kat zoeken die al 8 uur op pad is. De buren komen net naar buiten met tassen vol want die gaan lekker een weekje naar Denemarken. De buurkinderen zijn nogal op de beestenboel van hun buren dus het buurmeisje ook gelijk half in paniek. Iris en ik op pad met trommeltjes brokjes en Kreliiiiiis, Kreliiiiiiis roepend. Tot de buurjongen naar Iris roept 'we hebben hem hoor'. Nu heeft de buurjongen vaker grapjes die alleen hij leuk vindt, dus Iris zegt kwaad dat hij daar geen grapjes over moet maken. Nee maar, nee maar,....papa...die heeft hem.
En daar komt buurman John aan met een hevig kroelende Krelis. Meneer lag prinsheerlijk in een diepe coma in een tuinstoel te pitten. De buurman dacht ik zal voor alle zekerheid toch even checken. Piiiiiieeeuw
Ijskoud heeft hij de hele dag in een dekentje liggen pitten.

Vorige week was ik in Tilburg in de supergave boekhandel Gianotten Mutsears. Nooit vervelend daar te zijn: een boekhandel met veel knusse hoekjes en goed gevulde plekken van bijna elk genre. Leuke koffiehoek met vooral lekkere koffie. Die dag werd Simon de Waal geinterviewd. Er waren schrikbarend weinig bezoekers. Dat men daar nog iets op thrillergebied zou willen organiseren zou ik moedig vinden. Zo hoor ik op meerdere plekken dat er weinig bezoekers op komen dagen. Zijn thrillerlezers geen schrijverbekijkers? Vinden die het niet leuk om hun schrijvers in het echt te ontmoeten en een praatje te maken?
De Hebbanavond in Paagman op 3 juni was ook niet al te best bezocht. Waar het dan wel heel leuk en gezellig was is de Avond van het Spannende boek, maar dan komen alleen uitgevers, schrijvers en verder aanverwant spul.

Afgelopen zaterdag was ik op de thee bij Joyce Spijker in Tilburg. Wat een leuk, lief en enthousiast mens is dat. Echt leuk zitten kletsen en gegeten van heerlijke vlaai. Haar boek In de familie is echt een aanrader voor de komende zomerweken. Lekker leesbaar maar ook spannend en goed geschreven. Ik hou niet van saaie simpele boeken. Joyce heeft met dit boek laten zien te horen bij de betere Nederlandse schrijvers van spannende boeken.

Ik ben weer wat meer aan het lezen geslagen en zo las ik de bundel korte verhalen van Marjolein van de Gaag en Marcella Kleine uit. Acht korte zinderende thrillers zeggen de dames zelf. Holland House, een thriller dat zich afspeelt tijdens de Olympische Spelen in Rio.
Heel handig kan ik nu vervolgens niet op het volgende boek komen. 
Oh ja wat stom: Het stel van hiernaast van Shari Lapena. Een boek wat een beetje begint rond te zingen als een boek wat je moet lezen. Ik ben begonnen dus laat het binnenkort weten.
In ieder geval gaat hij hier over:

Wie gaat er nou naar een etentje bij de buren en laat de baby thuis alleen achter? Wat voor moeder doet zoiets? Je buurvrouw nodigt jou en je man uit voor een etentje. Ze vraagt je terloops of je je dochtertje van zes maanden thuis kunt laten. Niets persoonlijks, ze kan gewoon niet tegen het gehuil. Je echtgenoot zegt dat het wel goed komt - jullie huis is immers vlakbij. Je hebt een babyfoon en jullie zullen elk halfuur checken hoe het gaat, om beurten. De laatste keer dat je bent gaan kijken lag je meisje vredig te slapen. Maar nu, wanneer je de trappen van het doodstille huis op rent, wordt je grootste angst werkelijkheid. Ze is weg. Nooit eerder heb je de politie hoeven bellen. Nu zijn ze in jouw huis, en wie weet wat ze daar zullen aantreffen. Het stel van hiernaast is een zenuwslopende ontrafeling van een gezin - een angstaanjagend verhaal over bedrog, huichelarij en ontrouw, dat je gegarandeerd op het puntje van je stoel houdt tot de laatste schokkende ontknoping. 

Dus komende week zal deze het worden, afhankelijk van wat ik allemaal ga doen. In ieder geval gaan Sjef Rode Pen Miriam en ik weer eens samen naar een leuk uitje. We hebben een High Tea met een erg leuke schrijfster. Een afspraak die we al heel lang geleden eens tegen elkaar riepen en dan gaat het nu eindelijk plaatsvinden. We vonden het hoog tijd eens effekes een paar uur rustig te kunnen kletsen. Het gaat trouwens om Mel Wallis de Vries: een schrijfster die bijna elke Young Adult prijs van de afgelopen jaren wegkaapt.

Als de Tijger even een tijgertje is

De (pijnlijke) belevenissen van een Tijger

Tijdens mijn drukke studeersessie dit weekend (zoiets gebeurd uiteraard in het weekend), had ik een kat (Tijger) die elke 10 seconden de kattenbak in en uit stapte, obsessief aan zijn onderbuik zat te likken en knagen en heel klagelijk zat te miauwen. Constant heen en weer lopen dan weer naar binnen, dan weer naar buiten…

Nou is hij bekend met blaasproblemen, maar ik had gehoopt dat het meeviel. Maar aangezien hij iedere keer maar 3 druppels plaste en elke klapscheet in de kattenbak zat, toch maar even de dierenarts gebeld. NU onmiddellijk komen zei hij… Hmm, oke dat klinkt niet goed.

 
Tijger is een enorme stresskip, dus toe hij de vervoersbox aan zag komen wist ie al hoe laat het was natuurlijk. Worstellen om hem überhaupt in dat bakje te krijgen. Eenmaal in de auto schreeuwde hij alles bij elkaar en kakte hij z’n vervoersbox vol, waardoor wij heel de weg met de ramen open moesten rijden.
Eenmaal bij de dierenarts aangekomen had de dierenarts eerst een lekker fris klusje om Tijger z’n bak schoon te maken (hij liever dan ik! :-p).
Na even voelen en knijpen (knijpkat! ;-) ) bleek hij gelukkig niet verstopt te zitten en hoefde hij dus ook niet gekatheteriseerd te worden. De dierenarts heeft hem even uitgewrongen om te zien of er nog wat urine uitkwam, en jawel! Gelukkig voldoende om even te onderzoeken. Maar met het blote oog was al te zien dat het niet goed zat. Roze urine is meestal geen goed teken. Dus even urine testen, heel veel bloed en de PH was te hoog in de blaas. Even onder de microscoop bekeken, ik mocht ook even kijken van de dierenarts. Hij vroeg me wat ik zag. Nou, HEEL VEEL kristallen en rode bloedlichaampjes. Die arme Tijger zit weer helemaal vol met blaasgruis. Dit doet heel veel pijn en tast de blaas dus zo erg aan dat het gaat bloeden. Ondertussen lag Tijger helemaal angstig, hijgend en bibberend op de tafel, opgekruld als een balletje (en hij is best groot, dus dat valt niet mee.). Arme kat.
Hup, prik er in en met antibiotica en pijnstillers weer mee naar huis. (Kost weer alles, dat weekendtarief is niet mis..) 

Op de terugweg werden we weer verblijd met een kattenconcert in de auto. Eenmaal thuisgekomen wist ie niet hoe snel hij in z’n mandje moest kruipen.
Aangezien ik moest gaan werken, snel omgekleed en die katten eten gegeven. Ga ik bij Tijger kijken, heeft ie z’n urine gewoon laten lopen in het mandje en ligt hij er midden in. Zo zielig! Kat uit het mandje gehaald, mandje schoon gemaakt en met mandje en al in de garage gezet. Deurtje open, kan hij naar buiten als hij wil. Eten en drinken erbij.
Terwijl ik de kamer weer in stap zie ik hem naar het mandje buiten sjokken waar hij zich in op krult. Met een vervelend gevoel ga ik naar mijn werk, ik hoop dat alles goed gaat.
Na mijn werk spoed ik me zo snel mogelijk naar huis om te kijken hoe het met mijn patiënt thuis is en of hij het me alweer vergeven heeft. Als ik de garage binnenstap zit Tijger al luid knorrend op mij te wachten en wil maar wat graag mee naar binnen. Eenmaal binnen moet ie toch z’n antibiotica nog even innemen, ik heb een soort deegspul meegekregen waar je een plakje vanaf snijd en het pilletje in kan kneden. Benieuwd of het werkt… En jawel! Hij eet het in 1x op! Gelukkig. Tijger blijft constant achter me aanlopen en zodra ik aanstalten maak om op de bank te gaan zitten, zit hij al op me te wachten. Ik zit amper en hij springt op schoot, draait 3 rondjes en gaat lekker liggen slapen. Pfooee.. hij heeft het me alweer vergeven! Wat een lief beest is het toch…

Amanda