De erfenis van Gabriel Bergmoser

 

Maggie, een jonge vrouw, houdt zich schuil in een slaperig toeristenstadje in Noord-Queensland. Ze doet een poging om haar traumatische jeugd te ontvluchten. Maar dan stuit ze op een levensgevaarlijk drugskartel en ze kan zich niet langer gedeisd houden.
Maggie wordt gedwongen om te vluchten en besluit naar Melbourne te vertrekken. Hier hoopt ze antwoorden te vinden over haar moeder, haar verleden en het leven van haar vader. Maar de problemen blijven zich maar opstapelen. Het blijkt namelijk dat er ook nog een gevaarlijke motorbende achter haar aan zit.

‘De erfenis’ is het tweede boek van Gabriel Bergmoser dat hier in Nederland is uitgegeven. ‘Opgejaagd’ was zijn voorgaande boek en is het vervolg op ‘De erfenis’. Dit is dus een prequel.
In dit verhaal maken we kennis met Maggie. Het begint met een spannende proloog over Maggie en haar vader en dit roept meteen vragen op. Hierna maken we een sprong in de tijd en zijn we een jaar verder. Maggie heeft ondertussen een baantje in een bar gevonden, maar al gauw lopen dingen uit de hand. Ze stuit namelijk op een drugskartel en vanaf dat moment moet ze vluchten. Er volgt een spannend kat en muis spel. Terwijl Maggie meer over haar vader wil weten, wordt ze ook nog eens achterna gezeten door een hele gevaarlijke motorbende.

Je komt ondertussen meer over het verleden van de vader van Maggie te weten en het is al gauw duidelijk dat hij niet de ideale vader voor haar was. Ook zijn er vragen over haar moeder, want waarom heeft zij haar kind verlaten?
De schrijfstijl van Gabriel Bergmoser is fijn, maar het verhaal zelf zit, voor mij persoonlijk, regelmatig vol ongeloofwaardigheden: een vrouw die het, voor een groot deel, helemaal alleen opneemt tegen een drugskartel EN een gevaarlijke motorbende. Er zit veel agressie en actie in het verhaal en het is eigenlijk geen moment rustig.

Helaas voelde ik hierdoor geen connectie met de personages en door de ongeloofwaardigheid vond ik het moeilijk om verder te lezen. Het verhaal is zeker een aanrader als je van veel geweld, drugskartels en gevaarlijke motorbendes houdt, maar voor mij was het niet een erg groot succes.

2,5 Kraaien

Silvie

 

Opgejaagd van Gabriel Bergmoser

 

Titel: Opgejaagd

Auteur: Gabriel Bergmoser

Uitgeverij: Luitingh- Sijthoff

Publicatiedatum: september 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3

 

Frank leidt een rustig leventje met zijn kleindochter, die tijdelijk bij hem logeert, op het platteland van Australië. Maar dan strompelt een zwaargewonde vrouw over de drempel van zijn tankstation, achtervolgd door een groep bloeddorstige jagers die haar koste wat kost willen omleggen.

Het tankstation wordt omgebouwd tot een fort, en nu moeten Frank en zijn klanten een bloederige strijd leveren met deze vreemde aanvallers. Want één ding is zeker: deze jagers stoppen niet totdat iedereen dood is.

 

‘De kogel ging dwars door zijn hersens en kwam er in een fontein van dik bloed aan de andere kant weer uit.’

 

Toen ik de flap las, kreeg ik meteen het idee dat dit of een goede thriller kan zijn of een van dertien in een dozijn horrorfilm. Tijdens het lezen kreeg ik ook het idee dat dit boek vanuit een slachtpartij film is geschreven. Ik kreeg een beetje het gevoel dat dit een mix was ‘Wrong turn’ en ‘The last house on the left’ films. Er bestaan aardig wat films met bloeddorstige Hillbilly's die in aftandse pick-up trucks rijden en alles doen wat niet mag.

 

Dit boek is daar ook geen uitzondering in. Als doorgewinterde horror fan werd ik niet warm of koud van lichamen die aan haken hingen of van de moordpartijen. Maar wanneer je geen fan bent van dit genre of niet (veel van) gekeken hebt, kan dit behoorlijk indrukwekkend zijn.

Mensen met een zwakke maag zal ik dit boek ook zeker niet aanraden. Er worden aardig wat mensen vermoord en veel bloedvergiet.

 

Wat ik wel miste in dit boek, was een beklemmend gevoel. Het voelen naderen van het onheil zeg maar. Ik miste ook de kleuren van het verhaal. Het bleef wat (opper)vlakkig allemaal.

Ook toen een halve familie werd afgeslacht....Het leek niemand wat te doen.

 

Het verhaal zelf leest wel lekker weg. Het is niet moeilijk geschreven, maar voor mij werd het soms wat verwarrend met de namen en in welke tijd ik me nu precies bevond. Het ging vaak van de ene persoon naar de ander en pas naar een paar zinnen had je door dat je niet meer bij Frank zat, maar bij Maggie.

 

Voor mij is dit boek een leuke poging geweest maar niet eentje die blijft hangen. (haha)

 

Spanning: 3

Originaliteit: 3

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 3