De nachtfluisteraars van Caroline Mitchell

 Het is al laat wanneer er bij Rosemary Simmons op de deur wordt geklopt. Als ze opendoet staan er twee kinderen voor haar, helemaal alleen. Het is slecht weer, dus ze vraagt ze binnen zodat ze kan uitzoeken waar ze vandaan komen en hulp kan inschakelen. Een fatale beslissing.

De werkdag van rechercheur Sarah Noble zit er bijna op. Ze moet alleen nog even langs de oude Rosemary Simmons omdat een vriendin van haar zich zorgen maakt; ze heeft een verontrustend telefoontje van haar gehad en kan haar nu niet meer bereiken. In het huis treft Sarah een bloedbad aan: de oude dame en haar inwonende zoon zijn dood en hun ogen zijn uitgestoken. Wat is hier gebeurd? En wat heeft dit te maken met de angstaanjagende geruchten over fluisterende, hologige kinderen die in Slayton schijnen rond te dwalen?

'De nachtfluisteraars' is het tweede deel van de Slayton serie, maar is prima als losstaand verhaal te lezen. Ook deze keer heeft het verhaal weer een 'spooky vibe'. Er gaan verhalen de ronde dat twee kinderen aan je deur komen. Hun ogen zijn zwart en hun gezichten lijkbleek. Als je ze binnenlaat word je vermoord. Klinkt behoorlijk eng, toch? Deze spanning is dan ook al snel voelbaar en ik vond het begin echt supergoed!

Je maakt wederom kennis met rechercheur Sarah Noble (zij speelde in het eerste deel een grote rol) en nu wordt ze op de vreemde zaak van de oude Rosemary Simmons gezet. Niemand kan haar namelijk meer bereiken en men maakt zich grote zorgen. Sarah gaat naar het huis en treft daar een bloedbad aan. Vooral dit stuk vond ik erg goed en spannend! Misschien dat daarna de spanning wat afzwakt, maar ik vond het verhaal zo mysterieus en uniek dat ik heel erg benieuwd was naar het einde. Ik heb mij dan ook geen enkel moment verveeld.

Als je van een duister, spooky en mysterieus verhaal houdt: lees dit dan zeker! 'De nachtfluisteraars' is als e-book en luisterboek beschikbaar en ik denk dat je er geen spijt van zult krijgen. 😊

Beoordeling: 4,0 kraaien

Silvie

Het Middernachtspel geschreven door Caroline Mitchell

Caroline Mitchell is voor Nederland en Vlaanderen een nog vrij onbekende schrijfster. Vreemd want na even googlen blijkt dat ze een internationale bestseller auteur is die al heel veel boeken op haar naam heeft staan. Het middernachtspel is gewoon de eerste die in het Nederlands is vertaald. Ink en Karin K. bogen zich als duo over de ‘eerste versie’ van dit boek.

‘Ik herinner me de dag dat ik doodging heel goed.’

 

Karin:

Een boek dat begint met een ijzersterke zin als hierboven kan voor mij al bijna niet meer stuk. Het is dié allereerste zin uit dié bloedstollende proloog die je meteen het verhaal in trekt. Een spannend en spooky verhaal dat zich afspeelt in Blackhall Manor, gelegen in het imaginaire plaatsje Slayton. Ik had meteen hoge verwachtingen!

 

Ink:

Nondeju, wat heb ik dagen zitten genieten. Elke keer pakte ik heel enthousiast het boek op om verder te gaan.

Spooky, spannend, raadselachtig en geen idee, want velen kunnen er iets mee te maken hebben.

 

Ink:

Wordt mijn eerste boek dan gelijk al een kaboem klapper? Hoe verder ik kom hoe meer ik overtuigd ben, dat dit gelijk de eerste 5 kraaien gaan worden.
Het middernachtspel: Op uitnodiging ga je naar het oude creepy gebouw Blackhall Manor. Je laat een druppel bloed van jezelf op je uitnodiging vallen, doet een kaars aan en klopt 22 keer op de deur, de laatste klop precies om klokslag 24.00. Blaas dan je kaars uit en steek hem weer aan. Dat zorgt ervoor dat je de schaduwman binnenlaat. Als je kaars uitgaat, is de Schaduwman in je buurt. Steek je kaars opnieuw aan of stap in een zoutcirkel voor bescherming, maar je moet wel heel snel zijn en als de Schaduwman je ziet dan overleef je de nacht niet.

 

Karin:

IJzersterke personages zoals Sarah en de jonge Elliot dragen voor mij het verhaal. Ook de 5 naïeve schoolmeisjes maken het zo heerlijk spooky. De verdere opbouw gaat snel en nergens verslapt het. Dan weer is de spanning gierend op de voorgrond, dan weer eens onderhuids smeulend op de achtergrond.

 

Ink:

Zulke bijzondere en diverse mensen: o.a. eentje die de hele dag taartjes en chips wil eten, een jochie met vreselijke nachtmerries en mensen kunnen aanvoelen, een terug op het werk kerende rechercheur met een pedofiele man (Sarah), ja en natuurlijk dat spel.

Angelica en haar vriendinnen gaan op de uitnodiging in en de eerste wordt dood teruggevonden. Het team van rechercheurs gaat aan de slag en al snel blijkt Sarah het echte doelwit te zijn.

 

Karin:

Ik vond de schrijfwijze van Caroline echt prettig om te lezen. Heel vlot en soepel. En een boeiend verhaal waarbij je als lezer meedenkt en meevoelt en je graag wilt weten hoe het in elkaar steekt.

 

Ink:

De weg naar de oplossing is dus goed geschreven, want ik pak elk moment dat het kan het boek.
MAAR..... wtf... wat gebeurt er dan in die laatste 20 pagina’s? Wat doe je Caroline Mitchell?
Ik roep zelfs tegen het boek en sla het heel erg teleurgesteld dicht. Hoe kan dit?
Precies mijn 2 allergieën in een thriller vinden plaats in die laatste pagina's. Natuurlijk is dat smaakgevoelig, want wie weet vinden juist heel mensen die dingen juist heel prettig. Maar voor mij stortte het in elkaar en haal ik er een hele punt af.
En zo kom ik op 4 kraaien uit.

 

Karin:

Ja, inderdaad, tot je dus ongeveer op 90% van het boek zit. Je kunt dan het einde en de ontknoping bijna aanraken… Je bent al het hele verhaal door geswitched tussen mogelijke daders, maar wie… ja, wie is het nu écht?

Als je het hele boek door zó hebt zitten genieten, toen viel dat einde voor mij best flink tegen. En even dacht ik zelfs in een heel ander genre te zijn terecht gekomen.

Vanwege spoilers is er gewoon weinig van te zeggen. Bovendien, een ander denkt er misschien wel heel anders over.

Maar ja, het einde hé, dat is toch wel wat je het meeste bijblijft van een boek. Ik heb echt van 90% genoten maar ik kan nu niet anders dan het voor mij onbevredigende einde mee te laten tellen in mijn eindoordeel.

Ik geef het om die reden niet meer dan een krappe 4 Kraaien.