Vlucht Dimitri Van Hove

VLUCHT – Dimitri Van Hove

Ik ken deze geur, denkt ze als ze door de gang rent. Zo rook het vroeger in het biologielokaal als er konijnen en kikkers ontleed werden. Het luchtje dat om die vuilak hangt (Old Spice vermengd met zweet en sigaretten)

is het gelukkig niet, maar wel wil ze weten waar het vandaan komt. Ze staat stil, om op adem te komen en om de oorsprong van die stank te bepalen.

De snijwond in haar voorhoofd klopt mee met het bonzen van haar hart. Haar hand komt omhoog om te voelen, maar ze durft het niet aan te raken. De pijn, de doorweekte voorkant van haar T-shirt en het bloed dat op haar blote voeten gedrupt is, zeggen voorlopig genoeg. De klap moet haar een hersenschudding bezorgd hebben. Op de momenten dat ze niet dubbel ziet is het alsof ze door een te sterke bril kijkt. Telkens als ze even haar ogen dichtknijpt om de mist in haar hoofd te verjagen, ziet ze zijn gezicht. Dat hoge voorhoofd. Dat ringbaardje. Die grimas. Haar ogen flitsten naar wat hij in zijn hand geklemd hield en een tel later klonk er dichtbij een luide knak. Ze weet niet hoelang de wereld op zwart gedraaid is geweest. Dertig seconden? Twee minuten? Of is ze een uur out geweest en heeft die smeerlap uitgebreid de tijd gehad om haar te verkrachten?

Misschien is ze op dit moment wel zwanger…

Hoe heeft ze zo stom kunnen zijn een lift van een man aan te nemen?

*

Na een klein uurtje snelweg had hij al beet. Je zou denken dat er tegenwoordig niet meer gelift wordt, dat ze wel uitkijken om met wildvreemden mee te gaan, maar niks is minder waar. Mensen kunnen niets onthouden en trekken nergens lessen uit.

Hij vertraagde en stopte. Het was een zwartje. Altijd eens een negerinnetje willen proberen. Hij reikte over de passagierstoel heen en maakte het portier voor haar open.

‘Kom binnen... Entrez.’

Zijn vangst van de dag had een rok aan. Een goed begin.

‘Combien eh…’ Zijn Frans was niet je dat. Hij vroeg: ‘Comment allez-vous?’

Het meisje lachte. ‘Ik spreek Nederlands. Met mij gaat het goed, dank u.’

Hij keek of er geen auto’s aankwamen en verliet de vluchtstrook. Zwarte vrouwen hebben vaak fantastische tieten. Ook goed voorzien van zitvlees… Wat zou hij een lol hebben aan dit lekkertje.

‘Waar kom je vandaan en waar ga je heen?’

‘Ik kom uit Kenia en daar ga ik nu heen,’ antwoordde ze. ‘Mijn ouders opzoeken.’

Het verkeer voor hen ging langzamer rijden en dus deed hij hetzelfde. Hij zei: ‘Nou, ik vervoer je niet tot in Kenia hoor, dat mag je vergeten.’

Ze lachte. ‘Ik moet naar het vliegveld. Tot waar kan ik mee?’

Wel een beleefd hoertje. Hij zei: ‘Ik wil je best naar Schiphol brengen, maar dan moet ik eerst even bij me thuis langs om het tegen mijn vrouw te zeggen.’

‘Natuurlijk,’ zei ze blij. ‘Bedankt.’

Hij zag dat ze van die verschrikkelijke loafers aanhad. Na een luier is dat zowat het meest niet-erotische wat een vrouw kan aantrekken. Die schoenen zullen straks het eerste zijn wat hij bij haar uitdoet.

De auto’s voor hen stond stil.

‘Godverdegodver.’

‘File,’ zei ze.

Ja, slim gezien. ‘Verdomme,’ zei hij en keek op zijn horloge. ‘Godverdomme!’

‘U vloekt graag, hè?’

‘Nee. Maar mensen moeten niet mijn keel gaan uithangen. Als die klootzak vooraan in de file wat sneller zou rijden, zou ik hier niet mijn kostbare tijd hoeven zitten verspillen!’

Ze lachte.

‘Wat? Waar lach je om?’

Hoofdschuddend haalde ze enkele ansichtkaarten en een balpen uit haar rugzak. ‘Even snel deze schrijven, of ze denken thuis nog dat ik ze vergeten ben.’

Hij vroeg hoe ze heet.

*

Je moet ervandoor, schiet het door Aluna’s hoofd. Zo meteen komt hij bij!

Als die ouwe wakker wordt en achter haar aan komt, krijgt hij een nieuwe oplawaai… Haar hand klemt zo stevig om de koevoet dat haar knokkels wit zien. Ze dwingt zich haar greep te ontspannen.

Ze moet weten waar die geur vandaan komt – misschien heeft hij nog iemand ontvoerd. Iemand die achter een van deze deuren aan een bed geklonken zit, zoals zijzelf Joost weet hoelang geboeid op zolder heeft gelegen.

Voorzichtig doet ze een stap naar een deur toe. Waar zijn haar schoenen? Ze heeft nu niet de tijd om daarover na te denken. Met haar oor tegen het hout aan luistert ze geconcentreerd.

‘Hallo?’ zegt ze zacht.

Doodse stilte. Haar vrije hand omvat de deurknop en draait. Op slot.

*

Hij klopte aan en realiseerde zich dat dat niet meer nodig was. Macht der gewoonte. Hij maakte de deur open en ging hun slaapkamer binnen.

Zijn vrouw begon uit elkaar te vallen. Toen hij haar deze morgen gedag ging zeggen bleken haar laatste drie tanden uitgevallen. Dat pijpt lekker maar verder is het geen gezicht. Sinds een paar dagen zat ze onder de ontbindingslaesies en de mee-eters, en was ze bijna volledig kaal. Ondanks dat ze volgepompt was met formol en hij haar met zakken ijs bedekte als hij geen gebruik van haar maakte, meurde ze een uur in de wind. Ze deed hem denken aan de paspop die hij vroeger had; door al het sperma dat zich daarin verzameld had, was het op den duur ook niet meer te doen haar nog langer onder zijn bed te bewaren.

Emma lag naar hem te grijnzen omdat haar lippen verdwenen waren. Dat was een van de eerste dingen die weggerot waren, samen met haar oren. Na enkele dagen was er op haar oogbollen een blauwig vlies ontstaan wat had hij aanvankelijk oploste door haar een zonnebril op te zetten, maar even later was er een soort mieren –

hij noemde ze mieren omdat ze daarop leken – een soort insectjes over haar wangen aan het rennen. Hij nam haar zonnebril af en… Jezus. Haar ogen waren opengebarsten. Alsof je twee rauwe eieren had laten vallen. En overal die mieren. Colonnes zwarte glimmende beestjes kwamen uit haar oogkassen gemarcheerd. Hij sloeg een hand voor zijn mond en kotste tussen zijn vingers door.

Die dag had hij zijn maaltijden overgeslagen en was hij alleen maar bezig geweest met het opruimen van haar troep. Hij had de hoopjes mieren en de rest van haar ogen uit haar hoofd gelepeld en was in de stad op zoek gegaan naar glazen exemplaren.

Neuken deden ze niet meer. Op dat vlak was er niet veel verschil met toen ze nog leefde. Na een week of drie, vier was ze zo goed als versteend; op een gegeven moment kon hij er eenvoudig niet meer in. Door haar op te rekken met een koevoet en met een plastic buis de boel te stutten daarbinnen was ze weer toegankelijk, maar de stank en haar gescheurde huid zorgden ervoor dat het na drie maanden echt wel uit was met de pret – op zekere dag kwam er uit een barst in haar wang een spin gekropen met een sliert witte eitjes achter zich aan. Dat was de druppel.

Hij moest van haar af en daarvoor had hij de badkuip nodig en een paar flacons ontstopper. Die stonden in de keuken. Hij ging naar beneden. Na in alle kastjes gezocht te hebben zonder iets te vinden, ging hij boodschappen doen.

En een vers meisje halen.

*

Aluna is halverwege de trap als ze hem hoort. Het gevloek blijft uit, in plaats daarvan gilt hij, een kreet van iemand die een verschrikkelijk onrecht wordt aangedaan. Ze rilt en het geeft haar tegelijkertijd een schop onder haar kont. Ze roffelt de trap af.

Ze herkent het hier niet. Vlak voor ze het bewustzijn verloor bevond ze zich onderaan een andere trap. Is ze te ver doorgerend of is ze daarnet een verkeerde overloop ingeslagen? Nee toch? Zo groot is het hier niet.

Terwijl ze weer in beweging komt probeert ze zich details te herinneren. Onder het rennen bekruipt haar een misselijkmakende gedachte: misschien heeft die man haar naar een ander huis gebracht terwijl ze van de wereld was. Naar zijn vrienden. Die elkaar op Facebook hebben zitten uitdagen en opgeilen, en nu eindelijk de knoop…

Hou op, roept ze inwendig. Doe normaal!

Links en rechts in de gang probeert ze deuren. Elke deur die niet op slot zit, leidt of naar een toilet of naar een bezemkast, lijkt het wel. Eindelijk komt ze in een woonkamer terecht. Op de foto’s aan de muren is…

Hou nou op met detective spelen en ren!

De volgende deur komt uit op de bijkeuken.

Een hand grijpt haar bij de keel. De koevoet klettert op de tegels.