maandag 2 januari 2017

De zusjes van Van Gastel ondervraagd

Ondervraagd: Priscilla en Chantal van Gastel

De naam zegt het eigenlijk al, beiden luisteren naar de achternaam van Gastel en zijn dus zussen van elkaar. Chantal, geboren in 1980, is drie jaar ouder dan Priscilla. Het jaar 2016 stond voor de zussen in het teken van hun gezamenlijke thrillerdebuut.
Chantal kennen we natuurlijk allemaal allang vanwege haar vele succesvolle feelgood romans die ze alleen geschreven heeft, maar de wens om samen een boek te schrijven borrelde al een tijd en nu is het er dan eindelijk van gekomen. Het boek Zonder jou, is inmiddels al door velen van ons gelezen en de reacties zijn dan ook zeer positief. Chantal en Priscilla zijn er in geslaagd om samen een heerlijke psychologische thriller neer te pennen.
Het is wel grappig te ontdekken dat het idee van deze thriller van Priscilla vandaan komt terwijl Chantal eigenlijk de ervaren schrijfster is.
Zonder jou is een verhaal dat bij velen van ons herkenning oproept, het betreft hier een boek over een jongetje met een beperking die toch wel extreme vormen aan gaat nemen en hoe ga je hier als ouders mee om. De angst en de beklemmende spanning die in dit boek voelbaar omschreven zijn maken je soms bang voor de werkelijkheid.
Wij van Thrillerlezers stelden de dames wat vragen om zo wat meer te weten te komen over de dames zelf maar ook over de gedeelde passie voor het schrijven van dit duo verhaal.
Hoe hebben jullie de schrijftaken verdeeld, om de beurt een hoofdstuk? Of elkaar steeds aanvullend? Of verder gaan waar de ander gebleven was?
We hebben samen de grote lijn bepaald, van begin tot eind. Of eigenlijk andersom, want het idee voor dit boek is ontstaan vanuit het slot. Toen de plotlijn er lag, hebben we steeds voor enkele hoofdstukken een indeling gemaakt van wat er te gebeuren stond. Die scènes verdeelden we onder ons tweeën en daarin vulden we elkaar goed aan. Priscilla had meer een voorkeur voor de actiegerichte scènes en Chantal voor de uitwerking van de onderlinge relaties.
Ik heb het gevoel dat het verhaal misschien deels op waarheid gebaseerd is, klopt dit of is alles echt fictie, of juist bijna helemaal non-fictie?
Het verhaal is fictie, dus helemaal verzonnen. Wel hebben we uitvoerig research gedaan naar kinderen met een stoornis zoals Mick. We hebben ons goed ingelezen en we hebben ervaringsdeskundigen gesproken: ouders die een kind met een dergelijke stoornis hebben en een psycholoog. Deze informatie hebben we gebruikt als achtergrond. We wisten dus waartoe Mick in staat kon zijn, maar hebben daar de gebeurtenissen in het boek omheen verzonnen. En soms gebruiken we wat kleine details uit ons eigen leven om het verhaal wat in te kleuren.


Wie van jullie heeft ervaring in het omgaan met probleemkinderen, of hebben jullie informatie ingewonnen bij derden?
Priscilla werkt op een middelbare school, maar staat niet voor de klas. Het is dus niet op ons eigen vakgebied gebaseerd. We hebben voor dit boek grondig research gedaan, om het onderwerp zo kundig en respectvol mogelijk te beschrijven.  
Was het jullie bedoeling om buiten het schrijven van een spannende roman ook een boodschap over te brengen? Ik vind namelijk dat het boek ook zeker een boodschap bevat.
Zeker wel. Of althans: we willen tot nadenken stemmen. Er zit niet één bepaalde moraal in het verhaal. We presenteren eigenlijk een moreel dilemma en ieder zal daar een eigen afweging bij moeten maken. Wat is goed, wat is fout? Er zit veel grijs gebied in het verhaal, omdat Mick als kind nog geen psychopaat ís, maar wel op weg is er één te worden. Op het einde van het boek kiest de lezer waarschijnlijk een kant en dat zegt iets. Dat vonden we psychologisch gezien heel interessant.
Zitten jullie vaak samen te schrijven of juist ieder apart?
Het schrijven deden we ieder voor zich. Het werkte vertragend om bij elkaar te zitten, omdat we dan steeds zaten te overleggen. Ook kan het demotiverend werken als je de ander veel vooruitgang ziet maken en het bij jou niet zo wil vlotten. Voor het bedenken van het verhaal kwamen we wel steeds bij elkaar, en natuurlijk om de stukken die we los van elkaar geschreven hadden te bespreken.
Zouden jullie ook samen een feelgood kunnen schrijven? Of is dat echt Chantal’s ding?
We zouden het waarschijnlijk wel kunnen. We vonden het verrassend leuk om samen te schrijven en het ging ook soepeler dan we van tevoren hadden bedacht. Toch zullen we niet snel samen aan een feelgoodroman beginnen, omdat Chantal hier door de jaren heen zó haar eigen ding van heeft weten te maken. 
P: Waarschijnlijk kan ze hierin ook minder inmenging dulden. Ik denk wel graag mee met de boeken van Chantal en die ideeën van mij past ze ook vaak toe. Maar als ik iets van kritiek gaf, of voorstelde dat iets misschien beter kon, dan had ze daar wel moeite mee.
C: Dat klopt wel. Voor mij was Zonder jou ook nieuw terrein en dan is het makkelijker om iemand anders in het proces toe te laten. We moesten de regels samen bedenken.
Wie van jullie heeft de titel bedacht? En hadden jullie misschien meerdere titels waar je dan later uit kiest?
C: Priscilla heeft uiteindelijk deze titel aangedragen en ik was meteen overtuigd. Het dekt veel meer de lading van het verhaal dan de werktitels die we aan het begin van het traject in ons achterhoofd hadden. Die zaten ook meer in de thrillersfeer. Bloedband. Breekpunt. Dat waren eerdere opties, maar het verhaal is niet een pure thriller in de zin dat er een moord opgelost moet worden. In dit boek draait het heel erg om de banden tussen de personages en de spanning is puur psychologisch, waardoor er de hele tijd een dreigende sfeer hangt. 
Vraag voor Priscilla: hoe ga je om met de bekendheid die Chantal al heeft? Zou jij ook graag nog een keer alleen een boek willen schrijven?
Ik weet nog niet of ik het alleen zou willen, puur omdat er zoveel bij komt kijken en ik dat moeilijk te combineren vind met mijn baan. Maar misschien komt het er ooit van. We hebben zoveel goede ideeën waar we nog iets mee willen doen.  
Dat Chantal al bekend is, betekent natuurlijk dat er andere verwachtingen bij dit boek meespeelden. Dat vond ik wel spannend, als beginnend auteur. Maar het is ook een cadeautje. Tijdens de booktour ontmoet ik zoveel leuke, enthousiaste lezers die al fan zijn van de boeken van Chantal. Ik vind het superfijn dat ze ook zo openstaan voor ons boek. De reviews zijn ook uitzonderlijk goed. Hoewel het erg druk is om dit allemaal naast mijn werk te doen, ben ik toch heel blij met deze kans. 


Het schrijven is voor jullie een uit de hand gelopen hobby, zou je je baan opgeven als je van het schrijven kon leven of  is dat geen optie?
C: Ik ben al sinds 2012 fulltime schrijver. Inderdaad wel ontstaan uit hobby natuurlijk, want als beginnend auteur steek je iedere vrije minuut in je boek, zonder te weten of het ooit het levenslicht zal zien. Dan moet je het natuurlijk wel een beetje leuk vinden, anders hou je dat niet vol. Maar ik heb wel altijd serieuze doelstellingen gehad. Al vanaf mijn kindertijd wilde ik schrijven, maar het kostte me veel tijd om mezelf ervan te overtuigen dat het een reële optie was er mijn beroep van te maken. Het is bijna niet mogelijk om meteen bij je eerste boek je baan op te zeggen, maar als je een goedlopend oeuvre weet te scheppen, dan is het zeker mogelijk om van je werk te leven.
P: Ik weet nog niet of ik het wil. Ik vind schrijven wel heel leuk, maar vond het ook een zwaar proces. Of ik dat elk jaar opnieuw wil doen? Maar ik vind het zeker leuk genoeg om ermee door te gaan. En wie weet hoe ik er dan over denk. 
Wat lezen jullie zelf zoal? Welk genre heeft jullie voorkeur? En hebben jullie ook een beetje dezelfde smaak qua boeken?
Ja, we lezen allebei heel veel en hebben ook vaak dezelfde voorkeur. Qua thrillers houden we vooral van Nicci French. Feelgood is waarschijnlijk toch ons favoriete genre, mits je er de juiste titels uit weet te grijpen. Daar hebben we allebei wel gevoel voor. De boeken van Cecelia Ahern zijn voor ons zo’n beetje de top van het genre, omdat ze in elk boek zoveel bijzonders weet te brengen. Maar ook de romans van Fredrik Backman vinden we bijvoorbeeld geweldig.
Welke schrijv(fst)er is je/jullie voorbeeld?Er zijn meerdere auteurs die we ontzettend goed vinden, waaronder de hierboven genoemde, maar als we het over een voorbeeld hebben, dan komen we uit op Roald Dahl, puur vanwege zijn veelzijdigheid, zijn woordkunst, de levenslessen in zijn werk en zijn vermogen om op een onovertroffen fantasierijke manier werelden te scheppen.
Welke andere hobby’s hebben jullie nog als je überhaupt nog wat vrije tijd over hebt?
P: Eigenlijk alles wat creatief is. Bijvoorbeeld tekenen, schilderen, alles wat je zelf kunt maken. 
C: Ik vind het tegenwoordig zelfs leuk om te tuinieren. Daar had ik vroeger niet veel mee, maar mijn oma’s en moeder hadden dat wel. Sinds ik me voor mijn roman Ik wist het verdiept heb in bloemen, ben ik ook om. 
Wat doen jullie buiten schrijven nog meer samen, hoe is jullie band? En is daar tijd voor?
We trekken heel veel samen op. We zijn ook elkaars beste vriendinnen. De laatste tijd is het vooral schrijven geweest wat we samen doen en nu zijn we de hele tijd op pad voor onze boektour. Maar we gaan graag samen winkelen, lunchen of naar de film. Ook daarin hebben we dezelfde smaak.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten