zondag 5 juni 2016

Ondervraagd: Chantal van Mierlo

foto:ruudpos.nl
Chantal van Mierlo (Boxtel, 1979) verhuisde in 2001, na het afronden van haar studie International Business, naar Duitsland. Daar werkte ze in diverse functies in marketing en pr. Ze was hoofdredacteur van een internationaal customer magazine. Haar tweede boek Het isolement is net uitgekomen.
Wij mochten Chantal een aantal vragen stellen.

Wil je jezelf voorstellen aan de hand van 5 kernwoorden?
Creatief: Altijd al geweest. Op de kleuterschool was ik altijd in de weer met knip- en plakwerkjes, later met verhaaltjes. Ik vind het prachtig om dingen te zien ontstaan. Ik vind het geweldig om dingen te bouwen of een stukje grasland om te toveren in een bloementuin. Schrijven is voor mij een ultimatieve vorm van creatief bezig zijn, je laat personages een leven leiden of kunt zelfs hele nieuwe werelden bedenken.

Gepassioneerd: Geluk en passie gaan voor mij hand in hand. Op het moment dat je je passie hebt gevonden, vallen dingen op zijn plek. Bij mij was dat schrijven, dat doe ik het allerliefste en het feit dat ik dat nu ook mag doen, geeft me erg veel voldoening.

Mensen-mens: Ik houd van mensen om me heen. Mijn gezin speelt daarin de hoofdrol. Ik heb drie kleine kinderen die heel wat kracht opslokken, maar me ook zoveel energie geven.
Hoewel ik al vijftien jaar weg ben uit Boxtel, heb ik nog steeds een hechte Nederlandse vriendengroep. We hebben minstens een weekend per maand bezoek uit Nederland. Heerlijk vind ik dat. Mensen om me heen inspireren me.

Einzelgänger: Dat vormt een vreemd contrast met het vorige kernwoord, maar ik kan er ook echt naar snakken om een dagje in mijn schrijfkamer door te brengen, alleen met mijn personages. Daar hoort een stukje eenzaamheid bij en daar kan ik ook van genieten. Het gaat om de balans.

Doorzetter: Mijn man maakt weleens de grap: ‘Doe de deur nou gewoon eerst open voordat je erdoor heen rent.’ Die uitspraak past echt bij mij. Als ik iets heel graag wil dan kan niets me tegenhouden, dan word ik geleid door ijzeren wilskracht en een grote dosis discipline.

Je bent in Boxtel geboren; groeide je daar ook op? Hoe kijk je terug op die tijd?
Ik ben inderdaad in Boxtel opgegroeid. Een prima tijd, vooral het uitgaan op de Boxtelse markt was altijd erg gezellig. Hoewel ik er al een hele tijd niet meer woon, is de band nog steeds gebleven. Ik ben er nog regelmatig te vinden en heb er ook nog familie en vrienden.

Je studeerde International Business. Wat wilde je vroeger worden toen je jong was? Bracht de opleiding wat je zocht?
Ik heb heel lang gedacht dat ik iets wilde doen met dieren of met reizen. Het feit dat ik uiteindelijk voor een economische opleiding heb gekozen, was meer een praktische overweging, ik ging voor een zekere toekomst. Van de ene kant heb ik veel te danken aan die opleiding en het werk dat ik aansluitend ben gaan doen. Het heeft me gevormd als mens, ik had een uitdagende baan die me een tijdlang voldoening bracht. Van de andere kant zou ik, als ik de keuze nog een keer zou moeten maken, toch mijn hart volgen.

Vijftien jaar geleden vertrok je naar Duitsland: wat trok je aan om juist daar heen te gaan? Wat is voor jou het grootste verschil tussen Nederland en Duitsland? Ben je punktlicher (met puntjes natuurlijk, maar waar die staan…) geworden? Wat doe je naast het schrijven daar?
Eigenlijk was ik van plan om in Duitsland een paar jaar werkervaring op te doen om daarna naar een ander land te gaan. Uiteindelijk heb ik mijn man leren kennen en na een korte overweging om ons in Nederland te vestigen, hebben we toch in Duitsland ons anker uitgegooid. Het belangrijkste verschil voor mij persoonlijk is de ruimte.
Ik merk de verschillen niet zozeer, maar Duitsers gaan wel altijd voor normen en regeltjes. En ze zijn heel voorzichtig, je kind op een fietsje zetten zonder helm kan hier echt niet. Of de mutsenwaanzin: Kinderen hebben zelfs in de zomer een muts op, want anders zouden ze wel eens verkouden worden. Ik weet niet of Duitsland mij als persoon heeft veranderd. Ik heb in mijn directe omgeving bijzonder relaxte mensen, waar ik juist opval door mijn gestructureerdheid en discipline.
Ik heb er een paar jaar geleden voor gekozen om mijn baan op te geven, ik voelde me gevangen als een hamster in een rad en kon mijn eigen creativiteit niet kwijt. Ik heb me op het schrijven gestort en daarin mijn passie gevonden.

Het isolement is jouw tweede boek. Jouw eerste boek De Nummers werd genomineerd voor de Hebban debuutprijs. Is dat dan lastig beginnen aan deel twee?
Op het moment dat De nummers verscheen, lag de eerste versie van Het isolement bij mijn redacteur op tafel. Een paar weken later hoorde ik dat ik voor de debuutprijs was genomineerd. Dat ging dus heel snel en ik had ook niet echt tijd om erover na te denken, dat was misschien wel goed, ik kon er heel onbevangen instappen.

Je hebt drie kinderen; wanneer schrijf jij en hoe? In rust, thuis enz
Dat is natuurlijk soms best ingewikkeld, zeker nu mijn oudste sinds vorig naar school gaat en iedere dag om kwart over elf alweer thuis is. Daarna moet er huiswerk gemaakt worden en dan gaan we zijn zusjes alweer halen van de Kindergarten. Het is soms een echte overwinning om ’s avonds als de kinderen op bed liggen achter mijn computer te kruipen om te gaan schrijven. Maar ja, als je iets heel graag wilt…

Wanneer ontdekte je dat je graag wilde schrijven?
Als kind was ik altijd bezig met verhaaltjes. Voor mijn tiende verjaardag kreeg ik een tweedehands typemachine, mijn grootste schat. Vanaf dat moment zagen mijn verhaaltjes er bijna als echte boekpagina’s uit! Dat is een beetje op de achtergrond geraakt in mijn tienerjaren. Ik speelde als twintiger wel eens met het idee om een boek te schrijven, maar wist niet zo goed hoe ik dat aan zou moeten pakken. Op een gegeven moment kwam ik op een keerpunt in mijn leven, en wilde iets doen wat ik écht leuk vond. Ik begon te schrijven en ineens viel alles op zijn plek, ik stopte pas toen de laatste punt van het verhaal op papier stond.

Jouw debuut werd vergeleken met Ik ben Pelgrim. Had je die zelf al gelezen toen jouw boek uitkwam? Welk etiket komt nu bij Het isolement?
Ik had Ik ben Pelgrim nog niet gelezen. Inmiddels wel en ik vind het een uitzonderlijk sterk boek. Voor De nummers was de vergelijking in zoverre zinvol, dat het bij een debuut meer kans biedt om een bepaalde lezerskring te bereiken. Maar er schuilt ook een gevaar in als je met een bestaand boek wordt vergeleken, want daardoor creëer je wel bepaalde verwachtingen.
Het isolement is niet voorzien van een etiket, maar moet het op eigen kracht doen. En ik ben ervan overtuigd dat het verhaal dat aankan!

Waar komt het idee vandaan voor Het isolement?
Ik ben altijd op zoek naar inspiratie en het viel me op dat er regelmatig berichten over cybercriminaliteit opduiken in het nieuws. Ik ging meer informatie verzamelen en kwam erachter hoe eenvoudig je in de problemen kan raken als je in het vizier raakt van een hacker. Ik schrok van de eenvoud waarmee je leven tegenwoordig op zijn kop gezet kan worden. Geheel anoniem kan iemand zich toegang verschaffen tot je diepste geheimen, terwijl je argeloos doorgaat met je leven. Het digitale tijdperk voorziet ons van vele gemakken, maar het maakt ons ook transparant en kwetsbaar.

De vraag aan schrijvers is altijd hoeveel er van de schrijver in de hoofdpersoon zit. Dus ook voor jou deze vraag. Zou je bevriend kunnen zijn de hoofdpersoon?
Er zit veel van mijzelf in mijn boeken, maar dan meer in de vorm van de emoties van de hoofdpersoon. Daarbij gaat om het psychologische, ik denk dat je de emoties die je zélf kent het beste aan de lezer kan overbrengen.
Coco, de hoofdpersoon in Het isolement, is nogal een losbol. Ik ken natuurlijk ook haar gevoelige kant en die maakt haar beminnenswaardig, maar op het eerste gezicht zouden Coco en ik waarschijnlijk botsen, ik sta zelf heel wat serieuzer in het leven.

Hoelang ben je onderweg vanaf het idee voor Het isolement tot de boekpresentatie?
Het concrete idee voor het isolement had in december 2014, de eerste versie stond in juli 2015 op papier en het boek ligt vanaf 3 juni 2016 in de winkels. In vergelijking met De nummers, waar ik vier jaar mee bezig ben geweest, ging Het Isolement in sneltreinvaart.

Lees jezelf veel? Wat lees je graag? Welk boek sloeg je als laatste dicht?
Ik lees ongeveer een boek per week. Ik lees veel Nederlandse thrillers en houd ook erg van Scandinavische thrillers. Verder ben ik ook voor fantasy wel te porren, vooral de dystopische verhalen spreken me aan. Ik vind het bewonderenswaardig hoe een schrijver een geheel nieuwe wereld kan bedenken.
Als laatste las ik Lieve Mama van Esther Verhoef.

Welke wensen heb je op boekengebied voor de komende jaren?
Ik hoop natuurlijk dat er nog meer boeken volgen naar Het isolement. Verder is mijn grootste wens een Duitse vertaling, zodat de mensen in mijn omgeving die mijn boeken willen lezen dat eindelijk in het Duits kunnen doen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten